VII SA/Wa 1783/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza nieważność postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...], III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004r, znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i budowę budynku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w [...] na działkach o nr ewid. [...] obr. [...] z przyłączami: elektrycznym, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, sieci ciepłowniczej i drenażem na działkach nr ewid. [...] obr [...] przy ul. K. w [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia [...] lutego 2006r., w sprawie o sygn. akt [...] 1480/05, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005r., znak: [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005r., znak: [...]. W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd wskazał, że wprawdzie skarżący H. S. jako członek spółdzielni w obrocie publicznoprawnym reprezentowany jest przez zarząd tej spółdzielni, to wyjątkowo możliwe jest dopuszczenie go do udziału w postępowaniu jako strony w przypadku gdy podnosi on, iż w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego naruszony został jego zindywidualizowany i skonkretyzowany interes. Rozpoznając sprawę, ponownie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się, aby decyzja Prezydenta Miasta [...] dotknięta była jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., dających podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] września 2006r., znak [...], utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor spełnił obowiązki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem właściwy organ tj. Prezydent Miasta [...] - w świetle art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity ustawy Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.) - nie mógł odmówić wydania takiej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na zlecenie organu wojewódzkiego została wykonana "ekspertyza naświetlenia światłem dziennym i nasłonecznienia budynków mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych odpowiednio przy ul. K. [...] i ul. P. [...] w [...]". Z w/w ekspertyzy wynika zaś, że przedmiotowa rozbudowa siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] nie narusza warunków naświetlenia światłem dziennym i nasłonecznienia dla budynku usytuowanego przy ul. P. [...] w [...], oraz nie wpływa negatywnie na warunki naświetlenia światłem dziennym budynku usytuowanego przy ul. K. [...] w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że projektowany budynek spełnia także wymagania określone w § 12 ust. 3 pkt 1a w/w rozporządzenia. Z załączonego projektu zagospodarowania działki wynika, iż wprawdzie budynek został zlokalizowany w odległości 2,12m od granicy z działką [...] ze ścianą bez żadnych otworów okiennych i drzwiowych (zamiast 3 m), lecz na takie usytuowanie wyraził zgodę Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2004r., znak:[...], po uprzednim upoważnieniu wydanym przez Ministra Infrastruktury. Po rozpoznaniu skargi H. S. na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] lutego 2007r., w sprawie o sygn. akt [...] 2123/06, którym uchylono zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podniósł, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał że budynek, objęty kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę, został zlokalizowany w odległości 2,12m od granicy z działką [...] ze ścianą bez żadnych otworów okiennych i drzwiowych (zamiast 3 m), gdyż na takie usytuowanie wyraził zgodę Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2004r., znak:[...], po uprzednim upoważnieniu wydanym przez Ministra Infrastruktury na dokonanie odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że organ nie wziął pod uwagę tego, że postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2004r., znak:[...], odnosi się do działki opisanej numerem ewidencyjnym [...], nie zaś [...]. Rozpoznając sprawę ponownie, organ rozważy zatem, czy w świetle powyższej treści postanowienia Prezydent Miasta [...] z dnia [...] maja 2004r. dopuszczalne było zatwierdzenie projektu budowlanego, który przewidywał zbliżenie budynku w odległości 2,12 m od granicy z działką [...] (a nie z działka [...]). Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w uzasadnieniu opisanego wyżej wyroku wskazał, że ponownej analizy i oceny wymaga kwestia warunków naświetlenia światłem dziennym pokoi w mieszkaniu skarżącego, z uwzględnieniem regulacji zawartej w § 13, §57, §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) Organ szczegółowo musi odnieść się do tego, czy objęta przedmiotową decyzją inwestycja niedopuszczalnie wpływa na zapewnienie naturalnego oświetlenia pokoi w mieszkaniu skarżącego, a w szczególności, czy skutkuje to ocenę kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę jako tej, która dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa. Organ w tym kontekście musi odnieść się do poglądu zawartego we wnioskach ekspertyzy w zakresie stanu naświetlenia (...), która ograniczenie dostępu promieni słonecznych wiąże z ociepleniem budynku, podczas gdy skarżący wskazuje, że budynek gdzie ulokowane jest jego mieszkanie został ocieplony na przełomie lat 1996/1997. W związku z opisanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zapadła zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007r., znak [...], którą organ po ponownym rozpatrzeniu odwołania H. S. z dnia [...] sierpnia 2006 r., od decyzji Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i budowę budynku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnemu w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] wyraził zgodę na odstępstwo od wymogów § 12 ust. 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych budynku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na działkach przy ulicy K. [...] w [...] w odległości 2,12 m od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...], obr. [...], pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich. W uzasadnieniu w/w postanowienia wskazano m. in., iż stanowi ono sprostowanie wydanego wcześniej postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...], w związku z błędnym określeniem numeru nieruchomości, spowodowanej ciągiem omyłek co do numeracji działek dokonanych przez inwestora, Ministra Infrastruktury oraz Prezydenta Miasta [...]. Ponadto z ustaleń organu odwoławczego wynika, iż projektowany budynek nie jest położony na działce sąsiadującej z działką nr ew. [...], błędnie zatem określoną w w/w postanowieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...], jako sąsiednia. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, aczkolwiek w momencie wydawania weryfikowanej decyzji nie było w obiegu prawnym w/w postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...], to z całości okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, iż podanie w postanowieniu Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2004 r., znak: [...], numeru działki [...] zamiast [...], było wynikiem omyłki. W kontekście powyższego, nie sposób ocenić jako rażącego dokonanego w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., Nr [...], naruszenia przepisu art. 9 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz.2016, z późn. zm., wg. stanu na 08 czerwca 2004 r.) w zw. z § 12 ust. 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, z późn. zm., wg stanu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, tj. 13 kwietnia 2004 r.), Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdził ponadto, że w ekspertyzie arch. W. Cz. wskazano m. in., iż w wyniku planowanej rozbudowy siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], znajdujące się po stronie zachodniej dwa pokoje mieszkania narożnego usytuowanego na parterze budynku przy ulicy K. [...] (należącego do H. S.), będą mieć zapewnione nasłonecznienie w godzinach 13.50-15.30, tj. 1 godz. 40 min. (pokój dzienny) oraz w godz. 13.15-14.45, tj. 1,5 godz. (pokój sypialny). Natomiast pokój usytuowany po stronie wschodniej w/w mieszkania posiada nasłonecznienie w godz. 8.45-11.30, tj. 2 godz. 45 min, przy czym skrócenie czasu nasłonecznienia pokoju usytuowanego po stronie wschodniej omawiana ekspertyza wiąże z faktem docieplenia budynku przy ulicy K. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w jego ocenie z uwagi na fakt, iż docieplenie budynku przy ulicy K. [...] zostało dokonane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę to jego efekt winien być uwzględniony przy projektowaniu nowej inwestycji, która mogłaby zwiększyć istniejące dolegliwości związane z ograniczeniem nasłonecznienia docieplonego budynku. Ponadto Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał, że z powyższej ekspertyzy wynika również, iż między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń mieszkania H. S., nie znajduje się obiekt przesłaniający (projektowany budynek) w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, co odpowiada wymogom przepisu § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dni 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wg. stanu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Dodatkowo omawiana opinia wskazuje, iż obszar zainwestowania stanowi tzw. strefę śródmiejską, o intensywnym stopniu zabudowy. Odnosząc stan faktyczny sprawy do obowiązujących w dniu 8 czerwca 2004 r. przepisów w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia (§ 13, 571 60) organ II instancji wskazał, że weryfikowana decyzja Prezydenta Miasta [...] nie narusza wymogów wynikających w/w przepisów. W szczególności zgodnie z przepisem § 60 ust.1 w/w rozporządzenia pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 i 21 września) w godzinach 7.00-17.00, ustęp drugi w/w przepisu § 60 stanowi jednak, iż w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1992 r., Nr [...], Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r., Nr [...], poz. [...]) obszar inwestycji położony jest w strefie Śródmiejskiej, oznaczonej symbolem C1.12MW (istniejące tereny mieszkaniowe z wielofunkcyjnym zespołem administracyjno-usługowym przewidywane do zagospodarowania uzupełnień i przekształceń zgodnych z ogólnomiejską funkcją terenu (centrum miasta)". Powyższe oznacza, iż w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie przytoczony wyżej przepis § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który w przypadku śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej dopuszcza ograniczenie wymaganego czas nasłonecznienia do 1,5 godziny. Charakter zabudowy uzupełniającej ma bowiem zabudowa luk między budynkami, co - jak wynika z projektu zagospodarowania omawianej inwestycji - miało miejsce w przypadku przedmiotowej rozbudowy. Chociaż więc w omawianej sprawie żadne z pomieszczeń mieszkalnych, należących do H. S., w związku z planowaną rozbudową siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], nie ma zapewnionych pełnych 3 godzin nasłonecznienia, to nie pociąga to za sobą naruszenia w/w przepisów, dotyczących zapewnienia naturalnego nasłonecznienia. Dodatkowo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż przedmiotowa rozbudowa siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] nie narusza warunków naturalnego oświetlenia innych niż omówione wyżej pomieszczeń. Ponadto inwestor przedłożył stosowne oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, objętymi spornym pozwoleniem na budowę, złożonymi pod rygorem odpowiedzialności karnej, a projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Projekt budowlany został także opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a jego kontrola zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie wykazała braków ani uchybień. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł H. S. Skarżący dochodził uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji organ pierwszej instancji. Podtrzymał zarzut zacienienia usytuowanych po stronie zachodniej dwu pokoi w jego mieszkaniu, wskazał, że zgodnie z §13 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.nr 75 poz. 690 z póżn. zm. ), budynek Sądu powinien być w odległości 14, 7m od jego budynku a jest w odległości 10m. Podniósł, że przedmiotowa zabudowa nie ma charakteru zabudowy uzupełniającej bowiem nie uzupełnia luk między budynkami, zabudowano podwórze istniejących budynków. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Zdaniem sądu mimo kolejnego rozpoznania sprawy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Mając na uwadze powyższą regulację Sąd stwierdził nieważność postanowienia z dnia [...] marca 2007r., znak; [...], którym Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 123 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 9 ust.2 ustawy Prawo budowlane wyraził zgodę na odstępstwo od wymogów § 12, ust. 3 pkt 1b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z 2002 r. z późniejszymi zmianami) - według stanu prawnego obowiązującego w dniu [...] czerwca 2004 r., tj. w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę znak [...] -umożliwiające wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych budynku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (daw. Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego), na działkach nr: [...] obr. [...] przy ul. K. [...] w [...] w odległości 2,12m od granicy z działką sąsiednią nr [...], pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem Sądu powyższe postanowienie zapadło z rażącym naruszeniem prawa – przepisu art. 9 ustawy Prawo budowlane. Przewidziana tam procedura może zostać przeprowadzona wyłącznie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Niedopuszczalne było wydanie w/w postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2007r., na etapie gdy ostateczna już decyzja pozwolenia na budowę jest poddana weryfikacji w nadzwyczajnym trybie postępowania nieważnościowego. Wbrew twierdzeniu Prezydenta Miasta [...], wydane przez niego, opisane wyżej postanowienie z dnia [...] czerwca 2007r., nie stanowi "sprostowanie do w/w, wydanego wcześniej - dnia [...] maja 2004 r. przez Prezydenta Miasta [...] postanowienia znak [...] w związku z błędnym określeniem numeru nieruchomości, spowodowanym ciągiem omyłek co do numeracji działek: Inwestora, Ministra Infrastruktury oraz Prezydenta Miasta". Zgodnie z przepisem art.113.§1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Zatem w związku z w/w trybem nie dochodzi do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, jak miało to miejsce w postanowieniu wyżej opisanym. Dodatkowo Sąd zauważa, że postanowienie to zawiera błędne pouczenie co do sposobu zaskarżenia. Postanowienia w przedmiocie zgody, o której mowa w przepisie art. 9 ustawy Prawo budowlane nie może być przedmiotem oddzielnego zaskarżenia. Stronom przysługuje tylko zaskarżenie tego postanowienia wraz z decyzją w sprawie pozwolenia na budowę ( porównaj Komentarz do art. 9 ustawy Prawo budowlane pod red Z. Niewiadomskiego Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2006). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie, skoro nie doszło do sprostowania Postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2004r., w zakresie oznaczenia nr działki rzeczą organu będzie ponowne zbadanie, czy w warunkach braku zgody na odstępstwo od wymogów § 12, ust. 3 pkt 1b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z 2002 r. z późniejszymi zmianami), zatwierdzenie projektu, który przewidywał usytuowanie przedmiotowej inwestycji ścianą bez okien w odległości 2,12 m od granicy kiedy przepisy wymagają zachowania odległości 3 m, stanowi w okolicznościach niniejszej sprawy, rażące naruszenie prawa. Organ będzie miał na uwadze, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku, którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde, bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga. O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lutego 2005r.,sygn. akt OSK 1134/04). Zdaniem Sądu zasadnie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że z uwagi na fakt, iż docieplenie budynku przy ulicy K. [...] zostało dokonane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę to jego efekt winien być uwzględniony przy projektowaniu nowej inwestycji, która mogłaby zwiększyć istniejące dolegliwości związane z ograniczeniem nasłonecznienia docieplonego budynku. Sąd stwierdza, że w aktach niniejszej sprawy brak odpisu Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1992 r., Nr [...], Dz. Urz. Woj. [...] z 1992 r., Nr [...], poz. [...]), co uniemożliwia weryfikację stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie oceny dopuszczalności wskazanego przez organ ograniczenia dopływu światła dziennego do pokoi w mieszkaniu skarżącego. Rozpoznając sprawę ponownie organ rozważy dopuszczenie dowodu z w/w dokumentu Planu. W przypadku dopuszczenia tego dowodu zawrze odpis w aktach niniejszej sprawy. Ponadto organ szczegółowo odniesie się także w kontekście stanowiska skarżącego, do tego, z czego w okolicznościach sprawy wywodzi uzupełniający charakter zabudowy objętej przedmiotową decyzją pozwolenia na budowę. Reasumując, organ rozpoznając sprawę ponownie oceni czy kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja pozwolenia na budowę dotknięta jest naruszeniem prawa, czy to naruszenie ma charakter rażącego naruszenia prawa, w szczególności w związku z prawnie chronionym interesem skarżącego. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit. c, 145 § 1 pkt 2 oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.)