VI SA/Wa 1707/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej spółki P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez skarżące P. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] sierpnia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...], na podstawie której nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych z tytułu stwierdzonych w dniu 19 kwietnia 2006 r. w W. uchybień wskazanych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). W decyzji tej organ pouczył stronę skarżącą o prawie wniesienia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu II instancji. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 8 grudnia 2006 r. (dowód: potwierdzenie odbioru przesyłki listowej; w aktach administracyjnych sprawy – k. 59). W dniu 20 grudnia 2006 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem urzędu pocztowego [...], wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dowód: koperta wraz z datą stempla pocztowego; w aktach administracyjnych sprawy – k. 56), podnosząc w uzasadnieniu zarzuty dotyczące wydanej decyzji nakładającej karę pieniężną. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] - działając na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji – powołując się m.in. na przepis art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym - stwierdził, iż po dokonaniu wstępnych ustaleń uznano, że skarżący – pomimo prawidłowego pouczenia w treści decyzji organu I instancji - wniósł środek zaskarżenia po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Organ odwoławczy uznał, iż strona wniosła odwołanie pismem, które zostało wysłane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] grudnia 2006 r., a więc po terminie. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż strona skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła w dniu 3 września 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisu art. 134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podniósł, iż wbrew twierdzeniom Głównego Inspektora Transportu Drogowego – strona nadała odwołanie w Urzędzie Pocztowym w dniu 20 grudnia 2006 r., na dowód czego załączono do skargi kserokopię potwierdzenia nadania odwołania w urzędzie pocztowym (k. 5 akt sądowych). W tej sytuacji skarżąca spółka stwierdziła, iż organ bezpodstawnie uznał, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, skoro odwołanie zostało wniesione w terminie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wniósł o jej oddalenie. Organ odwoławczy, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania wynika, iż numer nadania przesyłki przyklejony na kopercie, w której strona skarżąca przesłała odwołanie od decyzji organu I instancji, nie jest tożsamy z numerem przedstawionym na potwierdzeniu nadania odwołania w Urzędzie Pocztowym przesłanym przez stronę przy skardze, albowiem numer ten to [...] , a nie [...]. W tym stanie rzeczy – zdaniem organu – skarga nie znajduje uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. sp. z o.o. z siedzibą w W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego narusza przepisy prawa, w tym w szczególności przepis art. 134 k.p.a., jak również art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu organ dopuścił się naruszenia wspomnianych przepisów przede wszystkim poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie pobieżnej oceny zgromadzonych dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej. Tym samym Główny Inspektor Transportu Drogowego rozstrzygając w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć – w ocenie Sądu – istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonego postanowienia organu II instancji. Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W literaturze oraz orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że stwierdzenie przez organ II instancji uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. powinno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, czy skarżący przekroczył termin określony w przepisach. Brak takich wyjaśnień skutkuje naruszeniem norm art. 7 i art. 77 k.p.a., co w konsekwencji prowadzi do uchylenia postanowienia (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt SA/Gd 2813/93, Wspólnota 1994, nr 39, s. 14). Jak stanowi przepis art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje odwołanie do organu nadrzędnego w stosunku do organu, który karę tę nałożył, w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedsiębiorcy lub innemu podmiotowi wykonującemu przewozy na potrzeby własne tej decyzji. Z akt sprawy wynika bezspornie, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 8 grudnia 2006 r. (dowód: potwierdzenie odbioru przesyłki listowej; w aktach administracyjnych sprawy – k. 59), co oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania upływał w tym przypadku w dniu 22 grudnia 2006 r. Zdaniem Sądu z akt administracyjnych wynika, iż skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem Urzędu Pocztowego [...], wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 20 grudnia 2006 r., około godziny 17:00. Dowodem potwierdzającym okoliczność nadania w tym dniu przesyłki jest nie tylko koperta, na której widnieje niewyraźna data stempla pocztowego wskazująca – według Sądu – jednakże dzień 20 grudnia 2006 r. (k. 56 akt administracyjnych sprawy), ale przede wszystkim – załączona do skargi kserokopia potwierdzenia nadania w dacie 20 grudnia 2006 r. odwołania w Urzędzie Pocztowym [...] (k. 5 akt sądowych). Ustosunkowując się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę należy zauważyć, iż rzeczywiście numer nadawczy przesyłki listowej przyklejony na kopercie, w której strona skarżąca przesłała odwołanie od decyzji organu I instancji (tj. nr [...] ), nie jest tożsamy z numerem nadawczym przesyłki widniejącym pod pozycją Lp. 11 na przedstawionym przez stronę potwierdzeniu nadania w Urzędzie Pocztowym z dnia 20 grudnia 2006 r., gdyż pod pozycją tą widnieje numer nadawczy [...]. Niemniej należy zauważyć, iż organ całkowicie zignorował fakt, iż ww. numer nadawczy [...] widnieje jednak na przedstawionej przez skarżącą kserokopii potwierdzenia z tzw. książki nadawczej, lecz pod pozycją Lp. 12 tego dokumentu. W ocenie Sądu świadczyć to może najprawdopodobniej jedynie o pewnej pomyłce osoby wpisującej numery nadawcze konkretnych przesyłek skierowanych do [...] Inspektora Transportu Drogowego w W. (obie przesyłki, tj. z pozycji Lp. 11 i Lp. 12 były skierowane do tego samego organu, lecz dotyczyły innych decyzji). Zdaniem Sądu należy uznać, że Główny Inspektor Transportu Drogowego całkowicie pominął w/w niejasności i wbrew wyraźnemu obowiązkowi dokładnego zbadania sprawy – postawił stronie zarzut uchybienia terminu do wniesieni środka zaskarżenia od decyzji organu I instancji. Takie działanie organu administracji publicznej nie może zasługiwać na akceptację Sądu, albowiem w konsekwencji pozbawia skarżącą spółkę możliwości zbadania w drugiej instancji sprawy nałożenia kary pieniężnej pod względem merytorycznym, co stanowi przykład istotnego naruszenia podstawowych praw strony postępowania administracyjnego wynikających z przepisu art. 15 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowego, Sąd działał w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).