I SA/Ol 714/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 177 zł (sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. D. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma A w G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", decyzją z dnia "[...]" uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Pełnomocnik skarżącego w związku z wydaniem decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., pismem z dnia 2 stycznia 2008 r. wniósł o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje bowiem usunięcie przedmiotu sporu pomiędzy stronami. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż w aktach sądowych znajduje się decyzja Dyrektora Izby Celnej wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Decyzja ta, będąca nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do Sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego w sprawie stało się bezprzedmiotowe. W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Kierując się dyspozycją art. 201 § 1 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w punkcie 2 sentencji zasądzono na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Celnej kwotę 177 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.