II SA/Lu 894/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu odwołania A. D. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...], wydanej na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz.229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz.1118 z 2006r.) odmawiającej nałożenia na J. Ł. oraz W. i J. Ł. obowiązku rozbiórki części budynku (ściany podłużnej) usytuowanej na ich działce nr [...] w W. R. przy granicy z działką A. D., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie nałożenia wskazanego w decyzji obowiązku, powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Z ustaleń organów obu instancji wynika, że na działce oznaczonej nr [...] w W. R., stanowiącej własność J. Ł. oraz W. i J. Ł. znajduje się budynek murowany (garaż) o wymiarach 8,95 m x 15,05 m, z dachem jednospadowym, usytuowany podłużną ścianą oddzielenia pożarowego przy granicy z działką stanowiącą obecnie własność A. D. Budynek został zrealizowany przez J. Ł. na podstawie pozwolenia na budowę z 1988 r., co ustalono na podstawie zeznań inwestora i świadków pracujących przy budowie. Decyzja o pozwoleniu na budowę inwestorowi zaginęła, a w zasobach archiwalnych Urzędu Gminy w G. brak jest dokumentów pozwoleń wydawanych w tamtym okresie. Organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy budynek usytuowany przy granicy działki ścianą oddzielenia przeciwpożarowego nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia, gdyż jego stan techniczny jest dobry. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia żądania A. D. nakazania właścicielom usunięcia części budynku (ściany) tj. wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, organ I instancji odmawiając nałożenia obowiązków wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 37 ustawy – Prawo budowlane z 1974r. W złożonym od decyzji organu I instancji odwołaniu A. D. wnosił o nakazanie inwestorowi rozbiórki części garażu usytuowanego na jego działce nr [...]. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie podzielił ustalenia stanu faktycznego i ocenę odwodów dokonaną przez organ I instancji. Zwrócił przy tym uwagę, że przepisy ustawy – Prawo budowlane z 1974r., obowiązujące przed dniem 1 stycznia 1995r. nie nakładały na inwestora w budownictwie indywidualnym obowiązku przechowywania dokumentacji dotyczącej budowy. Skoro organ I instancji ustalił, że inwestor zrealizował obiekt na podstawie pozwolenia na budowę wydanego na podstawie ustawy z 1974r., to wadliwie jako podstawę rozstrzygnięcia w sprawie wskazał art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974r.- Prawo budowlane, który to przepis w związku z treścią art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy ma zastosowanie do obiektów realizowanych samowolnie przed dniem 1 stycznia 1995r. Niniejszą sprawę zdaniem organu odwoławczego należało rozpatrywać na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane, który stanowi o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Żądanie odwołującego się, dotyczące nakazania rozbiórki części budynku znajdującej się na jego działce nie mogło być rozstrzygane na gruncie prawa budowlanego w postępowaniu administracyjnym, gdyż spory na tle prawa własności rozpoznawane są przez sądy powszechne w postępowaniu cywilnym. Dołączoną do odwołania kopię mapy organ uznał za nieprawidłowo opisaną i niekompletną. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów, a w szczególności wskazywanych w skardze przepisów procesowych tj. art. 7, 77 § 1 kpa. W ocenie Sądu organy rozpoznające niniejszą sprawę wyczerpująco przeprowadziły postępowanie dowodowe, z zachowaniem reguł wskazanych w powołanych przepisach, a w konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w oparciu o właściwe normy prawa materialnego. Z ustaleń organów administracji wynika, że będący przedmiotem postępowania budynek gospodarczy został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w 1988 r. tj. na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane. Fakt uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę wynika z jego zeznań, którym organy administracji dały wiarę. Inwestor nie zachował wprawdzie stosownej dokumentacji, ale świetle przepisów ustawy z 1974r. nie miał takiego obowiązku. Przy ustalaniu przez organ, że realizowany obiekt nie stanowił samowoli budowlanej drugorzędne znaczenie ma data realizacji budowy, którą świadkowie określają różnie: od 1988r. (inwestor i osoby pracujące przy budowie) do pierwszej połowy lat 90-tych (według skarżącego i jego rodziny). Istotne znaczenie dla oceny zasadności wniosku skarżącego ma obecny stan techniczny budynku oceniany przez organ nadzoru budowlanego w trakcie przeprowadzonych oględzin. Stan ten, zdaniem organów, jest dobry, nie stwarza zagrożenia dla ludzi lub mienia, budynek od strony granicy z działką sąsiednią ma ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, co wykazuje dołączona dokumentacja fotograficzna obiektu. W tej sytuacji prawidłowo powołując się na przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy – Prawo budowlane z 1994 r. organy uprawnione odmówiły nałożenia na inwestora obowiązku wykonania czynności zmierzających do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Wniosek skarżącego o nakazanie rozbiórki ściany budynku usytuowanej, zdaniem skarżącego, na jego działce nie podlegał rozpoznaniu przez organ nadzoru budowlanego. Pomijając fakt, że skarżący nie wykazał zgodnego z prawem przebiegu granicy między jego działką a działką inwestora, skoro oświadczył, że postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości nie zostało zakończone – to wzajemne roszczenia o naruszenie własności podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów prawa cywilnego przez sądy powszechne. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego przez dokonanie błędnych ustaleń i w konsekwencji naruszenia prawa materialnego należy uznać za niezasadne. Organy administracji, w ramach przysługujących im uprawnień dokonały oceny zebranego materiału dowodowego, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem przepisów prawa materialnego ani procesowego, a skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)