IV SA/Po 7/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie przyznania refundacji postanawia: odrzucić skargę /-/ P. Miładowski W dniu [...]r. zostało zawarte, pomiędzy Starostą P. a Przedsiębiorstwem [...]S.A. w W. porozumienie nr [...] dotyczące refundacji kosztów przygotowania zawodowego młodocianych pracowników. Następnie, dnia [...] r. pomiędzy tymi samym stronami została zawarta umowa nr [...] dotycząca refundacji kosztów zatrudnienia pracowników młodocianych w celu przygotowania zawodowego. W dniu [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy w P. Filia w W. wpłynęły zarejestrowane pod L. dz. [...] wypełnione wnioski o zwrot kosztów poniesionych w związku z zatrudnieniem młodocianych pracowników, uczniów zasadniczej szkoły zawodowej w W., przez Przedsiębiorstwo [...] S.A. w W. . Dnia [...] r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w P. Filia w W. zwrócił się do Przedsiębiorstwa [...] S.A. w W. o poprawienie i przygotowanie przesłanych wniosków zgodnie z zapisami zastrzeżonymi w porozumieniu oraz w umowie. Dnia [...] r. do organu I instancji wpłynęły poprawione, zarejestrowane pod L. dz. [...] wnioski o zwrot kosztów poniesionych w związku z zatrudnieniem młodocianych pracowników, uczniów zasadniczej szkoły zawodowej w W. i P., obejmujące okresy: od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...]r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] do [...] r. Dnia [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy w P. wpłynął wraz z załącznikami wniosek Przedsiębiorstwa [...] S.A. w W. o refundację ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń pracowników młodocianych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składek na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), art. 139 ust. 6, art. 76 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm., dalej ustawa o promocji zatrudnienia), § 7 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz. U. nr 190, poz. 1951) działający z upoważnienia Starosty P., Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w P. Filia w W. orzekł o: 1. przyznaniu wnioskodawcy refundacji za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...] złotych, 2. odmowie przyznania refundacji za okres od dnia [...]r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu wskazano, że odstąpiono od dokonania refundacji za II, III i IV kwartał [...] r. w związku z przedawnieniem roszczeń Pracodawcy, natomiast za miesiące VI, VII, XI i XII 2004 r. oraz za miesiąc I 2005 r. zrefundowano maksymalne kwoty, jakie zgodnie ze stosownymi przepisami urząd pracy może zrefundować. W zakreślonym terminie Przedsiębiorstwo [...] S.A. w W. wniosło do Wojewody [...]ego odwołanie od decyzji, w części w której orzeczono o odmowie refundacji wynagrodzenia za okres od [...] [...] r. do [...] r. tj. pkt 2 decyzji. W uzasadnieniu strona wskazała, że w dniu [...] r. został wysłany, wraz z załącznikami, wniosek o refundację za okres od dnia [...] [...] r. do dnia [...] r. Podniesiono, że z załączonej kserokopii potwierdzenia odbioru wyżej wskazanego wniosku przez organ wynika, że nie nastąpiło przedawnienie. Nadto napisano, że dnia [...] r. zostało do filii Powiatowego Urzędu Pracy skierowane pismo w sprawie uzupełnienia dokumentacji dotyczącej zwrotu kosztów z tytułu zatrudnienia młodocianych, za okres od [...] r. do [...] r., z datą wpływu do siedziby organu [...] r., (oraz napisano, że załącza się kserokopię potwierdzenia odbioru) co również oznacza, że nie nastąpiło przedawnienie. Ponadto organ nie zwrócił się do przedsiębiorstwa o poprawienie złożonych wniosków, zatem można było domniemać, iż zostały przyjęte do realizacji. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (k. [...] akt administracyjnych), Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji napisał m. in., że w związku z podniesionymi zarzutami, zachodzi konieczność wydania przez organ I instancji nowej decyzji, w której uwzględnione zostaną wszystkie elementy wskazane w art. 107 kpa, zaznaczając, że uzasadnienie uchylonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez kpa. Ponadto organ I instancji winien jednoznacznie wskazać, które wnioski złożone przez pracodawcę w dniu [...] r. dotyczą refundacji na podstawie porozumienia z dnia [...]r., a które umowy z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] działający z upoważnienia Starosty P.ego, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w P. Filia w W. na podstawie art. 104 kpa, art. 76 ust. 4 i art. 139 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 28 ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r., nr 1, poz. 1 ze zm., dalej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), § 7 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz. U. nr 190, poz. 1951), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. nr 60, poz. 278 ze zm.): a. przyznał wnioskodawcy refundację za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...] złotych, b. odmówił przyznania refundacji za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...], c. przyznał refundację za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...]złotych, d. odmówił przyznania refundacji za okres od dnia [...] r. do dnia [...] w łącznej kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu stwierdzono, że wniosek złożony w dniu [...] r. w części dotyczącej refundacji za II, III, IV kwartał r. jako przedawniony nie może być uwzględniony. Strona odwołała się od decyzji w zakresie punktu "b" przedmiotowej decyzji, orzekającego o odmowie przyznania refundacji za okres od [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że wniosek o refundację za okres od [...] r. do [...] r. został złożony w dniu [...] r., natomiast wniosek o refundację za okres od [...] r. do dnia [...] r. został złożony [...] r. czyli w terminie. Zarzucono, że to bezczynność organu spowodowała przedawnienie ewentualnych roszczeń wynikających z zawartych umów. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] (k. [...] akt administracyjnych) działając na podstawie art. 104 i art. 132 § 1 kpa, art. 76 ust. 4 i art. 139 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 28 ust. 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu § 7 i § 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz. U. nr 190, poz. 1951), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. nr 60, poz. 278 ze zm.) działający z upoważnienia Starosty P.ego, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w P. Filia w W.: 1. uchylił decyzję własną z dnia [...] r. 2. przyznał wnioskodawcy refundację za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...] złotych, 3. odmówił przyznania refundacji za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...] złotych, 4. przyznał refundację za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. w łącznej kwocie [...]złotych, 5. odmówił przyznania refundacji za okres od dnia [...] r. do dnia [...] w łącznej kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji napisał, że decyzję własną z dnia [...] r. uchylono z powodu błędu pisarskiego tej postaci, że organ I instancji orzekł o odmowie przyznania refundacji za okres od [... r. do [...] r., podczas gdy winno być za okres od dnia [... r. do dnia [...] r. Ponieważ błąd wystąpił w zaskarżonej części decyzji – uchylono ją . W pozostałej części uzasadnienie stanowi wierne powtórzenie uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] r. strona wniosła odwołanie od decyzji w części odmawiającej przyznania refundacji za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. W odwołaniu napisano, że wniosek o refundację za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. został złożony w dniu [...] r., natomiast wniosek o refundację za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. został złożony w dniu [...]r. czyli w terminie. Wyrażono nadzieję, że w świetle przedstawionych faktów odwołanie w zakresie, w jakim zostało wniesione, zostanie rozpatrzone pozytywnie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 kpa oraz art. 10 ust. 2 pkt 6, art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 139 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 139 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia do refundacji wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r., nr 6, poz. 65) stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem jej wejścia w życie, nie dłużej jednak niż do [...] r. Ustawa nowelizująca weszła w życie 06 lutego 2003 r. stąd do refundacji wynagrodzeń i składek miały zastosowanie przepisy obowiązujące przed tym dniem i można było stosować przepisy do [...] r. Stwierdzono w związku z tym, że po dniu [...] r. starosta nie jest organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie refundacji, ponieważ brak jest podstawy prawnej do rozstrzygania w tym przedmiocie. W skardze od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 65 kpa i art. 36 §1 kpa poprzez ich niezastosowanie, niewłaściwą interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 139 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz naruszenie art. 139 kpa poprzez naruszenie zakazu reformationis in peius. Ponadto zarzucił niewłaściwą interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 139 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Podkreślił że wniosek o refundację został wniesiony do prawidłowego organu – Starosty P.ego a powołując się na art. 65 §1 kpa wywiódł, że organ ten jest właściwy do rozpoznania sprawy. Stwierdził, że nawet przy hipotetycznym założeniu, że Starosta w toku postępowania w sprawie przestał być podmiotem uprawnionym do rozpoznania wniosku skarżącego, sprawa powinna być przekazana organowi właściwemu do jej rozpoznania. Ponadto, wskazując, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. była kwestionowana tylko w części odmawiającej refundacji, zarzucił organowi II instancji uchylenie decyzji w zakresie ponad żądane odwołania i związane z tym naruszenie zakazu reformationis in peius. Podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano w żaden sposób na okoliczności wymienione w art. 139 kpa. W odpowiedzi na skargę organ administracji powtórzył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji dodatkowo wskazując, że od dnia 01 lipca 2006 r. właściwym w sprawie refundacji jest [...] z tym, że refundacja ta jest dokonywana na podstawie umów. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. po rozpoznaniu sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody [...]ego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie refundacji wynagrodzeń stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty P.ego z dnia [...]r. nr [...] w całości, stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...]ego z dnia [...]r. nr [...] w całości oraz nieważność decyzji Starosty P.ego z dnia [...]r. nr [...] w całości. Sąd uznał, że decyzje wydane w niniejszej sprawie, po wniesieniu odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] r. naruszają przepisy prawa materialnego i procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy – w szczególności art. 139 kpa. Sąd wskazał, iż uchylając po raz pierwszy i przekazując do ponownego rozpoznania sprawę, Wojewoda [...] nie zauważył, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2004 nr 99, poz. 1001 ze zm. ), która weszła w życie dnia 1 czerwca 2004 r., zawiera w rozdziale 22 przepisy przejściowe. I tak art. 139 ust. 6 stanowi, że do refundacji wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umów o prace w celu przygotowania zawodowego zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 nr 6 poz. 65) stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem jej wejścia w życie, nie dłużej jednak niż do dnia [...] r. Zaś art. 139 ust. 8 stanowi , że od dnia 1 lipca 2005 r. [...] stają się z mocy prawa stroną umów o refundacje wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne zawartych do dnia 31 sierpnia 2004 r. przez Starostów z pracodawcami lub organizacjami pracodawców. Powyżej przytoczone przepisy w sposób jednoznaczny determinowały rozstrzygnięcia organu II instancji już w dacie [...] r. Organ odwoławczy jest obowiązany uwzględnić zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji. Stąd też jeżeli w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji, a rozpatrzeniem odwołania uchylone zostały przepisy, które stanowiły podstawę prawną decyzji, organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję w części zaskarżonej i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe ( vide: wyrok NSA z 29.04.1999 r., I SA 1325/98, LEX nr 47971; wyrok NSA z 21.04.1983 r., II SA 163/82, RNGA 1985 nr 3 s. 47). Przepisy przejściowe ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2004 r. nr 99 poz. 1001 ze zm. ) jako datę graniczną, w której organem właściwym był Starosta jako organ refundujący wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne wskazywał dzień [...] r. Art. 139 ust 8 ustawy wskazał zaś, że od dnia 1 lipca 2005 r. [...] stają się z mocy prawa stroną umów o refundację wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne zawartych do dnia 31 sierpnia 2004 r. przez starostów z pracodawcami lub organizacjami pracodawców. Taka regulacja wskazuje, że nawet, przy uwzględnieniu skargi, dotychczasowe organy administracji publicznej nie mogłyby rozpoznać wniosków strony. Sąd wskazał, iż w toku ponownego rozpoznając odwołanie z dnia [...] r. od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. w zakresie, w którym ta decyzja została zaskarżona, organ wyższego stopnia - Wojewoda [...], ma rozstrzygnąć sprawę mając na uwadze wyżej wskazane wytyczne. Rozpoznając sprawę zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] roku uchylił decyzję Starosty z dnia [...] roku i przekazał sprawę o ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, tj. [...] w P.. Organ podniósł, iż okoliczności sprawy nie zostały należycie wyjaśnione przez organ orzekający w I instancji, co z związku z jednoczesnym uchybieniem art. 107 § 3 kpa dało podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (art. 138 § 2 kpa). Od powyższej decyzji [...] w P. – [...] Wojewódzka Komenda złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozstrzygnięcia zarzucając rażące naruszenie przepisów art. 138 i 107 kpa poprzez ich niewłaściwą interpretację i ich niewłaściwe zastosowanie. Organ stwierdził, iż ustalenia Wojewody są błędne ponieważ w przedmiotowej sprawie decyzje wydawały Powiatowe Urzędy Pracy. Nadto, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie w sprawie miał podjąć Wojewoda, który tego nie uczynił, ale uchylił decyzję oraz bez jakiegokolwiek uzasadnienia przesłał zaskarżoną decyzję do [...]ej [...]. Ta zaś nie posiada żadnej dokumentacji w sprawie i nie jest w stanie wykonać poleceń Wojewody. Zdaniem skarżącej ponieważ wniosek został złożony w oparciu o ustawę z dnia 20.XII.2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2003 roku, nr 6 poz. 65) winien być rozstrzygnięty przez Wojewodę na tej podstawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej bezzasadność oraz z powodu wniesienia jej przez organ nie posiadający ku temu legitymacji procesowej. Jednocześnie organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...]r. (znak [...]) orzekającej o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia [...]r (znak [...]) w całości oraz o przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu braku legitymacji procesowej po stronie skarżącej. Na mocy art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej ppsa) – uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja zatem do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. A zatem, zaskarżona do sądu decyzja może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2006 roku, sygn. akt IV SA/Wa 198/06, LEX nr 283599). W myśl art. 58 § 1 pkt 5 ppsa – Sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Sąd podziela zdanie Wojewody [...]ego, zgodnie z którym [...] [...] jako organy I instancji, w niniejszej sprawie nie mają legitymacji do wnoszenia do sądu administracyjnego skargi na decyzję Wojewody (brak zdolności procesowej). Przedmiot niniejszej sprawy nie dotyczy interesu tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 kpa i 50 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 02.03.2006r. II GSK 387/05). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. W tej płaszczyźnie o istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym porządkiem prawnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28.06.2006 roku, sygn. akt VI SA/WA 609/06). Jak słusznie stwierdza Wojewoda [...] [...] nie mają bezpośredniego interesu prawnego do wniesienia skargi, natomiast w przedmiotowej sprawie posiadają ustawową kompetencję do rozstrzygania w kwestii refundacji wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie zdrowotne wynagrodzeń pracowników młodocianych. [...] [...] jako organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie jest upoważniona do wniesienia skargi do WSA na decyzję Wojewody [...]ego. Jednocześnie ani konstrukcja skargi, ani jej treść nie dają podstaw do uznania, iż pismo ma charakter wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego (abstrahując od kwestii dopuszczalności takiego wniosku). Ubocznie należy wskazać, iż gdyby nawet przyjąć, iż skarżąca nie jest właściwym organem I instancji w sprawie, to również i w tym przypadku nie ma właściwej podstawy legitymizującej ten organ do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W takim przypadku [...] [...] nie byłoby związane z przedmiotową sprawą żadnego rodzaju interesem prawnym ani obowiązkiem. W zaistniałych okolicznościach, na podstawie art. 58 § 1pkt 5 orzeczono jak w sentencji. /-/ Paweł Miładowski MZ