II SA/Bk 69/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 marca 2008 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego - oddala skargę.- Decyzją z dnia [...].11.2007r. Burmistrz Miasta Z., po kolejnym rozpatrzeniu wniosku skarżącego J.M. o zmianę w trybie art. 154 kpa ostatecznej decyzji tego organu z dnia [...].03.2003r. odmawiającej przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego na okres od 1.11.2002r. do 30.04.2003r., orzekł w punkcie I – szym sentencji decyzji o zmianie opisanej decyzji i przyznaniu stronie dodatku mieszkaniowego na wskazany wyżej okres w formie ryczałtu na zakup opału w wysokości 35,67 złotych miesięcznie. Jednocześnie w punkcie II - gim sentencji decyzji organ orzekł o zaliczeniu wypłaconego stronie dodatku mieszkaniowego za opisany okres w poczet dodatku przyznanego niniejszą decyzją. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zaistniały przesłanki do zmiany decyzji ostatecznej pierwotnie odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego, ponieważ z przedłożonych przez stronę przy wniosku z [...].10.2002r. dokumentów wynikało, że należało przyznać stronie na okres sześciu miesięcy liczonych od 1.11.2002r. do 30.04.2003r. ryczałt za brak w zajmowanym lokalu mieszkalnym instalacji CO, CW i gazu przewodowego. Organ I instancji przedstawił szczegółowe wyliczenie przyznanej kwoty, wskazując przyjęte kryteria dla obliczeń. Punkt wyjścia dla obliczeń stanowiło przyjęcie, że skarżący prowadził jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmując lokal o powierzchni 27,77 metrów kwadratowych. Miesięczny dochód strony z trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł 31,60 złotych a dochodem tym był dochód z gospodarstwa rolnego o powierzchni 0,4705 ha, obliczony według normatywnej wysokości dochodu z jednego hektara przeliczeniowego w roku 2002. Poniesienie przez stronę faktycznych wydatków na utrzymanie lokalu nie zostało udowodnione. Z uwagi na brak wyposażenia lokalu strony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła ciepła, przysługiwał skarżącemu ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Podstawę wyliczenia ryczałtu stanowiła równowartość kilowatogodziny energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy, z wyłączeniem opłaty abonamentowej i stałych opłat miesięcznych. Zgodnie z przedłożonym rachunkiem za energię elektryczną z dnia 26.09.2002r. cena 1 kWh wyniosła 0,3018 złotych. Opisane wyżej wyjściowe założenia dla obliczeń wysokości ryczałtu na zakup opału, pozwoliły ustalić organowi wysokość należnego ryczałtu na okres od 1.11.2002r. do 30.04.2003r. na kwotę 35,67 złotych miesięcznie. Organ pierwszej instancji uzasadniając sposób wyliczenia przyznanej kwoty odwoływał się do treści stosowanych w sprawie przepisów ustawy z dnia 21.06.2001r. o dodatkach mieszkaniowych oraz Rozporządzenia RM z dnia 28.12.2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. W odwołaniu od tej decyzji J.M. podniósł szereg uwag sprowadzających się do kwestionowania taryfy przyjętej do ustalenia ceny za kilowatogodzinę energii elektrycznej za ostatni okres rozliczeniowy (według strony winna to być taryfa G-12 a cena kilowatogodziny powiększona o podatek VAT), oraz do zarzutu naruszenia ustawy o dodatkach mieszkaniowych i dyskryminacji osoby skarżącego. Według skarżącego organ błędnie ustalił powierzchnię lokalu mieszkalnego strony, we wniosku określoną na 41,3 metra kwadratowego oraz błędnie założył, że wydatki na zakup opału powinny być dzielone na trzy osoby, podczas gdy budynek mieszkalny, w którym lokal ma skarżący zajmują tylko dwaj współwłaściciele (skarżący i jego brat). Zarzucił organowi I instancji rażące naruszenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1.02.2005r. sygn. U 14/02. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].12.2007r. orzekło o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej w punkcie II-gim sentencji decyzji tj. dotyczącym zaliczenia wypłaconych stronie kwot dodatku za okres od 1.11.2002r. do 30.04.2003r. na poczet dodatku przyznanego decyzja teraz wydaną i jednoczesnym orzeczeniu, że wypłata przyznanego ryczałtu za brak instalacji CO, CW i gazu przewodowego w łącznej kwocie 214,02 złotych nastąpi do dnia 14.12.2007r. W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną . W uzasadnieniu swojej decyzji SKO stwierdziło, że wobec faktu pierwotnej odmowy przyznania stronie dodatku mieszkaniowego na okres od 1.11.2002r. do 30.04.2003r. bezprzedmiotowe jest zaliczanie kwoty rzekomo przyznanej na poczet kwoty teraz orzeczonej. Stąd konieczność zmiany punktu drugiego decyzji organu I instancji poprzez orzeczenie o jednorazowej wypłacie kwoty dodatku mieszkaniowego należnego za przeszły okres. W pozostałym zakresie organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia organu I instancji tak co do wyjściowych założeń dla wyliczenia dodatku, jak i do samego obliczenia przyznanej kwoty. Ustosunkowując się do twierdzeń odwołania SKO wskazało, że organ I instancji – wbrew temu co twierdzi strona – zastosował przy obliczeniach ryczałtu taryfę G-12 tj. wynikająca z przedłożonego rachunku za energię elektryczną, a cena za jedną kilowatogodzinę uwzględniała podatek VAT. Organ odwoławczy podkreślił też, że powierzchnia zajmowanego lokalu przez stronę została przyjęta według tytułu współwłasności trzech osób do budynku przy ulicy S. [...] w Z. Również według wielkości udziałów we współwłasności nieruchomości został określony obowiązek partycypacji współwłaścicieli w wydatkach na utrzymanie lokalu, w tym na ogrzewanie. SKO zwróciło także uwagę na to, że skarżący nie udowodnił stosownymi dokumentami wydatków za wodę i odbiór nieczystości. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniósł J.M. powtarzając w niej zarzuty odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu albowiem zarzuty w niej zawarte nie są zasadne. Błędne jest bowiem zarówno stanowisko strony, jakoby organ nie uwzględnił podatku VAT przy wyliczaniu ryczałtu na zakup opału, jak też nietrafne są pozostałe zarzuty skargi. Cena 1 kWh energii elektrycznej, stanowiąca podstawę do obliczenia wysokości ryczałtu za brak w lokalu strony instalacji CO, CW i gazu przewodowego, została ustalona w oparciu o cenę widniejącą na fakturze VAT dołączonej do wniosku a dotyczącej rozliczeń strony z zakładem energetycznym za dostawę energii elektrycznej za okres od 11.07.2002r. do 25.09.2002r. Należność za zużycie energii elektrycznej została wyceniona w fakturze na kwotę brutto 100,76 złotych, z czego 18,76 złotych stanowił podatek VAT. Dla obliczenia ceny 1 kWh od kwoty brutto odjęto – zgodnie ze wskazaniami normatywnymi – jedynie opłatę abonamentową w kwocie 3,76 złotych i opłatę stałą za przesył w kwocie 8,56 złotych. Różnica wynosząca 88,44 złotych została podzielona przez ilość pobranych kilowatogodzin, wskazanych w fakturze tj. 293 a wynik dzielenia wynoszący 0,3018 stał się ceną 1 kWh energii elektrycznej według taryfy G-12, wskazanej w fakturze. Powtarzanie zatem przez skarżącego jakoby przyjęta przez organy cena 1 kWh energii nie uwzględniała podatku VAT, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Jest to zarzut całkowicie gołosłowny. Nieuzasadnione jest także powtarzanie przez skarżącego zarzutu braku podstaw dla zweryfikowania przez organ podanej we wniosku powierzchni lokalu mieszkalnego strony. Korygując powierzchnię lokalu mieszkalnego skarżącego (z 41,3 m.kw. na 27,7 m.kw.) organ słusznie zwrócił uwagę na związanie tytułem prawnym do lokalu. Skarżący jest współwłaścicielem – z udziałem 1/3 – budynku mieszkalnego, położonego w Z. przy ulicy S. [...]. Przeliczony na powierzchnię udział skarżącego stanowi 27,77 m. kw. (1/3 z 83,3 m. kw.). Nie ma znaczenia prawnego okoliczność faktycznego korzystania przez skarżącego z większej powierzchni niż wskazuje udział w prawie własności budynku, albowiem dodatek mieszkaniowy dla osób mieszkających w lokalach mieszkalnych, znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność jest związany z prawem a nie z faktycznym władztwem (patrz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych). Z zakresem uprawnień właścicielskich do nieruchomości budynkowej pozostaje w korelacji także zakres partycypacji w kosztach ogrzewania budynku stanowiącego współwłasność, stosowny do wielkości udziałów poszczególnych współwłaścicieli ( w tym przypadku trzech współwłaścicieli) Powoływanie się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1.02.2005r. (sygn. U 14/2002) jest również nietrafne. Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę na to, że powodem stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności pierwotnego brzmienia niektórych przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy o dodatkach mieszkaniowych, było wyłącznie dopatrzenie się wykroczenia zakwestionowanymi przepisami rozporządzenia poza upoważnienie ustawowe tj. naruszenie zasady legislacji wynikającej z art. 92 ust. 1 zdanie 1 Konstytucji. Nadto Sąd zauważa, że powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego w odniesieniu do przepisu rozporządzenia wykonawczego z dnia 28.12.2001r. mającego zastosowanie do właścicieli domów jednorodzinnych tj. § 2 ust. 1 pkt 4, stwierdził, że przepis ten nie jest niezgodny z art. 6 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, a także jest zgodny z art. 9 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy oraz z art. 92 ust. 1 zd. 1 Konstytucji. Tak więc treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego, na który powołuje się skarżący, nie daje mu żadnych prawnych podstaw do podważenia legalności skarżonej decyzji. Z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika nadto, że o tym jakie wydatki należało przyjmować do obliczenia dodatku mieszkaniowego w odniesieniu do właścicieli domów jednorodzinnych a także właścicieli lokali w budynkach wielorodzinnych, przesądzała treść art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepis ten odsyłał (odsyła też w obecnym brzmieniu) do regulacji prawnej dotyczącej zasobów mieszkaniowych gminy określającej, jakie wydatki w ramach czynszu oraz jakie opłaty poza czynszem przyjmowane są dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego. Odsyłając do przepisów dotyczących zasobów mieszkaniowych gminy ustalających jednolity standard wydatków pokrywanych w ramach czynszu (oraz limit jego wysokości), a także standard dotyczący opłat poza czynszem – przepisy art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 wyraźnie wskazują, że chodzi tutaj o wydatki i opłaty, które obowiązują w zasobie mieszkaniowym gminy. W szczególności chodzi o wydatki i opłaty, które stanowią finansowy ekwiwalent prawa do lokalu, są trwałym elementem wynikającym ze stosunku prawnego między wynajmującym (właścicielem) a używającym lokalu mieszkalnego, a nie takie, które mają wynikać ze sposobu używania lokalu mieszkalnego i są niezależne od właściciela czy wynajmującego. Godzi się wreszcie zauważyć, że materia zaskarżonych do Trybunału Konstytucyjnego przepisów rozporządzenia wykonawczego została objęta przepisami ustawy z dnia 8.10.2004r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w szczególności przez dodanie ust. 4 "a" do art. 6 ustawy. Przepis ten nie pozostawia już jakichkolwiek wątpliwości, że nie stanowią wydatków mieszkaniowych ponoszonych przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, wydatki poniesione z tytułu ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów. W tej sytuacji podnoszony przez skarżącego zarzut pominięcia przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego, wydatków z tytułu podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntu, jest też bezzasadny. Zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną po uwzględnieniu wniosku strony o zmianę decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego za okres od 1.11.2002r. do 30.04.2003r. Decyzja powyższa absolutnie nie narusza interesu prawnego i faktycznego skarżącego, nie dyskryminuje strony, nie ingeruje w stosunki cywilne między współwłaścicielami budynku przy ulicy S. [...] w Z. Zaskarżona decyzja jest w pełni zgodna z przepisami prawa. Stąd skargę oddalono (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zmianami).