VI SA/Wa 2254/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2008 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 2007r. [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej K. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 717 (siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] na mocy której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 2138,75 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. K. w rej ul. K. bez zezwolenia w okresie od 4 października 2006r. do 8 października 2006r. i umieszczenie w nim obiektu reklamowego o łącznej powierzchni reklamowej 17,11 m. kw. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na decyzję Prezydenta [...] W. z [...] września 2006 r. Nr [...] odebraną przez spółkę 4 października 2006r. organ odwoławczy wskazał, iż strona posiadała zezwolenie na zajęcie ww. pasa drogowego pod wskazany wyżej nośnik reklamowy w okresie od 17 września 2006r. do 30 września 2006r. Organ podniósł, że w dniu 9 października 2006r. spółka wystąpiła ponownie o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pod wzmiankowaną reklamę na okres od 1 października 2006r. do 31 października 2006r. Natomiast decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. Nr [...] zezwolono skarżącej na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim przedmiotowego nośnika reklamowego na okres od 9 października 2006r. do 31 października 2006r. Z zestawienia dat: odebrania przez stronę decyzji z [...] września 2006r. Nr [...] tj. 4 października 2006r oraz dnia poprzedzającego złożenie kolejnego wniosku tj. 8 października 2006r. organ wywiódł, że przedmiotowy pas drogowy był zajęty bez zezwolenia. W decyzji wskazano wysokość i podstawę prawną ustalenia opłaty za jeden dzień zajęcia oraz sposób obliczenia kary. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka K. reprezentowana przez radcę prawnego. Decyzji zarzucono naruszenie art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego poprzez niezebranie dowodów wskazujących na funkcjonowanie w terenie nośnika reklamowego skarżącej oraz nienależyte wyjaśnienie przesłanek, jakimi się kierował organ pierwszej instancji. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie uchwały Rady [...] W. wydanej bez podstawy prawnej, gdyż zdaniem skarżącej, w odniesieniu do drogi wojewódzkiej zarządcą drogi jest Prezydent [...] W. a nie jednostka samorządu terytorialnego (Gmina [...] W.) a zatem to nie Rada Gminy była organem właściwym dla ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej odrzucenie z powodu uchybienia przez stronę przepisowi art. 53 § 1 p.p.s.a. ewentualnie o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu podniesionego przez organ w odpowiedzi na skargę, a mianowicie do stwierdzenia, że przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2007r. Rozpatrzenie powyższego zarzutu w fazie wstępnej jest uzasadnione tym, iż ustalenie faktycznego naruszenia przez skarżącą terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. spowoduje, że skarga zostanie przez Sąd odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., natomiast rozważania merytoryczne będą niedopuszczalne. Analizując daty: doręczenia skarżącej odpisu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 20 sierpnia 2007r. Nr [...], co nastąpiło 25 października 2007r. oraz nadania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie listem poleconym R 027427 tj. 26 listopada 2007r. (k. 10 akt) należy uznać, wbrew twierdzeniom organu, że skarga została wniesiona w terminie określonym w art. w art. 53 § 1 p.p.s.a. Uszło bowiem uwadze Kolegium, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał dla skarżącej z dniem 24 listopada 2007r. (sobota) a więc nadanie skargi w poniedziałek tj. 26 listopada 2007r. wypełnia dyspozycję wymienionego art. 53 § 1 p.p.s.a., gdyż w postępowaniu przed sądami administracyjnymi sobota jest traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi. Powyższa prawidłowość wynika z przepisu art. 83 § 2 p.p.s.a. w którym wprowadzono zasadę, że jeżeli ostatni dzień terminu (w tym przypadku do wniesienia skargi) przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Skoro zatem ustalono, że przedmiotowa skarga została wniesiona w terminie, Sąd przystępuje do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Przeprowadzona kontrola sądowa we wskazanym zakresie wykazała naruszenia przez organy administracji obu instancji prawa procesowego a w szczególności art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne w sprawach, w których w stosunku do strony tego postępowania znajduje zastosowanie sankcja o charakterze karnym, winno przeprowadzane być wyjątkowo starannie i ze szczególną dbałością w zakresie postępowania dowodowego mającego służyć realizacji zasady prawdy obiektywnej. Zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zmianami - uodp) za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty, natomiast za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa drogi bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne w wysokości dziesięciokrotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 6 uodp. Na skarżącą nałożono taką karę. Z powyższych przepisów wynika, że elementami mającymi wpływ na wysokość wymierzonej kary pieniężnej jest liczba dni zajmowania pasa drogowego i stawka opłaty za 1 m. kw. powierzchni zajęcia. W rozpatrywanej sprawie, organ zobowiązany był więc ustalić, iż obiekt reklamowy należący do skarżącej zajmował w określonym w decyzji czasie sporny pas drogowy bez zezwolenia a nadto winien był ustalić, iż obiekt ten zajmował określoną powierzchnię. Dopiero tak poczynione ustalenia stanowić mogły podstawę do podjęcia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w określonej wysokości. Zdaniem Sądu, w nadesłanych aktach administracyjnych brak jest niezbędnej dokumentacji w tym zakresie. Organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy przyjęły hipotetyczne w istocie założenie, poczynione tylko i wyłącznie na podstawie zestawienia dat wniosku oraz doręczenia decyzji, że sporny obiekt zajmował pas drogowy bez zezwolenia od 4 do 8 października 2006r. W ocenie Sądu, wskazane w decyzji daty zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia nie znajdują natomiast potwierdzenia w dokumentach zawartych w nadesłanych aktach administracyjnych a strona zaprzecza, jakoby w dniach 4-8 października 2006r. zajmowała bez zezwolenia zarządcy drogi pas drogowy drogi wojewódzkiej ul. K. w rej ul. K. pod reklamę o łącznej powierzchni reklamowej 17,11 m. kw. Zdaniem Sądu, w szczególności za dowody dokumentujące samowolne zajęcie pasa drogowego nie może zostać uznana znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa z 18 czerwca 2007r., gdyż po pierwsze: dotyczy ona nośnika o powierzchni 8,97 m. kw. a nie 17,11 m. kw. - jak określono w decyzji, a po drugie: notatka służbowa sporządzona na potrzeby organu nie może zastąpić dowodu z oględzin spornej reklamy w miejscu jej posadowienia, w określonym czasie, przy udziale strony lub jej pełnomocnika i sporządzonego wyniku tej czynności protokołu zgodnego z wymogami art. 68 k.p.a. Wszakże z art. 67 k.p.a wynika, że organ administracji sporządza protokół z każdej czynności postępowania mającej istotne znaczenie dla sprawy a niewątpliwie powyższa czynność w kontekście wymienionych przesłanek nałożenia przedmiotowej kary ma - dla rozpatrywanej sprawy - znaczenie istotne. Również dowód w postaci zdjęć fotograficznych nie ma dla niniejszej sprawy przesądzającego znaczenia chociażby z tego powodu, że zdjęcia te opatrzone są datą 6 czerwca 2007r., a więc nie mogą stanowić jednoznacznego dowodu na to, że wskazany na nich nośnik reklamowy był w tym miejscu posadowiony w dniach 4-8 października 2006r., skoro skarżąca temu zaprzecza. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, na obecnym etapie postępowania brak jest jakiejkolwiek pewności, iż przedmiotowe zdjęcia przedstawiają obiekt znajdujący się w tym miejscu w dniach 4-8 października 2006r. Reasumując: ani hipotetyczne założenia organu dotyczące okresu zajmowania przez stronę pasa drogowego bez zezwolenia ani przedłożone Sądowi dokumenty nie świadczą o tym, iż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej jest prawidłowa. Zarówno okres objęty karą jak też powierzchnia zajętego pasa drogowego winny być precyzyjnie udokumentowane, czego w rozpatrywanej sprawie nie uczyniono. W tym stanie rzeczy uprawnione jest twierdzenie Sądu, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei uzasadnia uchylenie tak zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących wpis oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego radcą prawnym orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji uwzględni poglądy prawne zawarte w niniejszym uzasadnieniu a po ustaleniu stanu faktycznego sprawy i dokonaniu subsumcji pod określoną normę – w zależności od wyniku postępowania administracyjnego - odniesie się również do podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu wadliwości w uchwaleniu stawek opłaty.