II SA/Gd 77/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia NSA Andrzej Przybielski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. R. – P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z 24 maja 2002 r., powołując się na art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał skarżącej M. R.-P. rozbiórkę zlokalizowanych na działce nr [...] w B. domku letniskowego oraz ustępu. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 sierpnia 2002 r., zaś wyrokiem z dnia 7 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę skarżącej na tą decyzję. Wyrok Sądu uprawomocnił się w dniu 8 listopada 2005 r. Po otrzymaniu upomnienia wierzyciela (Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego) skarżąca pismem z dnia 21 lutego 2006 r. zwróciła się do tego organu o niewszczynanie postępowania egzekucyjnego i zezwolenie na czasowe użytkowanie domku letniskowego z uwagi na śmierć męża i utratę pracy. Z kolei po otrzymaniu tytułu wykonawczego skarżąca pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i wszczęcie postępowania w trybie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W tym piśmie również domagała się odroczenia rozbiórki, przy czym czas odroczenia określiła na trzy lata, twierdząc, że jest jej potrzebny na zakup innej działki letniskowej w okolicy z możliwością zabudowy lub na uzyskanie zgody na zmianę sposobu zagospodarowania dotychczasowej działki. Odwołując się do treści art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. wskazała, że Rada Gminy, na terenie której leży działka nr [...], przystąpiła do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym tą działkę ma zamiar przeznaczyć pod budownictwo letniskowe. Decyzją z dnia 29 maja 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na art. 39 ustawy z dnia 24 października 1997 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odmówił skarżącej odroczenia wykonania rozbiórki i nie zezwolił na czasowe wykorzystanie domku letniskowego na działce nr [...] w B. Uzasadniając swoją decyzję organ administracji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki przemawiające za czasowym wykorzystaniem obiektu budowlanego, którego dotyczy nakaz rozbiórki, ze względów społecznych i gospodarczych, gdyż obiekt ten nie służy zaspokajaniu podstawowych potrzeb takich jak mieszkanie, lecz służy rekreacji. Wskazał też, że obiekt ten jest już wykorzystywany mimo nakazu rozbiórki od 2002 r. Skarżąca od tej decyzji odwołała się i na skutek tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 27 lipca 2007 r. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że domek letniskowy, którego dotyczy sprawa, jest usytuowany na działce stanowiącej teren leśny i wymogi ochrony środowiska oraz prawidłowej gospodarki leśnej wymagają, aby doprowadzić ten teren do stanu pierwotnego, czyli lasu. To jest, w ocenie organu odwoławczego, istotny wzgląd społeczny, który uzasadnia odmowę odroczenia nakazu rozbiórki. Ponadto wskazano, że działka nr [...] jest położona na terenie Parku Krajobrazowego i przytoczono cele ochrony określone w rozporządzeniu Wojewody o jego utworzeniu. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów zawartych w odwołaniu wskazując m.in., że ani funkcja rekreacyjna obiektu budowlanego ani trudna sytuacja materialna skarżącej nie stanowią powodów odroczenia rozbiórki wymienionych w art. 39 Prawa budowlanego. Skarżąca w skardze do sądu administracyjnego zarzuciła naruszenie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. i art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. Uzasadniając zarzut naruszenia wskazanych przepisów skarżąca twierdziła, że uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji są przejawem braku kultury administrowania, co powoduje, że utraciła zaufanie do organów administracji publicznej. Twierdziła też, że zawarte w uzasadnieniu organu odwoławczego zdanie "tolerowanie czasowego istnienia samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych na omawianym terenie, prowadziłoby do precedensu oraz dezorientacji prawnej społeczeństwa" świadczy, że prawo do wniesienie odwołania było pozorne, gdyż wynik rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji był z góry przesądzony. Skarżąca zarzuciła też, że organy obu instancji inaczej określiły względy społeczne i gospodarcze, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutu zatajenia przez organ pierwszej instancji możliwości odroczenia rozbiórki w przypadku, gdy obiekt budowlany nie koliduje z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz że uzasadnienie jego decyzji nie odpowiada wymogom uzasadnienia decyzji uznaniowej. W końcu skarżąca wywiodła, że za odroczeniem rozbiórki przemawiają podniesione przez nią okoliczności, takie jak to, że domek, który ma być rozebrany, można przewieść na inną działkę, że poszukuje nowej działki, że jest to miejsce wypoczynku dla niej i dla jej córki, że jest wdową, że ma na utrzymaniu córkę oraz że ma niski dochód i wysokie koszty utrzymania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.), jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, właściwy organ administracji publicznej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. W niniejszej sprawie organy obu instancji trafnie i przekonująco wywiodły, że żadne względy społeczne i gospodarcze nie przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Organ pierwszej instancji skoncentrował się na charakterze obiektu budowlanego, który ma być rozebrany. Wskazał, że jest to domek letniskowy i z tego względu, skoro nie służy do zaspokajania podstawowych potrzeb, za jego utrzymaniem nie przemawiają ani względy społeczne, ani gospodarcze. Taka ocena jest przekonująca i to bez względu na sytuację osobistą, w której skarżąca się obecnie znajduje. Organ drugiej instancji nie zakwestionował poglądu organu pierwszej instancji, tylko nadto zwrócił uwagę na otoczenie, w którym domek podlegający rozbiórce się znajduje, słusznie uznając, że są to względy społeczne, które przeciwnie niż domaga się tego skarżąca, przemawiają za rozbiórką domku. Stanowisko organu drugiej instancji też jest trafne. Stosując art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. nie można pomijać okoliczności, które stanowią przeciwwagę dla okoliczności mogących przemawiać za czasowym pozostawieniem obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz rozbiórki. W ocenie Sądu takie uzasadnienia decyzji obu organów są wystarczające dla wyjaśnienia powodów, z których organy administracji nie skorzystały z możliwości zastosowania art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. W związku z tym nie sposób uznać, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały prawo, w tym także przepisy wskazane przez skarżącą w skardze, w stopniu mogącym mieć wpływ na wyniki sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga skarżącej jest niezasadna i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił ją.