II SA/Wa 251/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie Ewa Grochowska-Jung, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność odwołania W. P. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r., orzekającej o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2007 r. W uzasadnieniu podał, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych zaś obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji, jest zatem niedopuszczalne, jeśli nie weszła ona do obrotu prawnego. Oświadczenie woli organu, które ma być złożone adresatowi decyzji, złożone jest z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią. Dlatego nawet decyzja sporządzona, lecz nie doręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże ani organu, ani strony. Wojewoda [...] stwierdził, iż organ I instancji pozbawił W. P. statusu osoby bezrobotnej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007 r., która została przez niego odebrana w dniu 19 listopada 2007 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na ww. decyzji. Natomiast odwołanie zostało przez stronę wniesione do Urzędu Pracy [...] już w dniu 31 października 2007 r. Zatem w chwili wniesienia odwołania decyzja organu I instancji nie została jeszcze stronie doręczona, a więc zakwestionowała ona rozstrzygnięcie organu administracji publicznej przed wprowadzeniem go do obrotu prawnego, a w konsekwencji przed rozpoczęciem biegu terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. stanowiącym, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. P. zarzucił organowi, iż treść jego uzasadnienia jest potwierdzeniem nieprawdy, a nadto organ I instancji pominął w materiale przekazanym organowi II instancji istotne dla sprawy fakty, zaś ten ostatni organ zbadał sprawę pobieżnie i wybiórczo na niekorzyść strony. Podał również, iż organ nie ustalił, że jego odwołanie z dnia 31 października 2007 r. zostało złożone do godz. 1500 i było skutkiem porannej wizyty w urzędzie pracy, gdzie poinformowano go o wydaniu w dniu [...] października 2007 r. decyzji orzekającej o utracie statusu bezrobotnego. Z tego też powodu obsługująca go urzędniczka nie "uznała" usprawiedliwienia niestawiennictwa w urzędzie w dniu 18 października 2007 r., gdyż został przekroczony 7-dniowy termin. W ocenie skarżącego wypowiedź urzędniczki miała cechy ogłoszenia decyzji, o czym świadczy fakt odmowy poświadczenia aktualnego ubezpieczenia zdrowotnego. W. P. podniósł także, że w dniu 19 listopada 2007 r. stawił się ponownie w urzędzie pracy, gdzie oprócz odebrania pisemnego tekstu decyzji z dnia [...] października 2007 r., na prośbę urzędniczki, na złożonym w dniu 31 października 2007 r. wniosku odwoławczym (adresowanym do Dyrektora UP), po otrzymaniu obietnicy "wznowienia postępowania co do decyzji organu I instancji (nr [...]) i jego pozytywnego rozpatrzenia", ponownie potwierdził z datą 19 listopada 2007 r. swoją prośbę. Skarżący wskazał jednocześnie, że proponował ponowne napisanie wniosku, gdyż ten z dnia 31 października 2007 r. był pisany pospiesznie, lecz urzędniczka poinformowała go, że jego przesłuchanie jest wystarczające dla "wznowienia". Dodatkowo wyraził swoje niezadowolenie z braku pomocy ze strony urzędu pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej Skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Z kolei przepis art. 128 zd. 1 k.p.a. stanowi, iż odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Odwołanie, poza wyrażeniem niezadowolenia z decyzji, powinno odpowiadać ogólnym wymogom stawianym podaniom, co wynika z treści art. 63 k.p.a., regulującego formę i wymagania stawiane podaniom, gdyż w § 1 ustawodawca wskazuje, że przez pojęcie "podanie" rozumie się żądanie, wyjaśnienie, dowołanie, zażalenie. Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje więc w zakresie formy i treści, zasadę ograniczonego formalizmu. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż minimalne wymagania stawiane podaniom co do formy, to pisemna dokumentacja żądania strony wszczęcia postępowania, zaś co do treści – wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, żądanie oraz podpis. Bez wskazania osoby, od której pochodzi, jej adresu i podpisu, nie można bowiem dokonać indywidualizacji osoby, która złożyła podanie, natomiast treść podania wyznacza przedmiot postępowania (v. B. Adamiuk, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 362, 363). W rozpoznawanej sprawie błędne jest stanowisko organu, że wniosek W. P. z dnia 31 października 2007 r. stanowi odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2007 r., nr [...], orzekającej o utracie przez niego z dniem [...] października 2007 r. statusu osoby bezrobotnej, a doręczonej stronie w dniu 19 listopada 2007 r. Wniosek powyższy nie zawiera bowiem żadnego odniesienia do wskazanej decyzji, nie wyraża w szczególności niezadowolenia z jej treści. Jest on w istocie usprawiedliwieniem niestawienia się bezrobotnego w urzędzie pracy w dniu 18 października 2007 r. wraz z prośbą o "przywrócenie możliwości zgłoszenia się w tutejszym urzędzie pracy, celem potwierdzenia gotowości zatrudnienia". Z tego powodu nie sposób zgodzić się również z twierdzeniem skarżącego, wyrażonym zarówno w dniu 19 listopada 2007 r., jak też podtrzymanym w skardze, jakoby powyższy wniosek był odwołaniem. Przede wszystkim należy podnieść, iż chybiony jest jego pogląd, że w dniu 31 października 2007 r. pracownica Urzędu Pracy [...] dokonała ogłoszenia przedmiotowej decyzji i w związku z tym rozpoczął bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Wskazana pracownica jedynie poinformowała skarżącego o wydaniu decyzji, a to nie jest tożsame z jej ogłoszeniem. Za odwołanie należy natomiast uznać oświadczenie skarżącego napisane przez niego odręcznie na wniosku z dnia 31 października 2007 r., zawierające wskazanie decyzji, od której je wniesiono, a nadto opatrzone podpisem i datą 19 listopada 2007 r., a więc datą pokrywającą się z datą odbioru decyzji w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Tym samym wydanie przez Wojewodę [...] postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania narusza przepis art. 134 k.p.a. i to w stopniu mającym istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i w związku z tym podlega uchyleniu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 powołanej ustawy.