II SA/Ol 188/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Irena Szczepkowska Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wydania zaświadczenia o sposobie wykorzystania nieruchomości - oddala skargę. Postanowieniem z dnia "[...]" Wójt Gminy, działając na podstawie art. 218 § 1 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, ze zmianami, dalej zwanej jako Kpa), po rozpatrzeniu wniosku "A" spółki z o.o., odmówił wydania zaświadczenia, potwierdzającego możliwość wykorzystania części działki nr "[...]" w obrębie P. na cele lądowiska. Wójt podał w uzasadnieniu, że przed tym organem toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na przystosowaniu tej działki na część lotniczą lotniska, które zostało umorzone ostateczną decyzją z dnia "[...]"2007 r. z uwagi na cofnięcie wniosku . Przed organem tym toczyło się też postępowanie w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych dla powyższego zamierzenia inwestycyjnego, które decyzją z dnia "[...]"2007 r. również umorzono po cofnięciu wniosku przez spółkę. Wójt podniósł ponadto, że toczy się postępowanie w sprawie samowolnej wycinki drzew rosnących na przedmiotowej działce i nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu. Wójt stwierdził, że nie mógł wydać spółce żądanego zaświadczenia, gdyż zgodnie z art. 218 § 1 Kpa w drodze zaświadczenia może potwierdzić fakty wynikające z posiadanej dokumentacji, natomiast dla przedmiotowej działki nie opracowano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczałby możliwość użytkowania jej jako lądowiska. W sytuacji braku planu miejscowego, zmiana sposobu użytkowania jest dopuszczalna wyłącznie na warunkach określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Strona wycofała jednak wniosek o wydanie takiej decyzji. Według zmienionej przez spółkę klasyfikacji grunty zostały zaklasyfikowane w zasobie geodezyjnym Starostwa Powiatowego jako grunty rolne, bez wzmianki o możliwości dopuszczenia do użytkowania ich na cele lądowiska związanego z zabiegami agrorolniczymi tych gruntów. Spółka ponadto we wniosku i korespondencji wskazywała, ze lądowisko ma służyć przede wszystkim lądowaniom i startom statków powietrznych nie związanych z rolnictwem. W tej sytuacji, w ocenie Wójta, wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie potwierdzałoby wskazanych w nim faktów i stanowiłoby usankcjonowanie samowolnej wycinki drzew i zniszczenia środowiska. W złożonym zażaleniu na to postanowienie "A" spółka z o.o. zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane przedwcześnie, gdyż nie została prawomocnie rozstrzygnięta kwestia jaki organ jest właściwy rzeczowo do rozpoznania wniosku spółki. Organ odwoławczy nie rozpoznał bowiem zażalenia spółki na postanowienie Starosty z dnia "[...]"2007 r., którym przekazano przedmiotową sprawę według właściwości do rozpoznania Wójtowi Gminy. Skoro zaś postępowanie w sprawie zaświadczeń nie może być weryfikowane w trybie nadzwyczajnych środków zaskarżenia, to organ pierwszej instancji powinien był wstrzymać się z rozstrzygnięciem sprawy co do istoty. Spółka zarzuciła również, że przedmiotowe postanowienie zostało wydane na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. W dacie jego wydania organ nie dysponował bowiem materiałem dowodowym, gdyż w dniu 5 września 2007 r. Wójt przesłał akta sprawy do organu wyższej instancji. Z powyższego spółka wywiodła, że organ pierwszej instancji orzekał w sprawie w sposób dowolny, nie przeprowadzając z urzędu postępowania dowodowego. Zdaniem żalącej się przedmiotowe postanowienie doręczono Prokuraturze Rejonowej, co narusza art. 40 § 1 Kpa w związku z art. 188 Kpa. Prokurator nie wystąpił bowiem z wnioskiem o wszczęcie postępowania ani nie wstąpił do tego postępowania po jego rozpoczęciu. Spółka nie podzieliła ponadto stanowiska organu pierwszej instancji dotyczącego możliwości wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Wywiodła, że planowana inwestycja, polegająca na budowie lądowiska, nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie wymagała wydania pozwolenia na budowę. Spółka nie wykonywała żadnych robót budowlanych, do prowadzenia których niezbędne byłoby legitymowanie się taką decyzją. Wykonano bowiem wyłącznie roboty ziemne, polegające na niwelacji terenu, które nie wymagają ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Wójt wbrew art. 6 ust. 2 powołanej ustawy nie wykazał, aby planowana inwestycja naruszała interes publiczny oraz interes osób trzecich oraz żeby taka okoliczność przemawiała za odmową wydania zaświadczenia. Nie wskazał ponadto, jakie przepisy prawa uniemożliwiają wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości na cele lądowiska. Zdaniem spółki nie ma żadnych przeszkód faktycznych i prawnych do wydania zaświadczenia o możliwości wykorzystania przedmiotowej nieruchomości na cele lądowiska. Podkreśliła, że organ pierwszej instancji posiada wiedzę i dokumentację w pełni potwierdzającą powyższy stan faktyczny i prawny, jednak wbrew temu wydał rozstrzygnięcie negatywne. Bez znaczenia w sprawie są okoliczności i przyczyny umorzenia postępowań prowadzonych z wniosków spółki. Żaląca się podniosła ponadto, iż Wójt Gminy działa wbrew swoim wcześniejszym ustnym deklaracjom, co nie pogłębia zaufania strony do tego organu i jest działaniem na szkodę spółki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia "[...]"2008 r. utrzymało w mocy postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia. Organ odwoławczy wskazał, że z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika jednoznacznie, że w toku postępowania wyjaśniającego w sprawach zaświadczeń nie analizuje się stanu prawnego i nie wyprowadza się z tego wniosków czy też dokonuje ocen prawnych, lecz podejmuje się wyłącznie czynności materialne- techniczne. Drogą zaświadczenia nie można wywołać skutków kształtujących stosunki prawne. Zdaniem Kolegium, skoro przedmiotowa nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym, nie było możliwe potwierdzenie jej przeznaczenia. Żądanie spółki nie mieści się zatem w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia. Istotą tego postępowania jest udzielenie informacji opartej na posiadanych przez ten organ danych, a nie ocena i weryfikacja czy też interpretacja przepisów prawa. Skoro natomiast w rozpoznawanej sprawie problematyka jest sporna, nie było możliwe wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem spółki. Kolegium przyznało ponadto, że organ pierwszej instancji nie powinien był wydawać zaskarżonego postanowienia zanim organ odwoławczy nie rozpozna zażalenia na postanowienie z dnia "[...]"2007 r., lecz okoliczność ta pozostała bez wpływu na rozstrzygnięcie. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze "A" spółka z o. o. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 7 i art. 219 w związku z art. 104 Kpa, gdyż organ ten nie rozpatrzył zarzutów podniesionych w zażaleniu, dotyczących wydania postanowienia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego i niezgodnego z zasadami postępowania administracyjnego doręczenia postanowienia Prokuraturze Rejonowej. Skarżąca podniosła ponadto, że Kolegium naruszyło art. 218 § 2 w związku z art. 7 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność istnienia w zasobach organu pierwszej instancji danych potwierdzających możliwość wykorzystania części działki nr "[...]" na cele lądowiska i błędne przyjęcie, że takich danych nie było. Wskazała również, że jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Kolegium badało zasoby zgromadzone przez Urząd Miasta a nie Urząd Gminy. Zdaniem spółki rażąco naruszony został przepis art. 218 § 1 Kpa, gdyż organ odwoławczy błędnie przyjął, że w sprawie niedopuszczalne było dokonanie jakiejkolwiek wykładni obowiązujących przepisów prawa materialnego, błędnie też uznał, że skoro sporne jest żądanie, to okoliczność ta wyłącza możliwość wydania zaświadczenia oraz bezpodstawnie uznał, że do rozstrzygnięcia w zakresie dopuszczalności użytkowania części przedmiotowej działki rolnej jako lądowiska trawiastego niezbędne były dane z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej dane pozostające w posiadaniu organu, o których mowa w art. 218 § 1 Kpa, to wszelkie dane znajdujące się w posiadaniu tego organu, w tym także opinie i stanowiska innych organów administracji publicznej, wszelkie dokumenty urzędowe i prywatne oraz notoria powszechne i urzędowe. Skarżąca wywiodła w uzasadnieniu, że przy rozpatrzeniu każdej sprawy administracyjnej organ zobligowany jest procedować na podstawie i zgodnie z obowiązującym prawem, zatem również w trybie postępowania o wydane zaświadczenia musi "odkodować" normę prawną zawartą w przepisie prawa, czyli musi każdorazowo dokonać wykładni prawa, choćby była to tylko wykładnia gramatyczna. Zatem do wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści nie było potrzeby poszukiwania danych w zapisach miejscowego planu, którego dla przedmiotowej działki nie uchwalono. W przedmiotowej sprawie ustalenie stanu prawnego dotyczącego sposobu wykorzystania przedmiotowej działki powinno nastąpić, zdaniem skarżącej, w drodze interpretacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wywiodła z przepisów tej ustawy, że w istniejącym stanie faktycznym i prawnym brak jest przeciwwskazań co do możliwości wykorzystania nieruchomości na cele planowanego lądowiska o nawierzchni darniowej. Podniosła ponadto, że art. 218 § 1 Kpa oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji lądowisk, zobowiązują organ gminy jedynie do potwierdzenia, że nie istnieją przeszkody faktyczne i prawne w realizacji tego przedsięwzięcia, natomiast nie jest wymagane wyrażenie zgody czy też wydania decyzji w sprawie przydatności nieruchomości na cele lądowiska. Ze względu na zasadę wolności gospodarczej zaświadczenie powinno potwierdzać możliwość wykorzystania nieruchomości na planowany cel lub wskazywać znane organowi ewentualne przeszkody prawne lub faktyczne w tym zakresie. Z tego względu, zdaniem skarżącej, zaświadczenie o wnioskowanej treści, wbrew twierdzeniu Kolegium, nie kształtowałoby prawa. Skarżąca podniosła, że Wójt dysponował pismem Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia "[...]"2006 r., z którego wynika, że pod określonymi warunkami lądowisko jest inwestycją celu publicznego. Do takich celów spółka zamierza wykorzystywać planowanie lądowisko. Organ pierwszej instancji dysponował danymi co do stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości umożliwiającymi uznanie przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że omyłkowo wskazał na dane znajdujące się w Urzędzie Miasta, natomiast oczywistym jest, że chodziło o dane Urzędu Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zmianami), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Natomiast stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, zwanej dalej ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na postanowienia. Według art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ppsa, sąd uwzględniając skargę uchyla postanowienie w całości albo w części: jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że Skarżąca spółka, pismem z dnia 30 lipca 2007 r., zwróciła się do Starosty o wydanie zaświadczenia potwierdzającego możliwość wykorzystania części działki nr "[...]" na cele lądowiska, wskazując na przepis § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U Nr 118. póz. 1238), obligujący spółkę do załączenia do zgłoszenia lądowiska do ewidencji dokumentu potwierdzającego możliwość wykorzystania terenu na cele lądowiska. Powyższy wniosek został przekazany według właściwości Wójtowi Gminy, który to postanowieniem z dnia "[...]"2007 r. odmówił wydania zaświadczenia o wnioskowanej przez spółkę treści. Postanowienie to organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżonym aktem, nie naruszając obowiązującego prawa. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 217 § 1 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). W myśl natomiast art. 218 § 1 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Z powyższego wynika, że zaświadczenie jest czynnością materialno - techniczną, przyjmującą postać dokumentu urzędowego. Jest to czynność faktyczna, akt wiedzy organu, a nie woli, organ stwierdza bowiem przy pomocy zaświadczenia to, co jest mu wiadome i nie rozstrzyga żadnej sprawy. Zaświadczenie nie może więc w sposób władczy ustalać istnienia uprawnień (obowiązków), a jedynie je potwierdzać, o ile wynikają one z prowadzonych rejestrów, dokumentów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu. W rozpoznawanej sprawie nie może budzić wątpliwości, że organ pierwszej instancji nie dysponował danymi, które umożliwiałyby wydanie zaświadczenia, że część przedmiotowej działki spółki może być wykorzystywana na cele lądowiska. Aktem, na podstawie którego możliwe jest ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez właściwy organ gminy dla określonego obszaru. Wynika to wprost z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz.717 ze zmianami). W przypadku braku planu miejscowego gmina nie rozstrzyga o przeznaczeniu obszaru, natomiast funkcję aktu określającego sposób zagospodarowania i zabudowy terenu, na którym ma powstać zamierzona inwestycja, zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy, przejmują decyzje o warunkach zabudowy lub decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż organ w postępowaniu uproszczonym, prowadzonym w trybie określonym w przepisach działu VII Kpa, winien był ustalić stan prawny dotyczący sposobu wykorzystania przedmiotowej działki w drodze interpretacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak już bowiem wskazano przepisy tej ustawy dają organowi administracji publicznej podstawę do ustalenia przeznaczenia terenu oraz określenia sposobu zagospodarowania terenu wyłącznie w sposób określony w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to jest bądź w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bądź w jednej z decyzji wymienionej w ust. 2 tego artykułu. Przepisy tej ustawy nie przewidują natomiast możliwości przeznaczenia terenu oraz określenia sposobu jego zagospodarowania w jakiejkolwiek innej formie, w tym w formie zaświadczenia. W sprawie bezsporne jest, że działka nr "[...]", na której spółka planuje utworzenie lądowiska, nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponadto nie wydano żadnej z decyzji, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem brak jest danych wskazujących na zmianę dotychczasowego przeznaczenia tego terenu. W okolicznościach niniejszej sprawy uprawniony jest zatem pogląd, iż organy prawidłowo uznały, iż brak było podstaw do wydania zaświadczenia o wnioskowanej przez skarżącą spółkę treści. Wnioskodawca w istocie żądał wydania zaświadczenia, którego treść wymagałaby uprzedniej konkretyzacji normy prawa materialnego. Powyższe stanowiłoby zaś merytoryczne rozpoznanie sprawy. Właściwą formą zakończenia takiego postępowania byłaby więc decyzja administracyjna, a nie zaświadczenie. Zaświadczenie bowiem potwierdza jedynie ustalony fakt, a nie wynik prowadzonego rozpoznania i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Takie działanie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia jest niedopuszczalne. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki, iż Wójt winien wydać przedmiotowe zaświadczenie, ponieważ dysponował danymi co do stanu faktycznego przedmiotowej nieruchomości umożliwiającymi uznanie przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego, co wynikało z pisma Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Ocena, czy zamierzona przedsięwzięcie inwestycyjne należy do inwestycji celu publicznego nie może być bowiem dokonywana w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, lecz jest prowadzona w toku postępowania określonego przepisami rozdziału V ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z faktu, iż § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji lądowisk wymaga dołączenia do zgłoszenia dokumentu, wydanego przez jednostkę samorządu terytorialnego, potwierdzającego możliwość wykorzystania terenu na cele lądowiska, nie można wyprowadzać wniosku, że organ samorządowy ma obowiązek wydać takie zaświadczenie, jeśli możliwość wykorzystania terenu na cele lądowiska nie wynika z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odnosząc się do wywodów skarżącej dotyczących pojęcia danych, na podstawie których organ administracji może wydać zaświadczenie, należy wyjaśnić, że zaświadczenie jest wydawane w postępowaniu uregulowanym w sposób szczególny w przepisach działu VII Kpa. Jest to postępowanie uproszczone i odformalizowane, w którym postępowanie wyjaśniające przeprowadza się w ograniczonym zakresie. Postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaświadczenia, spełnia bowiem inną rolę aniżeli w postępowaniu zwykłym. Nie zmierza ono do wyjaśnienia i ustalenia, wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Pełni ono natomiast pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, gdyż główną rolę pełnią tu dane z ewidencji, rejestrów i zbiorów dokumentów lub danych. W okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób uznać, aby postępowanie wyjaśniające, którego domagała się skarżąca spółka, miało obejmować ograniczony zakres. Wszak, aby uczynić zadość żądaniu spółki organ musiałby przeprowadzić postępowanie daleko wykraczające poza te ramy i dokonać ustaleń, czy przedmiotowy teren może być przeznaczony na lądowisko nie tylko w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale także w aspekcie innych przepisów określających wymogi stawiane lądowiskom, przykładowo ze względu na bezpieczeństwo i ochronę środowiska. Bez wątpienia więc postępowanie to wykraczałoby poza granice postępowania kończącego się wydaniem zaświadczenia, a przybrałoby formę postępowania rozpoznawczego, kończonego wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie. Skoro w postępowaniu o wydanie zaświadczenia postępowanie wyjaśniające może być prowadzone w ograniczonym tylko zakresie, to w konsekwencji nie można podzielić zarzutu skarżącej, iż organy orzekające w sprawie naruszyły art. 7 Kpa. Nie znajduje również oparcia w obowiązujących przepisach prawa stanowisko prezentowane przez skarżącą, jakoby dane, którymi dysponuje organ obejmowały również dokumenty prywatne, fakty powszechnie znane czy też znane temu organowi z urzędu, w tym stanowiska innych organów administracji, o ile nie wynikają z prowadzonych przez ten organ zbiorów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że art. 217 § 2 Kpa nie daje prawa do konstruowania treści zaświadczenia w oparciu o dane nie mające odzwierciedlenia w dokumentach pozostających w dyspozycji organu. Niedopuszczalne jest tym samym wydanie zaświadczenia obejmującego dane dostarczone właściwemu organowi przez podmiot ubiegający się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów wynikających z tych danych lub zawierającego interpretację zapisów znajdujących się w rejestrach czy ewidencji (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1126/06, Lex nr 282453 i z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 487/07, Lex nr 340475 oraz powołane tam orzecznictwo). Organ administracji publicznej ma więc podstawy do odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści w sytuacji, gdy w toku uproszczonego postępowania wyjaśniającego nie było możliwe potwierdzenie istnienia stanu faktycznego lub prawnego, którego potwierdzenia domagał się wnioskodawca, z uwagi na brak takich danych oraz gdy dane będące w jego posiadaniu dotyczą przedmiotu żądania, lecz ich treść jest rozbieżna z informacjami, których potwierdzenia dotyczy wniosek. Skoro bezsporne jest, że przedmiotowa działka w ewidencji gruntów figuruje jako rolna i nie uchwalono w planie miejscowym jej innego przeznaczenia oraz nie została wydana żadna decyzja, określona w art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu przestrzennym, to organ I instancji nie dysponował danymi, na podstawie których mógłby wydać zaświadczenie o żądanej przez spółkę treści. Nie może wpłynąć na wynik sprawy zarzut skarżącej, iż organ odwoławczy rozpoznał sprawę w oparciu o dane niewłaściwego organu. Omyłkowe powołanie Urzędu Miasta zamiast Urzędu Gminy, wprawdzie wbrew art. 123 § 1 Kpa nie zostało sprostowane, jednakże niewątpliwie stanowi oczywistą omyłkę pisarską, skoro z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia zaskarżonego postanowienia bezspornie wynika, iż Kolegium rozpoznawało zażalenie spółki w oparciu o akta organu pierwszej instancji, który był właściwy do załatwienia sprawy. Należy przyznać natomiast skarżącej rację, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu zażalenia, dotyczącego prawidłowości doręczenia postanowienia organu pierwszej instancji Prokuratorowi. Uchybienie to nie mogło jednak mieć wpływu na wynik sprawy. W myśl bowiem art. 183 § 2 Kpa organ administracji publicznej może zawiadomić prokuratora o toczącym się postępowaniu w każdym przypadku, gdy uzna udział prokuratora w tym postępowaniu za potrzebny. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż organ pierwszej instancji rozpoznał sprawę nie dysponując całością akt sprawy, gdyż przesłał je organowi odwoławczemu w związku z zażaleniem spółki na postanowienie Starosty przekazujące sprawę Wójtowi Gminy według właściwości, należy zauważyć, iż przedmiotem badanego postępowania jest wydanie zaświadczenia o możliwości wykorzystania nieruchomości spółki na cele lądowiska. Jak już wyżej wskazano, postępowanie to realizowane jest poprzez potwierdzenie faktów lub stanu prawnego w oparciu o informacje znajdujące się w bazach danych tego organu, bądź też przez wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści. Nie było więc przeszkód, aby organ pierwszej instancji odmówił wydania zaświadczenia, jeżeli posiadał wszelkie niezbędne dane, aby zakończyć postępowanie z wniosku spółki. Należy jednak zauważyć, że powyższe uchybienia proceduralne nie mogą skutkować uchyleniem zakażonego postanowienia, gdyż- jak już wskazano- takie rozstrzygnięcie jest możliwe wyłącznie w sytuacji gdy naruszenie przepisów postępowania mogłoby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. W rozpoznawanej sprawie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu musiałoby skutkować wydaniem takiego samego rozstrzygnięcia. Jak już bowiem wywiedziono, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy brak było podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. Słusznie bowiem Samorządowe Kolegium odwoławcze przyjęło, że żądanie spółki nie mieściło się w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.