III SA/Łd 302/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w osobie: Sędziego NSA – Teresy Rutkowskiej po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i A. M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie pozostawienia zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę r.a. W dniu 5 maja 2008 r. J. M. i A. M. wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. z dnia [...] (znak [...]) pozostawiające bez rozpatrzenia zarzuty na prowadzone postępowanie zabezpieczające, zawarte w piśmie A. M. z dnia 29 stycznia 2007 r., z powodu uchybienia terminu do ich wniesienia. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub "przynajmniej jego uchylenie" ze względu na rażące naruszenie prawa zarówno materialnego jak i procesowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wniósł o odrzucenie skargi i zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania sądowego. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Organ wskazał, że skarżący w swoim piśmie podniósł zarzuty które zostały już uprzednio rozpatrzone w postanowieniu z dnia 8 maja 2006 r. i z dnia 14 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, ale z innych przyczyn niż wskazane przez organ. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52 ustawy p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia [...] (znak [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. pozostawił bez rozpatrzenia zarzuty na prowadzone postępowanie zabezpieczające, zawarte w piśmie A. M. z dnia 29 stycznia 2007 r., z powodu uchybienia terminu do ich wniesienia. Jako podstawę prawną orzeczenia organ wskazał art. 17 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) [dalej u.p.e.a.]. Postanowienie zawierało pouczenie, że nie służy na nie zażalenie, istnieje natomiast możliwość wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia. W ocenie Sądu pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest błędne, gdyż postanowienie to wydane zostało przez organ egzekucyjny jako organ I instancji zgodnie z art. 34 § 5 w zw. z art. 17 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżącemu przysługuje zatem zażalenie na takie postanowienie do organu odwoławczego, tj. zgodnie z art. 23 § 1 i § 4 u.p.e.a do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Strona musi zatem, przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wyczerpać środki zaskarżenia, przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego. Skarga na postanowienie organu I instancji (w tym przypadku Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.), wniesiona bez wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a. Należy w tym miejscu dodatkowo wskazać, że stanowiska w zakresie niedopuszczalności niniejszej skargi nie zmienia fakt błędnego pouczenia, zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. wskazał bowiem, że od jego postanowienia przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W orzecznictwie sądowym i doktrynie przyjęte jest powszechnie, że błędne pouczenie w postanowieniu (decyzji), co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie postępowania. Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA 1065/97, opubl. w ONSA 1998/4/135; czy też postanowienie tegoż sądu z dnia 1 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 230/97). Z uwagi na wskazane powyżej uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną. r.a.