I SA/Wa 405/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Zakładu [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. I SA/Wa 405/08 Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] odmawiającą Zakładowi [...] SA, Rejon [...] S. ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości U. gmina S., oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha, stanowiących własność T. P.. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan sprawy Wnioskiem z dnia 24 lutego 2006 r. Rejon [...] S. działając w imieniu Zakładu [...] [...] SA, jako inwestor linii elektroenergetycznej niskiego napięcia w U., wystąpił o wydanie w trybie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - dalej u.g.n. (Dz.U. z 2004 r. , nr 261, poz. 2603 ze zm.) decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z opisanych na wstępie nieruchomości poprzez wydanie dla każdej z działek zezwolenia na przeprowadzenie przez nie linii elektroenergetycznej napowietrznej. Celem inwestycji było zasilenie w energie elektryczną budynku usługowego położonego na działce nr [...] w U., stanowiącego własność S. O.. Inwestycja miała być zrealizowana poprzez wymianę istniejących linii niskiego napięcia, wyminę transformatora na transformator o większej mocy, wyprowadzenie ze stacji trzech obwodów izolowanych oraz wyminę i przesunięcie słupa. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Starosta S. decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] odmówił wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z ww. nieruchomości wskazując, że proponowana przez wnioskodawcę inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości G., B., U. i J. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2005 r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), a inwestycja nie ma charakteru celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. Od decyzji tej Zakład [...] Rejon [...] S. wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty S.. Wskazując na treść art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz ogólne zasady obowiązujące przy wywłaszczaniu nieruchomości organ odwoławczy podniósł, iż zezwolenie na przeprowadzenie na cudzej nieruchomości urządzeń przemysłowych może być udzielone jedynie dla realizacji celu publicznego wskazanego w planie miejscowym albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z treści obowiązującego na przedmiotowym terenie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, nie wynika natomiast aby przewidywał on planowaną przez wnioskodawcę inwestycję, zaś ona sama nie ma charakteru celu publicznego. W planie tym działka nr [...] położona jest 15 m od drogi oznaczonej w ewidencji jako działka nr [...] w terenach zieleni nieurządzonej – symbol ZN, pozostała zaś część gruntu oraz działki nr [...] i [...] położone są na terenach zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszanych – zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług nieuciążliwych - symbol MM. Ponadto wspomniany plan miejscowy w ogólnych zasadach w zakresie infrastruktury technicznej przewiduje, iż sieć infrastruktury technicznej powinna być w miarę możliwości prowadzona przez tereny przeznaczone na cele publiczne. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Zakład [...] S.A. w W. żądając uchylenia w całości rozstrzygnięcia Wojewody i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji: a) naruszenie art. 112 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 6 tej ustawy poprzez przyjęcie, że zapisy znajdujące się w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Wsi: G., B., U., J. odnośnie linii energetycznych - nie wyczerpują pojęcia lokalizacji inwestycji celu publicznego a w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do zastosowania art. 124 powołanej ustawy; b) naruszenie art.112 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennemu, a w konsekwencji przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do zastosowania art. 124 u.g.n.; c) naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie wyrywkowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkiem czego doszło do zignorowania istniejących w Miejscowym Planie Zagospodarowania przestrzennego Wsi G., B., U., J. zapisów dotyczących lokalizacji linii energetycznych. Zdaniem skarżącej uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lokalizacji przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej – powoduje, że na działkach objętych tym planem – może być realizowany cel publiczny jakim jest budowa i utrzymanie ww. obiektów liniowych. Znajduje to również potwierdzenie w działaniach Gminy S., która decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. zlokalizowała inwestycje celu publicznego m.in. na działkach nr [...], [...] i [...], zaś w dniu [...] czerwca 2005 r. przyjęła Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Wsi G., B., U., J. – obejmujący ten sam teren. Brak jest zatem, w ocenie skarżącej, podstaw do przyjęcia, że ww. Plan nie dopuszcza prowadzenia inwestycji celu publicznego, który zaledwie 8 dni wcześniej została tam zlokalizowana. Ponadto skarżąca wskazała, iż zgodnie z art. 50 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Prace na terenie przedmiotowych działek, które zamierzała przeprowadzić skarżąca polegać miały na wymianie istniejących przewodów linii niskiego napięcia oraz wymianie transformatora. Powyższe nie powodowało zatem zmian opisanych w art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy skarżąca nie miała obowiązku uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ani też nie wymagały one szczególnych zapisów w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego. Skoro zaś przepisy dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego nie nakładają na skarżącą ww. obowiązków, brak jest podstaw do żądania ich przy wydawaniu decyzji w trybie art. 124 u.g.n. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę w ramach tych kryteriów uznać należy, że skarga Zakładu [...] S.A. nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawą podjętych w sprawie rozstrzygnięć był art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W myśl tego przepisu starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku tego planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak trafnie zauważył Wojewoda [...] unormowanie powyższe przewiduje szczególny rodzaj wywłaszczenia. Jest ono możliwe tylko wówczas, gdy plan miejscowy przewiduje dla danej nieruchomości realizację celu publicznego lub wydana został ostateczna decyzja o lokalizacji celu publicznego na danej nieruchomości - w braku planu miejscowego (art. 112 ust. 1 u.g.n.). Ponadto stosownie do art. 112 ust. 3 u.g.n. może być ono dokonane, jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości. Cele publiczne określone zostały w art. 6 pkt 1-10 u.g.n. Celem takim jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Planowana przez skarżącą inwestycja mieści się niewątpliwie w definicji celu publicznego, o którym mowa w cyt. art. 6 pkt 2 powołanej ustawy. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela zatem stanowiska organów kwestionujących ten charakter inwestycji. Zważyć jednak należy, iż sam zamiar realizacji celu publicznego na nieruchomości, która w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie została przeznaczona pod realizację celów publicznych, nie daje podstaw do skutecznego żądania przez inwestora ograniczenia cudzej własności nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż w obowiązującym dla terenu, na którym znajdują się działki nr [...], [...] i [...] miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] nie przewidziano realizacji celu publicznego. Działki te znajdują się bowiem na terenie oznaczonym symbolami ZN – tereny zieleni nieuporządkowanej (działka nr [...]) oraz MM - tereny zabudowy mieszkaniowej o funkcjach mieszkalnych- zabudowa zagrodowa i jednorodzinna z towarzyszącą funkcją usług uciążliwych (działki nr [...] i [...]). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na cele publiczne wyznacza jedynie tereny dróg publicznych i ciągi piesze; tereny usług publicznych oraz tereny zieleni publicznej ( § 10 ust. 1 uchwały Rady Gminy S. z dnia [...] czerwca 2005 r.). W tym stanie rzeczy, niezależnie do błędnej oceny przez organ charakteru inwestycji, podjęte rozstrzygnięcia nie naruszają prawa, gdyż w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki art. 124 w zw. z art. 112 ust. 1 powołanej ustawy uzasadniającej wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez jej właściciela. Przy czym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest podnoszona przez skarżącą okoliczność, że skoro planowana inwestycja, stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) nie wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, ani też nie wymagała szczegółowych zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to brak jest podstaw do żądania tych dokumentów przy wydawaniu decyzji w trybie art. 124 u.g.n. Zważyć bowiem należy, że czym innym jest dopuszczenie możliwości wykonywania określonych celów publicznych na nieruchomości bez konieczności wydawania odrębnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, a czym innym jest ograniczanie w trybie administracyjnym prawa własności gruntu, a więc ingerencja w konstytucyjnie chronione prawo poprzez przeprowadzenie tej szczególnej formy wywłaszczenia. W tym stanie rzeczy za chybione uznać należy zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 112 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 50 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. oraz art. 2 pkt 5 tej ustawy, jak również zarzuty dotyczące wyrywkowej oceny przez organy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i naruszenia tym samym art. 77 k.p.a. Niewątpliwie brak przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów, na których położone są działki stanowiące własność T. P., na realizację celów publicznych oznacza, iż w sprawie nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek umożliwiają ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 u.g.n. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 151, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.