II SAB/Rz 15/08

Dnia 19 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Rady Miasta w sprawie realizacji obowiązku usuwania pojazdów - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 9 maja 2008 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M. P. na bezczynność Rady Miasta polegającą na niepodjęciu uchwały na podstawie art. 50a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. zwana dalej p.d.) w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. 2007 r., Nr 191, poz. 1377 zwane dalej rozporządzeniem) o przejęciu na własność gminy usuniętego z drogi publicznej pojazdu marki Citroen nr rej. [...]. Uzasadniając skargę M. P. podał, iż jako właściciel parkingu, na którym przechowywane są pojazdy usunięte z dróg publicznych, bez ww. orzeczenia Rady Miasta nie będzie mógł otrzymać wynagrodzenia za przetrzymanie wzmiankowanego pojazdu. W odpowiedzi na skargę działający imieniem Rady Miasta Wójt, wniósł o jej odrzucenie w związku z uchybieniem terminu do jej wniesienia, ewentualnie - w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi. Wskazał, iż pojazd, o jakim mowa w skardze nie został usunięty z drogi w trybie art. 50a p.d. ponieważ Gmina nigdy z wnioskiem o takie działanie nie występowała. W ocenie organu pojazd usunięto w trybie art. 130a p.d., stąd przejęcie jego własności winno nastąpić na rzecz Skarbu Państwa a nie gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm. i sprost.) Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zasadniczym kryterium tej kontroli, stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) jest zgodność działalności administracji publicznej z prawem. Z powołanych unormowań wynika iż, sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności. Zakres sądowej kontroli administracji określony został - stosownie do postanowień art. 184 Konstytucji w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. Jak wynika z jej art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli ustawodawca zakreślił w art. 3 § 2 P.p.s.a. poprzez wskazanie odpowiednich form działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż kontrola sądowo-administracyjna, co do zasady, rozciąga się wyłącznie na tę aktywność administracji publicznej, która podejmowana jest w formach wskazanych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Działania administracji, których nie da się sklasyfikować, jako jednej z form wskazanych w powołanym przepisie nie podlegają kontroli sądowej, a próby jej zainicjowania poprzez wniesienie skargi nie będą skuteczne. Należy zatem wskazać, iż sądowa kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, iż możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej ograniczona została wyłącznie do tych wypadków, gdy przepisy prawa zobowiązują go do wydania jednego z aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.. Oznacza to, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli miałaby ona dotyczyć niepodjęcia aktu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 5 lub 6 P.p.s.a.. Skarga będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności polegającej na niewydaniu przez Radę Miasta orzeczenia o przejęciu na własność pojazdu usuniętego z drogi publicznej - § 8 ust. 2 rozporządzenia. Ponieważ Rada jest organem kolegialnym, jedyną formą, jaka umożliwia jej wyrażanie swej woli będzie uchwała. Stąd orzeczenie, o jakim mowa w wyżej powołanym przepisie rozporządzenia niewątpliwie przybrać winno taką właśnie postać. Konkluzja ta nie stanowiła okoliczności spornej między stronami. Założenie, że orzeczenie o przejęciu własności pojazdu usuniętego z drogi publicznej na rzecz gminy winno mieć formę uchwały ma z kolei ten skutek, że skarga na bezczynność polegającą na jej niepodjęciu trzeba będzie uznać za niedopuszczalną, gdyż forma ta nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.. Uwzględniając całość powyższego Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Końcowo Sąd wyjaśnia, iż z uwagi na formalną niedopuszczalność skargi, przedmiotem analizy nie została objęta kwestia o charakterze merytorycznym, a więc dotyczącym ustalenia trybu, w jakim dokonano usunięcia pojazdu marki Citroen nr rej. [...] z drogi publicznej.