II SA/Wa 817/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Ewa Kwiecińska, Protokolant Łukasz Bazyluk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dyrektor Oddziału Terenowego WAM w P. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. przyznał J. P. świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego za okres od dnia 1 listopada 2001 r. do dnia 31 stycznia 2002 r., tj. do czasu przydzielenia kwatery stałej. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM w P. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Następnie Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w P., w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 13 stycznia 2005 r. uchylającego ww. decyzje organu I i II instancji w części, w której nie orzeczono o prawie do świadczenia za okres począwszy od dnia 1 lutego 2002 r. oraz w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 lutego 2007 r., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) i art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), orzekł o przyznaniu J. P. świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego od dnia 1 lutego 2002 r. do dnia 5 lutego 2002 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. w wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w P. z dnia [...] lipca 2002 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego WAM z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w tej tylko części, w której nie orzeczono o prawie do świadczenia finansowego na pokrycie kosztów najmu lokalu za okres począwszy od dnia 1 lutego 2002 r. Zdaniem Sądu, realizacja prawa do kwatery nie następuje z momentem wydania decyzji, lecz z chwilą, gdy nie może ona być w toku administracyjnym instancji wzruszona, a zatem od momentu, gdy stała się ostateczna. Jednocześnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 lutego 2007 r. (sygn. akt II SA/Wa 12/07) Sąd uchylił decyzję Prezesa WAM z dnia [...] października 2006 r. oraz decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w P. z dnia [...] czerwca 2006 r., zarzucając organom orzekającym nieuwzględnienie okoliczności faktycznych oraz dowodów powołanych przez stronę, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dalej organ podkreślił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203) przedmiotowe świadczenie przysługuje żołnierzowi przez okres, na jaki wydana została decyzja uprawniająca do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego, której koszty pokrywane są tym świadczeniem, chyba że przed upływem tego terminu zostanie wydana decyzja dotycząca prawa zamieszkiwania na czas określony w lokalu mieszkalnym znajdującym się w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Powołany przepis art. 17 ust. 1 ustawy jednoznacznie określa termin końcowy, do którego żołnierzowi zawodowemu przysługuje świadczenie finansowe. Odnosząc się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 lutego 2007 r. organ wskazał, że J. P. osobiście pokwitował w dniu 22 stycznia 2002 r. odbiór decyzji przydziału osobnej kwatery stałej, natomiast administratorka poszła na zwolnienie lekarskie dwa tygodnie po otrzymaniu przez stronę powyższego rozstrzygnięcia. Ponadto nie była to jedyna osoba zajmująca się przekazywaniem lokali. W odwołaniu wniesionym od decyzji J. P. podniósł, że decyzja narusza prawo materialne, tj. art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) poprzez przyjęcie, że prawo do kwatery jest realizowane z dniem uprawomocnienia się decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej oraz narusza interes strony w kontekście art. 7 kpa w zw. z art. 22 i 24 ustawy o zakwaterowaniu. Podkreślił ponadto, że kwaterę wydano mu w faktyczne użytkowanie dopiero w dniu 18 lutego 2002 r. z przyczyn zależnych wyłącznie od organu. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w P. z dnia [...] grudnia 2007 r. w sprawie przyznania ww. świadczenia finansowego umożliwiającego pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego od dnia 1 lutego 2002 r. do dnia 5 lutego 2002 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zgodnie z postanowieniami § 6 umowy najmu z dnia 9 lipca 2001 r., każda ze stron miała prawo rozwiązać umowę najmu z zachowaniem dwumiesięcznego okresu wypowiedzenia. Natomiast zgodnie z pkt 1 aneksu do umowy najmu zawartego w dniu 10 września 2001 r. czynsz najmu należny za okres od dnia 10 października 2001 r. do dnia 31 lipca 2002 r. miał zostać zapłacony w łącznej kwocie 12 900 zł do dnia 15 października 2001 r. Przy czym zgodnie z pkt 2 aneksu czynsz miał zostać proporcjonalnie zwrócony najemcy w wypadku, gdyby umowa została rozwiązana przez którąś ze stron w okresie jej obowiązywania. W związku z powyższym ewentualne wcześniejsze objęcie przez stronę wskazanego lokalu z zasobu WAM pozostawałoby bez wpływu zarówno na termin wypowiedzenia umowy najmu, jak również na obowiązek uiszczenia przez stronę czynszu najmu za ten okres. Ponadto wskazał, że nie można uznać, iż protokolarne przekazanie osobnej kwatery stałej dopiero w dniu 18 lutego 2002 r. było spowodowane winą organu. Zdaniem organu również bezzasadny jest zarzut nieuwzględnienia przez organ I instancji słusznego interesu strony, ponieważ interes strony nie może pozostawać w kolizji z interesem społecznym, a przede wszystkim z przepisami prawa. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał między innymi, że nie wydano mu kwatery w dniu 5 - 6 lutego 2007 r., a dopiero po powrocie ze zwolnienia lekarskiego pracownika WAM. Wskazał również, że bezzasadny jest zarzut, iż sam powinien zadbać o wyszukanie innego pracownika WAM, aby ten wydał mu kwaterę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenie Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że decyzja nr [...] Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w P. z dnia [...] grudnia 2007 r. nie zawiera rozstrzygnięcia o całości żądania J. P. Zgodnie z treścią § 1 art. 104 kpa, organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Paragraf 2 cytowanego przepisu przewiduje wydanie decyzji częściowej. Dopuszczalne jest wydanie decyzji częściowej, jeżeli sprawa jest podzielna i można z niej wyodrębnić części nadające się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie zachodzi w stosunku do wskazanej wyżej decyzji. Żądanie skarżącego dotyczyło pokrycia kosztów najmu lokalu za miesiąc luty 2002 r. Organ w decyzji uwzględnił to żądanie za okres od dnia 1 do dnia 5 października 2002 r., natomiast co do pozostałego okresu decyzja nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odnosząc się do sprawy niniejszej wskazać należy, że w uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do całości żądania, co nie znalazło odzwierciedlenia w treści decyzji. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest różne od motywów zawartych w uzasadnieniu, to taka decyzja narusza art. 107 kpa i już z tego powodu powinna być uchylona. W orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku wniesienia odwołania dotyczącego części żądań strony nierozstrzygniętych w decyzji organ I instancji powinien potraktować jego treść jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia (art. 111 kpa). Wynika to z nakazu dokonywania przez organ administracji oceny rzeczywistych intencji strony wynikających z treści pisma i kwalifikowanie pisma stosownie do sytuacji procesowej. Skoro zatem w decyzji nie rozstrzygnięto pewnych kwestii wynikających z żądania strony i strona wnosi odwołanie od decyzji, w którym domaga się rozstrzygnięcia tych kwestii, to organ odwoławczy, któremu przedstawiono takie odwołanie, powinien wyjaśnić wszystkie intencje strony. W razie popierania odwołania organ ten powinien stwierdzić jego niedopuszczalność (art. 134 kpa), a w razie oświadczenia strony, że chodzi o żądanie uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji – umorzyć postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 i 2 w zw. z art. 140 kpa). Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien przede wszystkim dokładnie przeanalizować pierwotny wniosek skarżącego i wydać decyzję, która w swojej treści będzie odnosiła się do całości żądania, a jej uzasadnienie, zgodnie z art. 107 kpa, będzie wraz z uzasadnieniem tworzyło współgrającą całość. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.