VI SA/Wa 1098/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "duński" nr R-145954 oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej po rozpoznaniu w postępowaniu spornym sprawy z wniosku spółki H. z siedzibą w B. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "duński" o numerze R-145954 unieważnił prawo ochronne udzielone na wyżej wskazany znak towarowy. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 4 stycznia 2007 r. do Urzędu Patentowego wpłynął wniosek spółki H. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowny "duński" o nr R-145954 udzielonego w dniu [...] lipca 2003 r. na rzecz Z. z siedzibą w B. (aktualnie N. sp. z o.o.) z pierwszeństwem od dnia 25 stycznia 2000 r. Znak ten przeznaczony był do oznaczania towarów zawartych w klasie 29: mięso, wędliny. Wnioskodawca swój interes prawny wywiódł z ochrony swobody obrotu gospodarczego powołując się na fakt, że pełnomocnik uprawnionego pismem z dnia 13 grudnia 2006 r. zażądał od wnioskodawcy zaprzestania oznaczania swojego towaru boczku oznaczeniem "BOCZEK DUŃSKI WĘDZONY". Pełnomocnik wnioskodawcy jako podstawę żądania wskazał art. 8 pkt 3 oraz art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz. 17 z poźn. zm. – dalej u.z.t.). Naruszenie art. 8 pkt 3 ww. ustawy polega zdaniem wnioskodawcy na tym, że towar oznaczany znakiem towarowym duński pochodzi z województwa [...], a nie z terytorium Danii. Natomiast naruszenie art. 9 ust. 2 u.z.t. polega na tym, że oznaczenie duński zawiera element "wskazujący na państwo będące członkiem Związku Paryskiego Ochrony Własności Przemysłowej, zaś towar tym oznaczeniem opatrzony nie pochodzi z terytorium tego państwa." Ponadto w uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że oznaczenie duński nie posiada dostatecznych znamion dystynktywnych, które w obrocie gospodarczym pozwalałoby "wyróżniać towar znakiem tym opatrzony". Pełnomocnik uprawnionego ze spornego znaku towarowego w odpowiedzi na wniosek (pismo z dnia 12 marca 2007 r.) wniósł o jego oddalenie podnosząc, że zarzut braku "zdolności rejestrowej ze względu na brak cech odróżniających dla towarów nim opatrzonych" jest niezasadny. Oznaczenie "duński" nie ma charakteru opisowego, jest bowiem określeniem fantazyjnym. Znak towarowy duński nie jest zdaniem uprawnionego określeniem informującym o pochodzeniu geograficznym towaru. Jako przykład, że Urząd Patentowy analogiczne oznaczenia uznawał za fantazyjne uprawniony wskazał znak towarowy słowny PARYSKIE, ROLADA WIEDEŃSKA, pieczeń wiedeńska. Ponadto podkreślił, że nabywca np.: kiełbasy o nazwie "paryska" nie myśli, że pochodzi ona z określonego terytorium. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2007 r. pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymując dotychczasowe stanowisko, rozszerzył podstawę prawną wniosku o art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o znakach towarowych. Pełnomocnik uprawnionego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie oddalenia wniosku o unieważnienie. Wskazał, iż uprawniony stosuje sporne oznaczenie od 2000 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Urząd Patentowy przyjął, iż podstawą unieważnienia spornego znaku towarowego jest brak po jego stronie konkretnej zdolności odróżniającej (art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o znakach towarowych), bowiem jest on oznaczeniem słownym pozbawionym jakichkolwiek elementów fantazyjnych. Nie spełnia funkcji odróżniającej w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego nie posiadając żadnych znamion, które mogłyby utkwić w pamięci konsumenta (odbiorcy) i pozwoliły zindywidualizować towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju pochodzących z różnych przedsiębiorstw. Nadto znak towarowy "duński" ma charakter informujący, opisowy. Wskazuje (aczkolwiek błędnie) na pochodzenie geograficzne towaru. Zdaniem Urzędu Patentowego - w obrocie gospodarczym wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego winni mieć równy dostęp do oznaczeń opisowych, w przypadku zaś oznaczeń geograficznych -podmioty działające w danym rejonie czy importujące do Polski towar lub komponenty z tego regionu geograficznego (w tym przypadku z Danii) - nie powinni spotkać się z ograniczeniem stosowania nazwy regionu geograficznego jako określenia oferowanego towaru. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 1996 r. (sygn. akt: III RN 50/96) organ podkreślił, iż w przypadku ochrony znaku towarowego wynikającej z rejestracji następuje skutek w postaci monopolizacji używania oznaczeń przez poszczególnych przedsiębiorców, co stanowić może poważne i nieuzasadnione ograniczenie działalności innych przedsiębiorców. Wskazał na konieczność uwzględnienia interesu innych uczestników obrotu gospodarczego, który wyraża się w swobodnym dostępie do wszystkich oznaczeń o nazwie lub cechach towarów i usług. Podniósł, iż stwierdzenie samej potencjalnej możliwości użycia w przyszłości oznaczenia o charakterze nazwy geograficznej jest wystarczające do uznania, iż znak nie powinien być objęty ochroną, co wynika ze stanowiska zawartego w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 maja 1999 r. w sprawie 108-109/97 "Chiemsee". Urząd Patentowy odstąpił od rozpatrywania argumentów wskazanych we wniosku o unieważnienie, tj. zarzutu, iż znak "zawiera dane niezgodne z prawdą" (art. 8 ust. 3 u.z.t.) oraz elementy o charakterze geograficznym lub inne określające lub wskazujące na państwo będące członkiem Związku Paryskiego Ochrony Własności Przemysłowej, region lub miejscowość tego państwa, dla towarów nie pochodzących z tego terytorium, jeżeli użycie takiego znaku może wprowadzić odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, a niedopuszczalność wynika z umów międzynarodowych." (art. 9 ust. 2 u.z.t.), uznał bowiem za bezcelowe rozpatrywanie tych kwestii w sytuacji stwierdzenia braku dostatecznych znamion odróżniających (art. 7 ust. 1 i 2 u.z.t.) -zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2005 r. sygn. akt: II GSK 92/05. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik N. Sp. z o.o. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o znakach towarowych (u.z.t.) polegające na przyjęciu, że znak towarowy "duński" nie spełnia ustawowych warunków niezbędnych dla udzielenia ochrony, podczas, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że rejestracja znaku słownego "duński" była dopuszczalna w świetle przywołanych przepisów, nadto - naruszenie przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całości okoliczności stanu faktycznego sprawy w szczególności poprzez niepoczynienie ustaleń co do faktu posiadania przez przedmiotowy znak towarowy wtórnej zdolności odróżniającej. Uzasadniając okoliczność nabycia wtórnej zdolności odróżniającej wskazał, iż uprawniony do znaku towarowego "duński" określenie to stosował w odniesieniu do swojego towaru (boczku) już od 1999 r. Do skargi załączył fakturę sprzedaży z dnia 29 stycznia 1999 r. Podał, iż wypromowana przez N. sp. z o.o. nazwa boczku "okazała się na tyle charakterystyczna tkwiąca w pamięci kupującego i budząca pozytywne skojarzenia jako boczek o gwarantowanej wysokiej jakości, że inni producenci wędlin zaczęli również używać takiej nazwy, uznając ją jako określenie wysokiej jakości towaru". Podkreślił, iż przedmiotowy znak towarowy jest określeniem fantazyjnym, a nie określeniem informującym o pochodzeniu geograficznym towaru, gdyż Urząd Patentowy w swej praktyce wielokrotnie uznawał za nazwy fantazyjne i udzielał ochrony nazwom tego rodzaju. Podał przykłady analogicznych znaków towarowych objętych ochroną: • PARYSKIE słowny (kiełbasy) nr R-108646; • ROLADA WIEDEŃSKA słowny (lody) nr R-162765; • pieczeń wiedeńska słowny (wędliny) R-125588; • ARIZONA słowny (papierosy) nr R-122498; • Saska (wędliny) nr R-123575; • Wenecka nr R-126460. Zdaniem pełnomocnika skarżącego znakiem opisowym może być tylko taki znak, który wykazuje cechę bezpośrednio i jednoznacznie, czyli cecha jest możliwa do odczytania wprost, a nie drogą skojarzeń. Znak towarowy "duński" dla boczku wprowadzanego do obrotu przez producenta polskiego z pewnością nie wykazuje cechy konkretnej i bezpośredniej opisowości, a zatem stanowi określenie fantazyjne, a nie informujące o pochodzeniu geograficznym towaru, co bezpodstawnie uznało Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego, przytaczając - niezasadnie jego zdaniem - wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie 108-109/97 "Chiemsee". Nadto pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż decyzja o unieważnieniu stanowi naruszenie zasad pewności prawa i narusza prawa majątkowe skarżącego. Zmiana stanowiska Urzędu Patentowego po 7 latach trwania ochrony prawnej znaku na wniosek podmiotu naruszającego prawo wyłączne, godzi w pewność prawa i podważa wiarygodność decyzji Urzędu Patentowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. podniósł, że w toku postępowania został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. Kwestia wtórnej zdolności odróżniającej została natomiast podniesiona dopiero w skardze. Zdaniem Urzędu twierdzenie w powyższym zakresie jest spóźnione, co dotyczy również dowodu w postaci załączonej do skargi faktury sprzedaży. Podkreślił, że postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym jest postępowaniem spornym i toczy się z zachowaniem zasady kontradyktoryjności. Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika mógł na wskazanym etapie stawiać zarzuty i przedstawiać stosowną argumentację na ich poparcie. Niezależnie od powyższego organ podniósł, iż oznaczenia ogólnoinformacyjne nigdy nie mogą nabyć wtórnej zdolności odróżniającej. Podkreślił, iż nabywca mięsa, wędlin, a więc towarów, do których oznaczania zarejestrowane zostało oznaczenie słowne "duński" nie będzie kojarzył go z jednym przedsiębiorcą. Możliwość używania takiego oznaczenia powinien mieć każdy uczestnik rynku. Przyznanie monopolu jednemu podmiotowi mogłoby utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej innym podmiotom. Na poparcie powyższych twierdzeń powołał się na wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2005 r. (sygn. akt: GSK 121/05) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2005 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 333/05). Odnosząc się do porównania spornego oznaczenia z innymi analogicznymi oznaczeniami objętymi ochroną, wskazanymi w skardze, organ wyjaśnił, iż zdolność odróżniająca jest oceniana w kontekście konkretnych towarów, do oznaczania których jest zgłoszony. Każda sprawa ma charakter indywidualny. W niniejszej sprawie Kolegium doszło do przekonania, że znak słowny "duński" w odniesieniu do wędlin i mięsa nie będzie przez potencjalnych odbiorców postrzegany jako nazwa fantazyjna, lecz jedynie informacja o pochodzeniu tych towarów z danego kraju. Urząd Patentowy wskazał nadto, iż utrzymanie ochrony na oznaczenie słowne "duński" byłoby niezgodne z Pierwszą Dyrektywą Rady Wspólnot Europejskich Nr 89/104/EWG (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich z dnia 11 lutego 1989 r. Nr L 40) o harmonizacji przepisów prawa Państw Członkowskich o znakach towarowych. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt (c) dyrektywa stanowi, że nie podlegają rejestracji, a za nieważne uznaje się rejestracje udzielone na znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub danych, które mogą służyć w handlu dla określenia m.in. geograficznego pochodzenia towarów. Natomiast art. 3 ust. 1 pkt (g) stanowi, że nie podlegają rejestracji, a za nieważne uznaje się rejestracje udzielone na znaki towarowe o cechach wprowadzających odbiorców w błąd co do geograficznego pochodzenia towarów. Zgłoszenie oznaczenia "duński" nastąpiło co prawda przed datą przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i wejścia w życie dyrektywy na jej terenie to należy przepisy dyrektywy traktować jak pomoc przy interpretacji przepisu art. 7 u.z.t. tj. braku zdolności odróżniającej oznaczenia słownego "duński". Zdaniem Urzędu Patentowego w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy przedłożony do akt sprawy oraz stanowiska stron pozwalał unieważnić prawo ochronne na znak towarowy duński o nr R-145954 z powodu naruszenia obowiązującego w dacie zgłoszenia przepisu art. 7 u.z.t. Słowne oznaczenie "duński" ze względu na swój charakter informacyjny, opisowy oraz wskazywanie pochodzenia geograficznego towaru, a przy tym pozbawione jakichkolwiek elementów fantazyjnych nie może stanowić monopolu jednego przedsiębiorcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę - pod względem zgodności z prawem - zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracyjne w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna, gdyż zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza prawa. W szczególności Sąd nie dopatrzył się uchybienia przez ten organ przepisów postępowania - w tym przepisów art. 7 i 77 k.p.a., jak również prawa materialnego w postaci wadliwej interpretacji art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o znakach towarowych (u.z.t.). Należy w ocenie Sądu przyznać rację organowi, który podkreślając brak cech fantazyjnych w odniesieniu do znaku słownego: "duński" o numerze R-145954 oraz wskazując na jego opisowo - informacyjny charakter, a zarazem - brak konkretnej dystynktywności unieważnił prawo ochronne udzielone na wyżej wskazany znak towarowy, prawidłowo przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o znakach towarowych (u.z.t.). Wyżej powołany przepis stanowi, iż "Jako znak towarowy może być zarejestrowany tylko znak, który ma dostateczne znamiona odróżniające w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego" (par. 1), zaś "nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który stanowi tylko nazwę rodzajową towaru lub informuje jedynie o właściwości, jakości, liczbie, ilości, masie, cenie, przeznaczeniu, sposobie, czasie lub miejscu wytworzenia, składzie, funkcji lub przydatności towaru, bądź inne podobne oznaczenie nie dające wystarczających podstaw odróżniających pochodzenie towaru." (par. 2). Należy zwrócić uwagę na doktrynę prawa, zgodnie z którą co do zasady oznaczenia towarów wskazujące na miejsce pochodzenia rzeczy są niedystynktywne, czyli pozbawione zdolności odróżniającej. Zgodnie z komentarzem do art. 7 u.z.t. "Prawo znaków towarowych" (Ryszard Skubisz, Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o.o. Warszawa 1997 str. 58 - 59): "Bardzo poważne praktyczne znaczenie ma problem dopuszczalności rejestracji geograficznych oznaczeń pochodzenia (nazw geograficznych) jako znaków towarowych. Komentowana ustawa nie zawiera przepisów, które expressis verbis uniemożliwiałyby rejestrację nazw geograficznych jako znaków towarowych. Jednakże ustawa zawiera przepisy, które bezpośrednio lub pośrednio odnoszą się do tej kwestii. Wśród tych przepisów największe znaczenie ma art. 7 ust. 2 (...). Wyłączenie znaków zawierających informację o miejscu wytworzenia towaru (...), jest podyktowane dwoma czynnikami. Po pierwsze, taka informacja zawarta w oznaczeniu nie stanowi cechy wyróżniającej dla towarów produkowanych (świadczonych usług) przez przedsiębiorstwo; nie może być zatem realizowana funkcja właściwa znakom towarowym. Po drugie, przepis ten zapobiega monopolizacji tej kategorii oznaczeń przez jednego przedsiębiorcę. Znaki mogą być zarejestrowane na gruncie art. 7 ust. 2, jeżeli obie wyżej wymienione przeszkody nie występują. To kryterium dotyczy również oznaczeń geograficznych". Przedmiotowa kwestia była również rozważana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. I tak - Naczelny Sąd Administracyjny w treści uzasadnienia wyroku z dnia 15 lutego 2006 r. sygn. akt: II GSK 389/05 dotyczącym znaku towarowego "KASZUBSKIE" wyraził pogląd o braku zdolności odróżniającej wskazanego znaku. Podkreślił, iż konsekwentnie w orzecznictwie tego Sądu prezentowany jest pogląd, że wykładnia ustawy o znakach towarowych powinna być zgodna z prawem wspólnotowym. Powołał się przy tym na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca sygn. akt: II GSK 74/05 (niepubl.), wyrażającym pogląd analogicznej treści. Trafny jest zatem pogląd Urzędu Patentowego, zgodnie z którym utrzymanie ochrony na oznaczenie słowne "duński" stałoby w sprzeczności z Pierwszą Dyrektywą Rady Wspólnot Europejskich Nr 89/104/EWG (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich z dnia 11 lutego 1989 r. Nr L 40) o harmonizacji przepisów prawa Państw Członkowskich o znakach towarowych. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt (c) dyrektywa stanowi, że nie podlegają rejestracji, a za nieważne uznaje się rejestracje udzielone na znaki towarowe składające się wyłącznie z oznaczeń lub danych, które mogą służyć w handlu dla określenia m.in. geograficznego pochodzenia towarów. Natomiast art. 3 ust. 1 pkt (g) stanowi, że nie podlegają rejestracji, a za nieważne uznaje się rejestracje udzielone na znaki towarowe o cechach wprowadzających odbiorców w błąd co do geograficznego pochodzenia towarów. Fakt, iż zgłoszenie oznaczenia "duński" nastąpiło przed datą przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej i wejścia w życie dyrektywy na jej terenie powoduje ten skutek, że przepisów dyrektywy nie można w niniejszej sprawie stosować wprost, jako obowiązującego prawa. Należy jednak przepisy dyrektywy traktować jako pomoc przy dokonywaniu wykładni przepisu art. 7 u.z.t. tj. braku zdolności odróżniającej oznaczenia słownego "duński". Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez sporny znak, jest bezpodstawny z następujących przyczyn. Po pierwsze - jak zostało podniesione w odpowiedzi na skargę - fakt ten nie był podnoszony przez stronę w trakcie postępowania przed Urzędem Patentowym. Postępowanie miało charakter sporny, dawało zatem pole do wysuwania wszelkich twierdzeń, argumentów i dowodów na ich poparcie na zasadach równości stron. Po drugie - słusznie organ zauważył, że wtórna zdolność odróżniająca nie może być nabyta przez oznaczenie nie mające zdolności odróżniającej - o charakterze ogólnoinformacyjnym. Dodatkowo należy podkreślić, iż z akt postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, iż spornym oznaczeniem posługiwał się nie tylko uprawniony, lecz i inne podmioty - w tym wnioskodawca, co również stoi na przeszkodzie nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej przez sporny znak. Również fakt objęcia ochroną innych znaków towarowych o analogicznym charakterze (vide – przykłady wskazane we wstępnej części uzasadnienia) nie rodzi żadnych skutków prawnych w niniejszej sprawie, jako że każdorazowo badaniu podlega zdolność odróżniająca oznaczenia w odniesieniu do określonych towarów objętych zgłoszeniem. Pogląd Urzędu Patentowego wyrażony w odniesieniu do innych zgłoszeń nie jest również wiążący w postępowaniu dotyczącym innego oznaczenia i towaru. Nie jest także trafny pogląd pełnomocnika skarżącego co do naruszenia zasad pewności prawa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, gdyż zawiera ona odmienny pogląd w stosunku do wyrażonego w decyzji z dnia [...] lipca 2003 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny "duński" na rzecz Z. z siedzibą w B. (aktualnie N. sp. z o.o.). Konstrukcja prawna unieważnienia prawa ochronnego (art. 165 ustawy – Prawo własności przemysłowej, ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. t.j. – Dz.U. z 2003 r. nr 119 poz.1117 ze zm.) na znak towarowy zakłada bowiem sytuacje, w których ustawowe warunki nie zostały spełnione już w momencie rejestracji tego prawa. Oznacza to, że unieważnienie prawa ochronnego następuje na skutek okoliczności istniejących już w dacie udzielania prawa, co podlega ocenie organu w przedmiotowym postępowaniu. (tak: Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt: II GSK 67/06, LEX nr 232075). Reasumując - zdaniem Sądu - postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób należyty, odpowiadający wymogom proceduralnym, zaś w jego wyniku doszło do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.