I FSK 232/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. Przedsiębiorstwa Inżynieryjno – Budowlanego S. A. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1191/08 odrzucającego skargę H. Przedsiębiorstwa Inżynieryjno - Budowlanego S. A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 24 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2007 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1191/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę H. Przedsiębiorstwa Inżynieryjno - Budowlanego S.A. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 24 lipca 2008r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2007r. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie Sąd I instancji uznał, że zaszły podstawy z art. 220 § 3 i art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") do odrzucenia skargi z uwagi na nieuiszczenie przez stronę skarżącą należnego wpisu sądowego. Sąd I instancji wskazał bowiem, że zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu doręczonym w dniu 13 października 2008r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej – radcę prawnego D. S. – do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego w kwocie 224 zł z pouczeniem, że nieuiszczenie go w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Podany w wezwaniu termin siedmiodniowy upłynął bezskutecznie w dniu 20 października 2008r., gdyż ustalonego wpisu uzupełniającego w wyznaczonym terminie nie uiszczono. Strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od tego postanowienia, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 220 § 1 i § 3 w związku z art. 67 § 5 w związku z art. 76 § 3 w związku z art. 73 p.p.s.a. poprzez doręczenie wezwania do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi pełnomocnikowi innemu niż pełnomocnik wskazany przez skarżącą jako jej pełnomocnik do doręczeń i w konsekwencji odrzucenie skargi jako nienależycie opłaconej. W oparciu o ten zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stronę skarżącą reprezentowało dwóch pełnomocników – radca prawny D. S. oraz doradca podatkowy P. K. (na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego). W treści pism składanych przed sądem skarżąca Spółka wskazywała konsekwentnie, wyraźnie i jednoznacznie jako pełnomocnika do doręczeń – pełnomocnika substytucyjnego i to do niego powinna być adresowana cała korespondencja, w tym również wezwanie do uiszczenia wpisu uzupełniającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 67 § 5 p.p.s.a., w przypadku gdy ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. W rozpatrywanej sprawie, skarżącą Spółkę reprezentowało dwóch pełnomocników: radca prawny D.S. (k. 21 akt sądowych) oraz dor.pod. P. K. z pełnomocnictwa substytucyjnego (k. 22 akt sądowych). Z uwagi na treść art. 76 § 3 p.p.s.a. wszelkie pisma należało kierować do jednego z ustanowionych pełnomocników. Skoro zaś przepisy ustawy nie precyzują, któremu pełnomocnikowi należy doręczać pisma, to należy przyjąć, że dopiero wtedy, gdy strona w treści udzielonego pełnomocnictwa procesowego lub w inny jednoznaczny sposób nie wskazała, któremu z ustanowionych przez nią pełnomocników należy dokonywać doręczeń, to zgodnie z art. 76 § 3 p.p.s.a. wyboru dokonuje sąd (por. wyrok z 17 listopada 2005 r., FSK 2538/04; podobnie B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 197). Podobny pogląd, tyle że na tle art. 141 § 3 k.p.c. wyraził również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 lutego 2004 r., sygn. akt IV CK 269/02, wskazując, że "... dopiero wówczas, gdy strona w sposób wyraźny nie wskaże, któremu pełnomocnikowi należy dokonywać doręczeń, wybór należy do sądu lub przewodniczącego". W tym kontekście należy zauważyć, że na stronie pierwszej złożonej skargi wskazano, że pełnomocnikiem "wyznaczonym do doręczeń" jest dor. pod. P.K. (k. 4 akt sądowych). A zatem wszelka korespondencja sądowa winna być kierowana właśnie na adres ustanowionego w tym celu pełnomocnika. Tym samym, wysłanie odpisu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału WSA w Poznaniu z dnia 2 października 2008 r. wzywającego do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi na adres radcy prawnego D. S., a nie na wyznaczonego w tym celu drugiego z pełnomocników, było nieprawidłowe. Konsekwencją tego uchybienia było naruszenie przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.