VI SAB/Wa 102/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. K na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę Pani A. K. (dalej jako skarżąca) złożyła do Ministra Sprawiedliwości wniosek z dnia 4 marca 2008 r. o powołanie na stanowisko komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w B. po odwołanym komorniku S. K. prowadzącym kancelarię w B. Jako podstawę prawną niniejszego wniosku skarżąca powołała art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 133, poz. 882 ze zmianami). W uzasadnieniu swojego wniosku wskazała na ukończenie w 2004 r. studiów prawniczych oraz na złożony po odbyciu aplikacji egzamin komorniczy. Do niniejszego wniosku skarżąca załączyła szereg dokumentów potwierdzających wykształcenie oraz karierę zawodową. Minister Sprawiedliwości po otrzymaniu wniosku za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego w B. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych poprzez nadesłanie oryginałów lub urzędowo poświadczonych kopii dokumentów potwierdzających spełnienie kwalifikacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, to jest zaświadczenia o niekaralności, świadectwa z egzaminu komorniczego, decyzji o powołaniu na stanowisko asesora komorniczego, zaświadczeń: lekarskiego i psychologicznego wystawionych w trybie art. 10 ust. 2 ww. ustawy oraz oświadczenia, że przeciwko skarżącej nie było prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Organ wyznaczył skarżącej termin 7 dni i zaznaczył jednocześnie, że niewykonanie tego wezwania skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca przy piśmie z dnia 27 maja 2008 r. przesłała do organu szereg dokumentów. Następnie organ pismem z dnia 5 czerwca 2008 r. wezwał skarżącą do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, że przepracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata. Niniejsze wezwanie zostało doręczone na adres skarżącej w dniu 9 czerwca 2008 r. W odpowiedzi na niniejsze wezwanie, skarżąca w piśmie z dnia 13 czerwca 2008 r. zamieściła wyjaśnienia, w których wskazała, że złożyła egzamin komorniczy w listopadzie 2006 r. Oznacza to, że do jej osoby mają zastosowanie przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, w wersji aktualnej na dzień 20 listopada 2006 r. Wszystkie wymogi stawiane przez ówcześnie obowiązujące przepisy zostały przez nią spełnione, a wymagane przez organ wykazanie, że pracowała przez okres co najmniej 2 lat w charakterze asesora komorniczego nie mają zastosowania. Wskazała jednocześnie, że warunek 2 lat asesury ma zastosowanie do osób, które ukończyły aplikację komorniczą po 28 grudnia 2007 r., bowiem to od tego momentu wprowadzono w tym zakresie zmiany obowiązujących przepisów ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Skarżąca złożyła egzamin komorniczy w listopadzie 2006 r., czyli przed wejściem w życie tych przepisów. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz przedstawione przez skarżącą wyjaśnienia, Minister Sprawiedliwości pismem z 18 czerwca 2008 r., powołując się na art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Organ ten uznał bowiem, że skarżąca w zakreślonym terminie nie wykazała, że pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata. Pismo w tej sprawie skarżąca otrzymała w dniu 24 czerwca 2008 r. Następnie skarżąca pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 2 lipca 2008 r. złożyła wezwanie do Ministra Sprawiedliwości do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu wniosku wskazała, tak jak w piśmie z dnia 13 czerwca 2008 r., na obowiązujące przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Minister Sprawiedliwości odpowiadając na niniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia 17 lipca 2008 r. (doręczonym skarżącej w dniu 24 lipca 2008 r.) poinformował skarżącą o treści art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz. 1191 ze zmianami.) W ocenie organu, przepis ten w sposób jasny wskazuje, że kandydat ubiegający się o stanowisko komornika musi wykazać, że przepracował w charakterze asesora co najmniej dwa lata. W ocenie organu, warunek ten dotyczy również skarżącej, wobec tego wezwanie organu do wykazania przez skarżącą, że spełnia ten warunek był słuszny i zgodny z obowiązującym prawem. Wobec niewykazania spełnienia tegoż warunku, organ pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. Następnie strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Sprawiedliwości. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 12, 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. poprzez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Sprawiedliwości do merytorycznego zakończenia jej sprawy. W terminie 14 dni od chwili uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazała na obowiązujące w dniu złożenia przez nią egzaminu komorniczego przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, które powinny mieć zastosowanie w stosunku do jej osoby. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ uznał, że zarzuty przedstawiane w skardze nie są zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm), zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, orzekając w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, inne akty i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a.) a także rozpoznając skargi na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca złożyła skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości kwestionując w ten sposób pozostawienie bez rozpoznania jej wniosku w przedmiocie powołania na komornika. Podstawę rozstrzygnięcia organu stanowił art. 64 § 2 k.p.a., albowiem skarżąca w wyznaczonym jej terminie 7 dni nie usunęła braków formalnych wniosku poprzez dołączenie dokumentów potwierdzających, że skarżąca pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej dwa lata. Forma obrony skarżącej poprzez złożenie skargi na bezczynność jest dopuszczalna w świetle uchwały SN z 28 czerwca 2000 r. III ZP 11/00 (OSN 2000, Nr 19, poz. 706) jednakże nie może odnieść zamierzonego skutku prawnego, albowiem stanowisko organu pozostawiające jej wniosek bez rozpoznania jest zgodne z prawem. Wymóg dwuletniej asesury, w stosunku do osób ubiegających się o powołanie na stanowisko komornika sądowego wynika z art. 10 ust. 1 pkt 10 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 2006 r., Nr 167, poz. 1191 z poźn. zm.). Z kolei art. 12 ust. 1 ww. ustawy o komornikach sądowych i egzekucji stanowi, jakie dokumenty należy załączyć do wniosku o powołanie na stanowisko komornika. Wśród nich znajduje się dokument świadczący o przepracowaniu w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata. Według oceny Sądu przepis ten przewiduje, jakim wymogom powinien odpowiadać wniosek w przedmiocie powołania na stanowisko komornika. Z tego też względu organ prawidłowo wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku m.in. przez złożenie dokumentu, z którego wynikać będzie jej dwuletni staż na stanowisko asesora komorniczego w terminie 7 dni, pouczając ją o konsekwencjach prawnych niezłożenia tego dokumentu w zakreślonym terminie. Wobec tego, że skarżąca nie wywiązała się z tego obowiązku, działania organu, który pozostawił jej wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. należy uznać w pełni za uzasadnione. Tym samym skarga Pani A. K. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ nie jest w bezczynności, pozostawiając jej wniosek bez rozpoznania zgodnie z przepisami prawa. Z tych względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w wyroku.