III SA/Gd 373/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Wojewody z dnia 28 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2008r. nr [...] Starosta orzekł o utracie przez S. M. na okres 3 – miesięcy statusu osoby bezrobotnej z dniem 28 marca 2008r. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu organ wskazał, że S. M. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie stawiennictwa i nie usprawiedliwił swojej nieobecności. Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania S. M. decyzją z dnia 28 lipca 2008r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie tego organu. W uzasadnieniu organ wskazał, że wezwanie do stawiennictwa w urzędzie wywołuje skutki prawne tylko, gdy nie ma wątpliwości, że wezwanie dotarło do adresata we właściwej treści i w odpowiednim terminie. Doręczenie wezwania do stawienia się S. M. w Urzędzie Pracy w dniu 28 marca 2008r. celem przedłożenia propozycji pracy zostało dokonane w dniu 11 kwietnia 2008r., tj. po wyznaczonym terminie stawiennictwa. Wskutek tego wezwanie to było prawnie nieskuteczne, gdyż praktycznie niemożliwe do zrealizowania. Organ podał, że bez znaczenia przy tym była okoliczność, iż zostało ono wysłane trzy dni przed wyznaczonym terminem stawiennictwa. Istotne bowiem jest, czy w dacie doręczenia adresatowi wezwania możliwa była jego realizacja. W związku z tym, że nie zostały wypełnione przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należało uchylić decyzję w całości i umorzyć postępowanie. W skardze na powyższą decyzję S. M. wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący podniósł, iż organ II instancji wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ decyzja Wojewody została wydana na skutek rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji - Starosty z dnia 11 kwietnia 2008r., która nie była decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 k.p.a. Skarżący twierdził, iż w decyzji organu I instancji zabrakło dokładnego wskazania, o jakiego Starostę chodzi, a bez takiego określenia nie jest możliwe wskazanie organu II instancji. W związku z tym Wojewoda nie mógł uchylić czegoś co nie spełniało minimalnych wymogów aktu administracyjnego i nie było decyzją administracyjną. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego podniesionych w skardze organ dodał, iż są one nieuzasadnione i niezrozumiałe. Skarżący bowiem, składając odwołanie do właściwego organu II instancji, uzyskał korzystne dla siebie rozstrzygnięcie. Natomiast w kwestionowanym przez skarżącego zakresie decyzja organu I instancji spełniała wymogi Załącznika nr 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1998r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów powiatu (Dz.U. nr 160, poz. 1074 z późno zm.). Zgodnie z tymi wymogami stosuje się pieczęć nagłówkową właściwej służby, inspekcji, straży lub innej jednostki organizacyjnej powiatu oraz pieczęć zawierającą klauzulę "z up. STAROSTY" oraz imię i nazwisko, a także stanowisko osoby upoważnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja, uchylająca w całości decyzję organu I instancji i umarzająca postępowanie w sprawie, była decyzją korzystną dla skarżącego. Organ słusznie stwierdził w niej, iż data doręczenia wezwania przez Urząd Pracy miała miejsce po dacie wyznaczonego terminu do stawiennictwa i w związku z tym przedmiotowe wezwanie było nieskuteczne. Nie było zatem podstaw do wydania, na podstawie m.in. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zwanej dalej ustawą decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej – która stanowi sankcję za nieusprawiedliwione niestawiennictwo w Urzędzie Pracy. Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie kwestionował merytorycznej zasadności rozstrzygnięcia. Zarzucał natomiast błąd w konstrukcji decyzji organu I instancji, polegający na braku dokładnego określenia Starosty, który ją wydał. Dlatego w jego ocenie nie była to decyzja administracyjna w rozumieniu art. 107 k.p.a., a jedynie pismo organu, natomiast Wojewoda naruszył prawo rozpatrując odwołanie od niego. Zgodnie z art. 107 § 1 zd. 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jak wynika z powyższego podpis z podaniem imienia i nazwiska osoby oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji administracyjnej jest jednym ze składników decyzji administracyjnej. Ten składnik decyzji jest jednym z tych, który decyduje o istnieniu bądź nieistnieniu decyzji administracyjnej. Decyzja nie będzie istniała, dopóki nie zostanie podpisana przez osobę uprawnioną, którą może być osoba piastująca funkcję organu, jak również osoba zatrudniona w urzędzie będącym aparatem pomocniczym takiego organu i posiadająca pisemne upoważnienie do podpisywania decyzji wystawione przez organ administracji, a właściwie przez osobę pełniącą funkcję tego organu. Art. 2 ust. 1 pkt 36 ustawy stanowi, że ilekroć mowa w niej o staroście oznacza to starostę powiatu lub prezydenta miasta na prawach powiatu, sprawującego zwierzchnictwo nad powiatowym urzędem pracy. Zgodnie z art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwiania w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów o postępowaniu administracyjnym. Decyzja administracyjna nie jest bytem abstrakcyjnym, a wręcz przeciwnie jej istota sprowadza się do załatwienia w oparciu o przepisy prawa konkretnej sprawy administracyjnej i kierowana jest ona do konkretnych podmiotów – znajdujących się w określonej sytuacji prawnej. Jeśli zatem skarżący świadomie dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, który to urząd jest jednostką organizacyjną powiatu i podlega nadzorowi Starosty (art. 2 ust. 1 pkt 36 oraz art. 9a ust. 2 ustawy) to opatrzenie decyzji dotyczącej statusu bezrobotnego pieczęcią nagłówkową urzędu pracy i podpisem z pieczęcią imienną upoważnionego pracownika i klauzulą "z up. Starosty" jednoznacznie identyfikuje organ, od którego decyzja pochodzi jako Starostę. Skarżący w kolejnych pismach składanych w toku postępowania już po wydaniu decyzji przez organ I instancji niejednokrotnie wskazywał, że kwestionuje decyzję (niekiedy określaną przez skarżącego jako akt lub pismo) Starosty, a zatem wnosząc odwołanie wiedział od jakiego organu pochodzi kwestionowany w trybie instancyjnym akt. Nie sposób w tej sytuacji dopatrzeć się jakiegokolwiek uzasadnienia dla zawartych w skardze wątpliwości co do organu I instancji, który wydał decyzję. Budzą one zdziwienie tym bardziej, że skarżący, jak wynika z karty rejestracyjnej, jest absolwentem Wydziału Prawa UMK w T. oraz aplikantem adwokackim. Wobec powyższego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.