VI SA/Wa 2210/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy traxi 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt. 2 dotyczącym przyznania zwrotu kosztów postępowania; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja w uchylonej części nie podlega wykonaniu; 3. w pozostałej części skargę oddala; 4. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego W. K. kwotę 617 (sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy traxi nr [...] udzielonego na rzecz J. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T., złożonego przez W. K., prowadzącego działalność pod nazwą T., decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...] wydaną na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej cyt. jako p.w.p., oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. – w pkt 1 oddalił wniosek, w pkt 2 przyznał od W. K. na rzecz J. K. kwotę 1.600 (słownie: jeden tysiąc sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wobec decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2007 r. o udzieleniu na rzecz J. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T., zwanego dalej uczestnikiem postępowania, z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 2004 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny traxi nr [...] przeznaczonego do oznaczania usług zaliczanych do klas 36 i 39: agencje celne; transport i spedycja został złożony wniosek o unieważnienie ww. prawa ochronnego. Wniosek złożył W. K., prowadzący działalność pod nazwą T., zwany dalej skarżącym lub wnioskodawcą. We wniosku podniósł zarzut, iż przy wydaniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego z dnia [...] lutego 2007 r. naruszono przepis art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W uzasadnieniu wskazał, iż oznaczenie słowne "traxi" zostało zgłoszone przez J. K. w złej wierze z uwagi na to, iż w dacie zgłoszenia znak ten był używany przez inne osoby, w tym przez wnioskodawcę. Ponadto, w dniu [...] maja 1994 r. w W.powstała spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która do chwili obecnej występuje w obrocie pod firmą T. sp. z o.o., wcześniej T., której założycielami i udziałowcami był wnioskodawca i uczestnik postępowania a od 2004 r. S. N.. Niezależnie od spółki, wszyscy udziałowcy prowadzili własną działalność gospodarczą pod nazwami z użyciem słowa "traxi" Wszystkie firmy współpracowały ze sobą a wspólny element nazwy, tj. słowo "traxi" miał na celu wywołanie wśród uczestników obrotu gospodarczego, iż są grupą firm. Podniósł, iż każdy z udziałowców ponosił znaczne wydatki na reklamę i promocję znaku. Zarzucił, iż uczestnik postępowania zgłaszając znak ukrył fakt posługiwania się nim przez inne podmioty. Swój interes prawny wnioskodawca uzasadnił tym, iż w dniu [...] maja 2007 r. J. K. wystąpił do niego z żądaniem zaniechania używania znaku "traxi". Uczestnik postępowania w odpowiedzi na wniosek o unieważnienie prawa ochronnego wniósł o jego oddalenie podnosząc, iż pierwszy używał spornego znaku w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą T., nieprzerwanie od [...] lipca 1991 r., o czym świadczy wpis do ewidencji o działalności gospodarczej. Ponadto wskazywał, iż zlecał wnioskodawcy wykonywanie usług przewozu, przez co uzyskał on, w październiku 1992 r. - zgodę na używanie spornego znaku towarowego do oznaczania jego przedsiębiorstwa, przez okres współpracy, w zakresie usług przewozu. Wskazał, iż wnioskodawca nigdy nie kwestionował jego prawa pierwszeństwa do spornego znaku oraz wiedział o toczącym się od 2004 r. przed Urzędem Patentowym postępowaniu o udzielenie prawa ochronnego. Podnosił, iż złożenie wniosku o unieważnienie jest pokłosiem konfliktu, jaki zaistniał między stronami, po zakończeniu współpracy w 2006 r. i wygaśnięciu zgody na korzystanie przez wnioskodawcę spornego znaku. Podnosił również, iż jemu jako twórcy znaku przysługuje pierwszeństwo do zgłoszenia tego znaku. Wskazał, iż udzielił - w formie umowy - zgody na używanie nazwy "traxi" powstałej w 1994 r. spółce T. sp. z o.o., a sam wnioskodawca wykreślił w grudniu 2006 r. z nazwy swojej firmy oznaczenie "traxi". Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. zaprzeczył ww. twierdzeniom J. K., iż jest twórcą znaku podnosząc, że w 1991 r. przed wpisem do ewidencji działalności gospodarczej obaj wspólnie ustalili, że będą działać pod nazwą "traxi". Wnosił o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka p. Z. K. Uczestnik postępowania, wnosił o przesłuchanie p. K. M. na okoliczność swojego twierdzenia, iż był jedynym twórcą spornego znaku, na co wnioskodawca podnosił, iż koncepcja znaku traxi zrodziła się w toku rozmów, często towarzyskich z udziałem p. K. M., brak jest dowodu w postaci zlecenia opracowania znaku. Na rozprawie, w dniu [...] kwietnia 2004 r. stawił się uczestnik postępowania wraz z pełnomocnikiem – adwokatem; wnosił o oddalenie wniosku i zwrot kosztów postępowania. Jak wynika z protokołu rozprawy na pytanie Kolegium Orzekającego, na jaką okoliczność ma zeznawać świadek Z. K., skarżący W. K. oświadczył, iż na okoliczność wspólnego zakupu w 1991 r. ciągnika S. i naczepy do tego ciągnika. Oba wnioski o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków Kolegium Orzekające oddaliło uzasadniając, iż ich zeznania nie będą miały znaczenia w sprawie. Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Sp. [...] wniosek oddalił oraz orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego przytoczył treść art. 164 p.w.p., który nakłada obowiązek wykazania interesu prawnego przez osobę, która występuje z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy i stwierdził, powołując się na orzecznictwo w tym zakresie, że wnioskodawca posiada interes prawny. Żądanie uprawnionego do prawa ochronnego spornego znaku zaniechania przez wnioskodawcę używania oznaczenia "traxi", które jednocześnie stanowi element nazwy firmy wnioskodawcy, uzasadnia istnienie interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia spornego znaku. Ponadto, organ stwierdził, iż przy ocenie ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego – zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. - stosuje się przepisy tej ustawy, tj. przepisy obowiązujące w dacie zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Przytoczył treść art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., stanowiącym podstawę prawną żądania wnioskodawcy, zgodnie z którym nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. Stwierdził, iż zgodnie z art. 7 kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa uzależnia powstanie skutków prawnych od dobrej wiary lub złej wiary, należy domniemywać istnienie dobrej wiary. Podkreślił, że obowiązek wykazania złej wiary ciąży na wnioskodawcy, który na tej podstawie żąda unieważnienia spornego znaku towarowego. Urząd Patentowy wskazał, iż znak traxi zanim uzyskał prawo ochronne, funkcjonował w obrocie jako element nazwy trzech firm: T J. K., T. W. K. oraz T. sp. z o.o. Zdaniem Kolegium Orzekającego, wszczęte postępowanie w istocie dotyczy sporu do używania w nazwie firmy oznaczenia TRAXI, co powoduje konieczność rozstrzygnięcia co do zgłoszenia spornego znaku w złej wierze w powiązaniu z funkcjonowaniem znaku traxi jako oznaczenia firm. Podmiotem, który pierwszy rozpoczął działalność gospodarczą używając oznaczenia TRAXI był J. K. – uprawniony do spornego znaku. Wskazuje na to zaświadczenie z [...] czerwca 2007 r., w którym wskazano datę rozpoczęcia działalności [...] lipca 1991 r. podczas, gdy wnioskodawca rozpoczął działalność [...] października 1992 r., tj. ponad rok później. To w ocenie organu pozwala przyjąć, iż pomysłodawcą znaku traxi jako nazwy przedsiębiorstwa był J. K.. Przeciwstawne pisemne i ustne oświadczenia stron, nie poparte stosownym materiałem dowodowym nie podważają stwierdzenia, iż znak traxi był konsekwencja używania tego znaku w funkcji oznaczenia przedsiębiorstwa J. K.. Urząd Patentowy podkreślił, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby świadczyć o tym, iż używał oznaczenia "traxi" dla oznaczania własnych towarów lub usług czy też w powiązaniu z oznaczeniem w taki sposób swojej firmy, w okresie poprzedzającym rozpoczęcie działalności gospodarczej przez J. K. -uprawnionego do spornego znaku. Nie przedstawił również żadnych dowodów na wykazanie działań spekulacyjnych, co mogło stanowić o zgłoszeniu w złej wierze. Zasądzając zwrot kosztów postępowania Urząd Patentowy wskazał, że rozstrzygnięcie nastąpiło w oparciu o art. 256 ust. 2 p.w.p., który nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu cywilnym. Przytoczył treść art. 98 § 1 k.p.c., zgodnie z którym, strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W oparciu o te przepisy ustalił łączne koszty postępowania w wysokości 1.600 zł. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący W. K., wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania wymieniając art. 7, 77 § 1, 78 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, iż organ uchybił obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podnosił, iż świadek K. był uczestnikiem transakcji zakupu przez niego naczepy do jednego z samochodów w czasie, gdy wspólnie prowadzili działalność gospodarczą, formalnie działającej wyłącznie pod nazwiskiem J. K.. Pominięcie dowodu z przesłuchania świadka, który miał wiedzę na temat wzajemnych relacji między stronami oraz co do tego na jakiej zasadzie i kto korzystał ze spornego oznaczenia "traxi" pozbawiło go do wykazania, iż zgłoszenie znaku nastąpiło w złej wierze. Zarzucił ponadto organowi, że nie wskazał, jaka była podstawa prawna i merytoryczna do wyliczenia kosztów postępowania, dlaczego organ uznał, że kwota 1.600 zł jest kwotą niezbędną do celowego dochodzenia prawa strony wygrywającej spór. Podkreślił, że J. K. był reprezentowany przez adwokat, zatem należało zastosować zasadę, że do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację oraz uznając za bezzasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych. Wskazał, iż ustalając wysokość kosztów postępowania oparł się na rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.), bowiem J. K. ustanowił w sprawie pełnomocnika – rzecznika patentowego. Uczestnik postępowania wnosił o oddalenie skargi podnosząc, iż decyzja organu jest prawidłowa a zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania są bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga w części pkt 1 zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w tym zakresie nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, natomiast w części pkt 2 decyzji skarga jest zasadna, bowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie jej w tej części. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego Urząd Patentowy rozstrzyga w postępowaniu spornym. Stosownie do art. 255 ust. 4 p.w.p. organ ten orzekając w sprawie związany jest granicami wniosku oraz podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Na podstawie art. 255¹ ust. 3 p.w.p. na wnioskodawcy ciąży obowiązek m. in. wyraźnego określenia swojego żądania, wskazania podstawy prawnej, wskazania środków dowodowych. Wystąpienie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy jest uzależnione od wykazania interesu prawnego wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z treścią art. 164 p.w.p., prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie Urząd Patentowy prawidłowo uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego udzielonego na sporny znak towarowy skoro wywodzi go z wystąpienia do niego z żądaniem zaniechania używania tego znaku przez uprawnionego. Skarżący postawił zarzut działania w złej wierze wskazując naruszenie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Przepis ten stanowi, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. Postawiony zarzut działania w złej wierze uzasadniał używaniem spornego znaku przez inne osoby, w tym przez niego. Ww. wniosek we wskazanej treści stanowił ramy postępowania spornego w sprawie unieważnienia spornego znaku towarowego. Z uwagi na kontradyktoryjność tego postępowania na jego stronach (na wnioskodawcy oraz na uprawnionym) spoczywał ciężar udowodnienia okoliczności, z których każda z nich wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, przedmiotowej sprawie ciężar dowodu istnienia złej wiary obciążał skarżącego, który wywodził z tego faktu skutki prawne. Dla ustalenia istnienia złej wiary podmiotu ubiegającego się o ochronę znaku towarowego, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do zgłoszenia tego znaku z innych powodów, aniżeli chęć posiadania wyłączności jego używania dla własnych towarów, wskutek czego dochodzi do naruszenia cudzych praw podmiotowych. W doktrynie i praktyce orzeczniczej przyjmuje się, że "w złej wierze jest ten, kto powołując się na określone prawo lub stosunek prawny wie, że prawo to (stosunek prawny) nie istnieje albo wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w tym przedmiocie nie może uznać, w okolicznościach konkretnego przypadku, za usprawiedliwiony" (w ten sposób m.in. Ewa Elżbieta Nowińska, Michał Janusz du Vall, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, Księga Pamiątkowa z Okazji 85-lecia Ochrony Własności Przemysłowej w Polsce, s. 139 i nast.). Zła wiara występuje, gdy uprawniony uzyskał rejestrację w innym celu niż używanie znaku towarowego (tak R. Skubisz, Prawo znaków towarowych. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Sp. z o.o., Warszawa 1997, U. Promińska, Ustawa o znakach towarowych. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze PWN 1998). Zgłoszenie znaku w złej wierze ma również miejsce, gdy zgłoszenie następuje w celach spekulacyjnych. W oparciu o przedłożone przez strony postępowania dowody, Urząd Patentowy we wskazanym zakresie rozpoznał przedmiotową sprawę i w ocenie Sądu, prawidłowo uznał, iż uprawniony dokonując zgłoszenia w Urzędzie Patentowym znaku towarowego "traxi, który stanowił część nazwy, pod którą prowadził on działalność gospodarczą, wcześniej niż wnioskodawca - nie działał w złej wierze. Oddalając w pkt 1 zaskarżonej decyzji wniosku o unieważnienie prawa ochronnego, Urząd Patentowy nie naruszył, zdaniem Sądu, wskazanych w skardze przepisów postępowania. Zaskarżona decyzja w zakresie pkt 1 została wydana po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego przedłożonego przez strony, do wszystkich dowodów organ odniósł się w uzasadnieniu decyzji, decyzja została uzasadniona z zachowaniem wymogów zawartych w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, organ nie naruszył również art. 78 § 1 k.p.a., który stanowi, iż żądanie przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Skoro skarżący wnosił o dopuszczenie dowodu z zeznania świadka, który miał zeznawać na okoliczność wspólnego zakupu w 1991 r. ciągnika S. i naczepy do tego ciągnika to należy zgodzić się z organem, że zeznanie to nie miało znaczenia dla sprawy. Wskazanie celu przeprowadzenia dowodu zostało zapisane w protokole rozprawy i nie było kwestionowane przez skarżącego, do czego miał prawo na podstawie art. 2556 ust. 3 p.w.p. Mając powyższe na uwadze skargę w zakresie pkt. 1 zaskarżonej decyzji uznano za nieuzasadnioną, dlatego też Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w tej części oddalił. W zakresie pkt 2 zaskarżonej decyzji dotyczącym przyznania kosztów postępowania Sąd uznał za zasadne zarzuty skarżącego odnośnie braku wskazania podstawy prawnej i przesłanek, jakimi kierował się Urząd Patentowy przyznając koszty postępowania we wskazanej wysokości, co uzasadnia postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 7, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 256 ust. 2 p.w.p. Uczestnik postępowania – uprawniony do spornego znaku był reprezentowany przez adwokata a nie - jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę - przez rzecznika patentowego. Występując o zwrot kosztów postępowania uczestnik postępowania nie wskazał poniesionych kosztów ani nie wskazał wg jakich zasad mają być one obliczone. Stosownie do treści art. 256 ust. 2 p.w.p., do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym, w kwestii kosztów postępowania stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Według art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. (art.98 § 3 k.p.c.). Stawki opłat za czynności adwokackie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W myśl § 1 rozporządzenia, określa ono opłaty za czynności adwokackie przed organami wymiaru sprawiedliwości, brak jest w nim wskazania stawek opłat za czynności adwokackie dokonywane w postępowaniu przed Urzędem Patentowym. Nie występuje w nim również żadna stawka minimalna w wysokości 1.600 zł. W tej sytuacji, przyznanie kosztów postępowania we wskazanej wysokości nosi znamiona dowolności, przyznana kwota nie wynika ani ze stawek określonych w ww. rozporządzeniu ani z wniosku strony postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę przyznania kosztów postępowania organ winien wezwać pełnomocnika – adwokata o uzupełnienie złożonego wniosku o zwrot kosztów postępowania poprzez wskazanie poniesionych kosztów zastępstwa procesowego a następnie rozpoznać go stosując odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym, określone w art. 98 k.p.c. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł w pkt. 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w pkt. 3 sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a., zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w uchylonej części na podstawie art. 152 p.p.s.a. Zasądzając koszty postępowania Sąd działał na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 206 p.p.s.a. W myśl art. 206 p.p.s.a. w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Skarżący złożył skargę na decyzję organu w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, skargę w tej części Sąd oddalił, uwzględnił skargę tylko w zakresie przyznanych przez organ kosztów postępowania. Od złożonej skargi został uiszczony wpis stały, nie był pobrany odrębny wpis od rozstrzygnięcia co do przyznanych kosztów. W tej sytuacji, mając na uwadze treść art. 206 p.p.s.a. Sąd zasądził tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego kwotę 617 zł, na którą składają się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600 zł ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa.