II SA/Wa 1691/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Pisula – Dąbrowska, Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lipca 2008 r. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lutego 2008 r. nr [...] zwolnił G. K. z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego naczelnika [...] i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował na stanowisko naczelnika [...], w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złote, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. W uzasadnieniu rozkazu powołano się na wejście w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., które zmieniło rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Po rozpatrzeniu odwołania G. K. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z [...] lipca 2008 r. uchylił w całości zaskarżony rozkaz i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., zmieniające rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., więc również z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawierał już stanowisk z dodatkowym określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych" z wyjątkiem dyrektora tego biura. Zdaniem organu do 13 lutego 2008 r. stanowiska te istniały i dlatego zwolnienie G. K. z zajmowanego stanowiska z dniem [...] lutego 2008 r. było nieprawidłowe. W następstwie tej decyzji Komendant Główny Policji decyzją z [...] lipca 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 8 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149) ustalił skarżącemu z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złote, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. Jednocześnie w tym samym rozkazie personalnym Komendant Główny Policji z dniem [...] lutego 2008r. zwolnił G. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko naczelnika [...]. W uzasadnieniu tego rozkazu personalnego organ powołał się na treść § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i wskazał, że zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń przysługujących policjantom od 1 stycznia 2008 r. Skoro zatem rozporządzenie z 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., więc z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2. Organ wskazał, że załącznik ten nie zawiera już stanowisk z dodatkowym określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem dyrektora tego biura. A zatem do dnia 13 lutego 2008 r. stanowiska służbowe sprzed tej daty istniały. W dniu 2 września 2008 r. G. K. wniósł odwołanie od wymienionego wyżej rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] października 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz. W uzasadnieniu organ przedstawił stan sprawy oraz wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych. Powyższe było związane ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonego w załączniku nr 2 wskazanego rozporządzenia. Powołując się zaś na rozkaz organizacyjny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie zmian etatowych w Komendzie Głównej Policji organ stwierdził, że stanowisko naczelnika [...], zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe naczelnika [...]. Powołując się na przepis § 5 pkt 2 znowelizowanego rozporządzenia organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Organ dodał też, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów. Modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do 30% kwoty bazowej. Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, organ uznał, że ma on zastosowanie jedynie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] października 2008 r. stała się przedmiotem skargi G. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów Konstytucji, poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, zasady retroakcji i ochrony zaufania, a także art. 38 i art. 103 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 4, 5 pkt 2 załącznika nr 2 oraz załącznika nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 8, 10, 77 § 1 w zw. z art. 140 oraz art. 130 kpa. W uzasadnieniu skargi G. K. podniósł, iż stanowisko na jakie został przeniesiony jest stanowiskiem niższym w stosunku do stanowiska poprzednio zajmowanego. Wynika to z obniżenia grupy zaszeregowania z [...] na [...] w sytuacji, gdy winna to być grupa 12. Skarżący podniósł, że stanowisko służbowe naczelnika [...] było zaszeregowane na równi ze stanowiskiem naczelnika zarządu Komendy Głównej Policji i Komendanta Miejskiego/Powiatowego Policji, natomiast stanowisko naczelnika [...] było zaszeregowane w 13 grupie i odpowiadało m.in. tylko grupie Zastępcy Komendanta Miejskiego/Powiatowego Policji. Takie zaszeregowanie stanowiska naczelnika [...] pozwalało na mianowanie zajmujących je osób do stopnia inspektora, natomiast naczelnik [...], może być mianowany jedynie do stopnia młodszego inspektora. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym, obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, że podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był art. 32 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z powołanym art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Z treści tego przepisu wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w tym przepisie kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Nie ulega jednak wątpliwości, iż na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 omawianej ustawy o Policji, w których to przepisach wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. A zatem przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy najistotniejszą kwestią jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, na jakie stanowisko przeniesiony został skarżący. Czy było to stanowisko równorzędne czy też stanowisko niższe. Podkreślenia bowiem wymaga, że organ zwalniając skarżącego ze stanowiska i mianując na stanowisko z dniem [...] lutego 2008 r. wskazał w rozkazie personalnym, że mianuje go na stanowisko nowe. Stwierdzić należy, że ustawa o Policji nie zna takiego pojęcia. Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów należy przyjąć, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3411/01, LEX nr 142354). Kontrola legalności decyzji o zwolnieniu ze stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe sprowadza się zatem do zbadania, czy w świetle przepisów regulujących służbę w Policji obecne i dotychczasowe stanowiska są równorzędne, a zatem, czy nie doszło do obejścia przepisów prawa dotyczących mianowaniu policjanta na niższe stanowisko służbowe. Zaznaczyć przy tym należy, że decyzja o przeniesieniu policjanta powinna we właściwy sposób wykazać równorzędność nowego stanowiska służbowego skarżącego. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wymagań tych nie spełnia. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] lipca 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolnił G. K. z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko naczelnika [...]. Na podstawie zaś § 1, § 8 oraz § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149) ustalił wymienionemu z dniem [...] stycznia 2008 r. uposażenie w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej wynoszącej [...] złote, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] złotych i dodatkiem funkcyjnym w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...]% kwoty bazowej. Stwierdzić należy, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera w istocie żadnego uzasadnienia, w kwestii zwolnienia skarżącego ze stanowiska naczelnika [...] i mianowania go na stanowisko naczelnika [...], a odnosi się jedynie do problemu wynikającego z uchylenia wcześniejszego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Również decyzja, która stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie takiego uzasadnienia nie posiada. Uzasadnienie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprowadza się w istocie do powołania przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r., którym znowelizowano rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Organ podał bowiem, że rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 8 lutego 2008 r. dokonało przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów, oraz że modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego, którego maksymalna wysokość została obniżona do 30% kwoty bazowej. Powołując się zaś na § 5 pkt 2 tego znowelizowanego rozporządzenia organ uznał, że policjant nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów. Odnośnie zaś tabeli równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji to organ uznał, że ma on tylko zastosowanie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Zaznaczyć należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie kwestionuje możliwości, jakie posiada Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, przyznanych mu upoważnieniem ustawowym, zawartym w art. 101 ust. 2 ustawy o Policji, do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. W rozpoznawanej jednak sprawie skarżący został zwolniony ze stanowiska i mianowany na stanowisko, wprawdzie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy, jednakże tak naprawdę podstawę jego zwolnienia i mianowania stanowiły przepisy powołanego rozporządzenia. W istocie organ, w ocenie Sądu, przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe od zajmowanego do tej pory, ale powołując się na przepisy rozporządzenia uniknął tym samym rygorów jakie związane są z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Oczywistym jest, iż przy zmianie tabeli zaszeregowania stanowisk mogą wystąpić zmiany w zakresie poszczególnych stanowisk, grup uposażenia itp. jak to mało miejsce w omawianym rozporządzeniu. Faktem jest również, że ustawa o Policji nie normuje kwestii z tym związanych, w tym nie zawiera przepisów, które chronią policjantów przed takimi sytuacjami. Nie oznacza to jednak, że organ może, powołując się w istocie tak naprawdę na unormowania rozporządzenia, zwalniać policjanta z zajmowanego stanowiska i mianować na inne stanowisko służbowe. Rozporządzenie na pewno takiej możliwości organowi nie daje, normując jedynie kwestie związane z nazwą stanowiska, grupą zaszeregowania itd. W pozostałym zakresie muszą znaleźć zastosowanie przepisy ustawy, które przewidują przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe czy też na stanowisko równorzędne. A skoro organ nie powołał w podstawie prawnej art. 38, przewidującego obligatoryjne i fakultatywne możliwości przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe, to wobec tego a contrario skarżący przeniesiony został na stanowisko równorzędne. W takiej sytuacji organ miał obowiązek wykazać, że stanowisko to było w istocie równorzędne, a nie uczynił tego wskazując w decyzji, że przeniesiony on został na stanowisko nowe, a takiej możliwości ustawa nie przewiduje. Zupełnie bowiem czym innym jest utworzenie nowego stanowiska przepisami rozporządzenia a zupełnie czym innym zwolnienie policjanta ze stanowiska i mianowanie go na inne stanowisko. Na takie działanie organu nie zezwala ustawa o Policji nie zaś przepisy rozporządzenia, a skoro tak, to organ miał obowiązek stosować się do unormowań zawartych w ustawie o Policji. Podkreślić bowiem należy, że z zaskarżonej decyzji nie wynika w żaden sposób, dlaczego organ uznał za równorzędne poprzednie i aktualnie zajmowane przez skarżącego stanowiska. Jak wynika bowiem z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, będącej załącznikiem nr 2 do powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w brzmieniu z 2006 r., skarżący zajmował poprzednio stanowisko – naczelnika [...], zaszeregowane do [...] grupy, ze stopniem etatowym inspektora. Obecnie skarżący został przeniesiony na stanowisko naczelnika [...], z [...] grupą zaszeregowania i stopniem etatowym młodszego inspektora. Już choćby z tego powodu stanowiska te nie wydają się być równorzędne. Ponadto wskazać należy, że na gruncie poprzednio obowiązującej tabeli zaszeregowania w Komendzie Głównej Policji istniało zarówno stanowisko naczelnika [...] jak i stanowisko naczelnika [...], które to stanowiska niewątpliwie nie były wówczas równorzędne. Pod pozycją nr [...] tabeli znajdowało się bowiem stanowisko naczelnika [...], które usytuowane było o jeden szczebel wyżej ([...] grupa) zaś stanowisko naczelnika [...] znajdowało się pod pozycją [...] z grupą zaszeregowania [...] i stopniem etatowym młodszego inspektora. Ustawa o Policji nie zawiera ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, co nie zmienia faktu, że o równorzędności stanowisk nie stanowi tylko nazwa tego stanowiska czy też grupa zaszeregowania. Niewątpliwie na stanowisko służbowe składa się również stopień etatowy. Skarżącemu wraz ze zwolnieniem ze stanowiska służbowego obniżono również stopień etatowy. Zgodnie zaś z art. 52 ustawy o Policji mianowanie na kolejny wyższy stopień następuje stosownie do zajmowanego stanowiska służbowego oraz w zależności od opinii służbowej. Nadanie tego stopnia nie może jednak nastąpić wcześniej niż po przesłużeniu w dotychczasowym stopniu określonego ustawą czasu. Skoro zatem skarżący posiadał poprzednio przypisany do stanowiska służbowego stopień etatowy inspektora, a obecnie młodszego inspektora, również z tej przyczyny stanowiska te nie są równorzędne. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny równorzędności stanowisk mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powyższe stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 kpa. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z 11 lipca 2001 r., sygn. akt IV SA 703/99, LEX nr 51234). Stwierdzić należy, iż o równorzędności stanowiska przesądza nie tylko uposażenie, które jest jednym z elementów pozwalających na ocenę równorzędności stanowisk tymczasowych, uzasadnienie decyzji nie odnosi się do argumentów skarżącego, czym narusza art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 kpa. Przywołane wyżej orzecznictwo NSA pozostaje w tym zakresie w pełni przydatne. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia kryteriów oceny równorzędności w zakresie obydwu stanowisk i zarzutu skarżącego był tym większy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne" (w przeciwieństwie np. do aktualnej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np. art. 38 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1). Wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie raz jeszcze podkreśla, że niekwestionowanym prawem Komendanta Głównego Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji, określanie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy o Policji konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Jeśli z tego względu konieczne jest przeniesienie skarżącego na inne, równorzędne stanowisko służbowe lub nawet niższe, to ustawa stwarza taką możliwość. Niezbędne jest jednak wykazanie, że zaszły rzeczywiste potrzeby organizacyjne w tym zakresie, wynikające z przyjętego modelu funkcjonowania Policji, oraz że nowe stanowisko jest istotnie równorzędne. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury KGP oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności podejmowanych rozstrzygnięć. Te wyżej wskazane przesłanki organ obowiązany jest zbadać ponownie, wydając decyzję w sprawie niniejszej. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.),Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.