VII SA/Wa 2067/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2009 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej K. G. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. Z. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] nakazującej M. Z. doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku przy ul. K. [...] w W. powstałego w wyniku przebudowy poddasza na cele mieszkalne i nadbudowy tej części budynku, do stanu poprzedniego, po wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., Nr – [...] prowadzonych robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stan sprawy przedstawiał się następująco: Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006 r., znak: [...] uchylił w postępowaniu odwoławczym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 1995 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. pozwolenia na adaptację strychu na mieszkanie w budynku przy ul. K. [...] w W. i stwierdził nieważność tej decyzji. W celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. wszczął z urzędu postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., Nr - [...] nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia, ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonanych robót budowlanych związanych z przebudową poddasza na cele mieszkalne i nadbudową tej części budynku, z uwzględnieniem konstrukcji stropu pomiędzy lokalami nr [...] i jego warunków akustycznych oraz wpływu nadbudowy na pozostałą część budynku mieszkalnego przy ul. K. [...] w W. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości inwestor miał obowiązek podania sposobu ich usunięcia. Pomimo upływu wyznaczonego terminu wymagana ekspertyza nie została przedłożona, zostało natomiast złożone zażalenie M. Z. na wyżej wskazane postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. Z uwagi na fakt, że obowiązek złożenia wymienionego dokumentu nie został wykonany, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. decyzją z dnia [...] września 2007 r., Nr – [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazał M. Z. doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku przy ul. K. [...] w W. powstałego w wyniku przebudowy poddasza na cele mieszkalne i nadbudowy tej części budynku, do stanu poprzedniego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. Z. [...] Wojewodzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując iż prawidłowe przystąpienie do użytkowania, poprzedzone skutecznym zawiadomieniem o zakończeniu budowy, nie daje organom nadzoru budowlanego możliwości prowadzenia postępowania w trybie art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...], uchylił w/w decyzję organu odwoławczego. W związku z powyższym organ zobligowany był do ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2007 r. W dniu [...] października 2008 r. zapadła zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowym decyzja Nr [...], mocą której organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2007 r., Nr – [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. dokonał ustaleń faktycznych w sposób niedostateczny dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż organ I instancji oparł zaskarżone rozstrzygnięcie na dyspozycji art. 51 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który przewiduje, że przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ I instancji stwierdził nie wykonanie obowiązku określonego w postanowieniu, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Organ odwoławczy powołał się na oświadczenie inwestora zawarte w odwołaniu, jak również na ustalenia dokonane przez organ I instancji, zawarte w protokole nr [...] oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego z dnia [...] maja 2005 r., że roboty budowlane prowadzone na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 1995 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. Z. pozwolenia na adaptację strychu na mieszkanie w budynku przy ul. K. [...] w W. zostały zakończone i w dniu [...] października 1996r. Urząd [...] przyjął zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowania lokalu nr [...]. Organ II instancji podniósł ponadto, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w wyroku z dnia [...] maja 2008 r. wskazał, że ewentualne braki w materiale dowodowym nie uprawniały organu II instancji do wydania decyzji kasacyjnej, a rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie mogło być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Ponadto Sąd wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące zgłoszenia do użytkowania przedmiotowego lokalu, a wśród nich protokół z oględzin z dnia 20 września 1996 r. Organ zauważył, iż w treści tego protokołu znajduje się zapis, iż wykonano adaptację pomieszczeń strychowych na cele mieszkalne na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] października 1995 r. o pozwoleniu na budowę niezgodnie z wydanym pozwoleniem. Organ II instancji ustalił, ponadto że następnie w dniu [...] października 1996 r. Urząd [...] stwierdził, że pismo M. Z. z dnia [...] sierpnia 1996 r. przyjęte zostało jako zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowania lokalu mieszkalnego uzyskanego w wyniku adaptacji strychu w budynku na posesji ul. K. [...]. W treści znajduje się zapis iż "budynek został wybudowany zgodnie z decyzją zezwalającą na budowę nr [...] z dnia [...].10.95 r." Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż późniejsze ustalenia właściwego organu o zgodności wykonanej inwestycji z zatwierdzonym projektem są wiążące w przedmiotowej sprawie w związku z czym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Zdaniem organu II instancji wydanie ewentualnego rozstrzygnięcia w oparciu o wskazane przepisy nastąpiłoby w przedmiotowej sprawie z naruszeniem prawa. Bez znaczenia w sprawie pozostaje późniejsze, po przyjęciu obiektu do użytkowania, uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] maja 2008 r. wskazał, że "Sąd zwraca uwagę, że zgłoszenie obiektu do użytkowania nie pozbawia organu nadzoru budowlanego możliwości podejmowania czynności wynikających z jego kompetencji". W szczególności jak wskazuje Sąd w wyroku organ odwoławczy musi zapoznać się z całym materiałem dowodowym, dokonać jego oceny i rozpoznać sprawę w jej całokształcie z uwzględnieniem wszystkich zarzutów dotyczących prowadzonego dotąd postępowania, a objętych skargą sądową w niniejszej sprawie. Dokonując więc ponownie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, uwzględniając zarzuty skarżącej oraz protokolarne ustalenia organu I instancji, w szczególności mówiące o odspojeniach tynku na suficie organ odwoławczy stwierdził, iż zachodzi uzasadnione podejrzenie co do złego stanu technicznego obiektu, co jest podstawą do prowadzenia dalszego postępowania w trybie przepisów art. 66 Prawa budowlanego. Zdaniem organu, w takim jednak przypadku postępowanie prowadzone winno być z udziałem stron niebiorących udziału w dotychczasowym postępowaniu tj. zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego właściciela lub zarządcy obiektu, a ponadto w znacznym stopniu należy uzupełnić materiał dowodowy oraz w całości przeprowadzić postępowanie przed organem I instancji. Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła K. G., wnosząc o jej uchylenie i utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2007 r., Nr – [...]. Skarżąca zarzuciła [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego powierzchowność w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, zignorowanie oraz pominięcie ustaleń i zaleceń Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt: [...], a także naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 138 § 2 k.p.a., poprzez wydanie ponownie decyzji kasacyjnej bez przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania uzupełniającego. Uczestnik postępowania M. Z. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 66 Prawa budowlanego i art. 105 § 2 k.p.a., bowiem postępowanie prowadzone przez organ nadzoru budowlanego winno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...]. Stosownie do art. 153 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania administracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, w tym także postępowanie sądowo-administracyjne. Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wyznaczają aktualny kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, jak również organu administracji publicznej ponownie rozpatrującego odwołanie M. Z. Sąd uchylił zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym decyzję, bowiem nie zostały wykonane wiążące wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...]. Wyżej wskazanym wyrokiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2007 r., Nr – [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Podstawą uchylenia wyżej wskazanej decyzji było uznanie Sądu, iż organ odwoławczy przyjął, przy rozpatrywaniu sprawy wykładnię rozszerzającą dla podstaw wydania decyzji kasacyjnej. Sąd wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące zgłoszenia do użytkowania, a wśród nich protokół oględzin z dnia 20 września 1996 r. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że zgłoszenie obiektu do użytkowania nie pozbawia organu nadzoru budowlanego możliwości podejmowania czynności wynikających z jego kompetencji. Reasumując Sąd stwierdził, iż rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy musi się zapoznać z całym materiałem dowodowym, dokonać jego oceny i rozpoznać sprawę w jej całokształcie z uwzględnieniem wszystkich zarzutów dotyczących prowadzonego dotąd postępowania, a objętych skargą sądową. Wskazać należy, iż po ponownym rozpatrzeniu sprawy zapadła decyzja, w której organ odwoławczy po raz kolejny uchylił się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, nie wykonał więc tym samym wiążących wytycznych z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] maja 2008r. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub części i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 22 września 1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981, Nr 2, poz. 88). Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy tego typu decyzji jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 k.p.a. w związku z treścią art. 136 przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji określony zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z istotnym naruszeniem prawa procesowego, w tym gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadził takie postępowanie, ale z rażącym naruszeniem przepisów postępowania. W takich przypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (zob. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997 r., SA/Po 1237/96, POP 1998, Nr 3, poz. 92). Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] maja 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał wytyczne tego Sądu, że "ewentualne braki w materiale dowodowym nie uprawniały organu II instancji do wydania decyzji kasacyjnej, a rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie mogło być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Ponadto WSA wskazał, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące zgłoszenia do użytkowania przedmiotowego lokalu, a wśród nich protokół z oględzin z dnia 20 września 1996 r." Następnie organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż w treści protokołu z dnia 20 września 1996 r. znajduje się zapis, iż wykonano adaptację pomieszczeń strychowych na cele mieszkalne na podstawie decyzji Nr [...] z dnia [...] października 1995 r. o pozwoleniu na budowę niezgodnie z wydanym pozwoleniem. Organ II instancji ustalił, ponadto że następnie w dniu [...] października 1996 r. Urząd [...] stwierdził, że pismo M. Z. z dnia 28 sierpnia 1996 r. przyjęte zostało jako zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowania lokalu mieszkalnego uzyskanego w wyniku adaptacji strychu w budynku na posesji ul. K. [...]. W treści znajduje się zapis iż "budynek został wybudowany zgodnie z decyzją zezwalającą na budowę nr [...] z dnia [...].10.95 r." Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy, stanął na stanowisku, iż późniejsze ustalenia właściwego organu o zgodności wykonanej inwestycji z zatwierdzonym projektem są wiążące w przedmiotowej sprawie, w związku z czym brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 50 – 51 Prawa budowlanego. Zdaniem organu II instancji wydanie ewentualnego rozstrzygnięcia w oparciu o wskazane przepisy nastąpiłoby w przedmiotowej sprawie z naruszeniem prawa. Przy czym bez znaczenia, w ocenie organu, w sprawie pozostaje późniejsze, po przyjęciu obiektu do użytkowania, uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ przyjął, iż stwierdzenie faktu niemożności prowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 50 – 51 Prawa budowlanego, nie pozbawia organu możliwości prowadzenia innego postępowania zgodnie z kompetencjami. Dokonując więc ponownie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, organ uwzględnił zarzuty skarżącej oraz protokolarne ustalenia organu I instancji, w szczególności mówiące o odspojeniach tynku na suficie i stwierdził, iż zachodzi uzasadnione podejrzenie co do złego stanu technicznego obiektu, co jest podstawą do prowadzenia dalszego postępowania w trybie przepisów art. 66 Prawa budowlanego. W ocenie organu, w takim jednakże przypadku postępowanie prowadzone winno być z udziałem stron niebiorących udziału w dotychczasowym postępowaniu tj. zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego właściciela lub zarządcy obiektu, a ponadto w znacznym stopniu należy uzupełnić materiał dowodowy oraz w całości przeprowadzić postępowanie przed organem I instancji. To zaś stało się podstawą przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ pominął całkowicie powołane wcześniej wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak również okoliczność, że postępowanie zostało wszczęte z urzędu w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, w którym to postępowaniu zapadło postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wstrzymaniu robót budowlanych prowadzonych bez pozwolenia na budowę, a następnie decyzja z dnia [...] września 2007 r. nakazująca doprowadzenie lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego w budynku przy ul. K. [...] w W. powstałego w wyniku przebudowy poddasza na cele mieszkalne i nadbudowy tej części budynku, do stanu poprzedniego. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] maja 2008 r., w sprawie [...] na decyzję utrzymującą w mocy w/w decyzję organu I instancji w przedmiocie doprowadzenia lokalu do stanu poprzedniego przesądził sprawę przede wszystkim poprzez stwierdzenie, że zgłoszenie obiektu do użytkowania nie pozbawia organu nadzoru budowlanego możliwości podejmowania czynności wynikających z jego kompetencji. Następnie wyrok ten wskazał, że "organ odwoławczy musi się zapoznać z całym materiałem dowodowym, dokonać jego oceny i rozpoznać sprawę w jej całokształcie z uwzględnieniem wszystkich zarzutów dotyczących prowadzonego dotąd postępowania, a objętych skargą sądową". Zacytowane wskazania Sądu, co do dalszego postępowania z mocy art. 153 p.p.s.a. wiążą także skład orzekający w niniejszej sprawie. W świetle przepisów prawa budowlanego przyjęcie zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania budynku (lokalu) nie jest tożsame z uzyskaniem decyzji pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, która jak każda korzysta z domniemania legalności, dopóki nie zostanie podważona (tak też wyrok Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Po 444/07). Skoro postępowanie toczyło się w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, organ winien je w tym trybie doprowadzić do końca podejmując decyzję uzależnioną od ustaleń i dokonanej oceny całokształtu okoliczności. W każdym razie nie jest możliwa w ramach tego samego postępowania zmiana trybu, jak to uczynił organ, a w szczególności z art. 50 i 51 Prawa budowlanego na postępowanie w trybie art. 66 Prawa budowlanego, którego celem jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. Nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego części budynku stanowiącego lokal mieszkalny może dotyczyć wyłącznie stanu samego obiektu budowlanego (budynku) zaś adresatem decyzji może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu. Wskutek uchylenia zaskarżonej decyzji, organ zobowiązany będzie ponownie rozpatrzeć sprawę z uwzględnieniem wytycznych wynikających z wyroków zapadłych w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.