IV SA/Wa 187/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku; II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. P. , utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu weselnego z pokojami gościnnymi na terenie działki nr ew. [...] , położonej we wsi W. , gm. P. W uzasadnieniu podano, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z zarządcą drogi w przypadku inwestycji przylegających do pasa drogowego. Uzgodnienie dokonywane jest w formie postanowienia na podstawie art. 106 kpa. Organ uzgadniający obowiązany jest do zbadania sprawy w takim zakresie, jaki wyznaczają przepisy prawa, określające zakres dokonywanych uzgodnień. Organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko organu pierwszej instancji, iż bezpieczeństwo ruchu drogowego stanowi priorytet i kryterium dopuszczalności lokalizacji inwestycji przy drogach publicznych. Słusznie, zdaniem Kolegium, wskazał organ pierwszej instancji ,że zarządca drogi nie może udzielić zgody na działania sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Na sprzeczność działań wskazuje zestawienie stanu faktycznego z treścią art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 9 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ), według którego stosowanie zjazdów na drodze typu G ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak jest innej możliwości dojazdu lub gdy nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. Na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższej klasy, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji wskazał, że dojazd do działek sąsiadujących z drogą wojewódzką zapewnia równolegle przebiegająca droga gminna we wsi W. i stan taki powinien być utrzymany. W przedmiotowej sprawie przesłany do uzgodnienia projekt decyzji w zakresie warunków dotyczących obsługi komunikacyjnej wskazywał na dostępność komunikacyjną z projektowanego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...]. Zarządca drogi do powyższego warunku się odniósł i w tym zakresie odmówił uzgodnienia przesłanej mu decyzji. Kolegium wskazało nadto, że zarządca drogi nie może wykraczać poza zakres uzgodnień wynikających z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i analizować, czy realizacja planowanej inwestycji jest zgodna, czy też nie jest zgodna z art. 61 ust.1 ww. ustawy, gdyż nie ma umocowania do dokonywania takich rozważań. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Kolegium stwierdziło, że nie podziela stanowiska skarżącego, że skoro działka sąsiednia - stacja paliw- posiada zjazd z drogi wojewódzkiej , to dla planowanej inwestycji powinien zostać wybudowany zjazd z drogi wojewódzkiej. Skargę na powyższe postanowienie wniósł A. P. , podnosząc, że w maju 2007 roku wydzielił działkę nr ew. [...] o pow. 0,3662 ha z myślą o budowie budynku mieszkalnego. Jednakże Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] września 2007r. odmówił ustalenia warunków zabudowy z tego powodu, że w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa pozwalająca na określenie wymagań dla tej inwestycji. Kolegium po rozpatrzeniu mojego odwołania uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wójt nie wydał ponownie decyzji w sprawie budowy domu, ale przedstawił propozycję złożenia wniosku na inwestycję usługową. Dlatego też został złożony wniosek na budowę domu weselnego z pokojami gościnnymi. Skarżący podkreślił, iż wbrew twierdzeniom organu do jego działki nie ma bezpośredniego dojazdu z drogi gminnej we wsi W. , a żaden sąsiad, graniczący z jego działką, nie zgadza się na przejazd przez jego działkę. Dodał, nadto, że pięć kolejnych działek ma dojazd zarówno z drogi wojewódzkiej, jak też z drogi gminnej, a do jego działki jest tylko dojazd z drogi wojewódzkiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z obrazą przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwaną dalej ustawą, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (zastrzeżeniem wyjątków niedotyczących niniejszej sprawy) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Wspomniane uzgodnienie w myśl art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy wymagane jest od właściwego zarządcy drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 kpa ( ust. 4 art. 53). W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji, po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy P., odmówiły uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem skarżącego w zakresie obsługi komunikacyjnej, polegającej na wykonaniu zjazdu indywidualnego z drogi wojewódzkiej nr [...]. klasy G, wskazując na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego i dla osiągnięcia tego celu niezbędne jest ograniczenie liczby zjazdów z tej drogi. Ponadto podniesiono, że dojazd do działek sąsiadujących z tą drogą wojewódzką zapewnia równolegle przebiegająca droga gminna we wsi W. Wymaga podkreślenia, że powołany przez organy obu instancji § 9 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430) nie formułuje całkowitego zakazu wykonania zjazdów z dróg klasy G, a zawarte w nim zalecenie dotyczące ograniczenia liczby i częstotliwości zjazdów należy rozumieć w ten sposób, że tam gdzie jest to możliwe, dojazd do dróg klasy G z nieruchomości leżących w pobliżu tych dróg należy zapewnić za pośrednictwem dróg niższej klas. W sytuacjach, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy G z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną ( por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2007r.,ll OSK 1143/06, LEX nr 366231). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcia obu organów zostały wydane z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, wynikającej z art. 7 i art. 77 § 1 kpa, w myśl której w toku postępowania organy podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz z obrazą wynikającej z tych przepisów zasady zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej, jak już wspomniano powyżej, organy obu instancji stwierdziły, że dojazd do działek sąsiadujących z drogą wojewódzką zapewnia równolegle przebiegająca droga gminna we wsi W. Otóż ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy załącznika graficznego nr 2 do analizy urbanistycznej stanowiącej część projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedłożonego do uzgodnienia, wynika, że istotnie działki położone przy drodze wojewódzkiej mają zapewniony dojazd z drogi gminnej, za wyjątkiem działki skarżącego. Z załącznika tego wynika, że działka nr ew. [...] , stanowiąca własność skarżącego, nie ma bezpośredniego dostępu do drogi gminnej we wsi W. , gdyż położona jest za działką nr ew. [...], zaś skarżący utrzymuje, że nie uzyska zgody właścicieli działek położonych w sąsiedztwie jego działki na urządzenie dojazdu przez ich nieruchomości. Wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji wskazanej we wniosku inwestora wymaga od organów wyważenia proporcji pomiędzy słusznym interesem obywatela, któremu niewątpliwie należy zapewnić odpowiedni do jego potrzeby dostęp do drogi publicznej, a interesem społecznym, który w tym przypadku wyraża się jako konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na drodze wojewódzkiej. Organy obu instancji odmawiając uzgodnienia w uzasadnieniu rozstrzygnięć wskazały tylko na okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla interesu społecznego, całkowicie pomijając okoliczności faktyczne mające znaczenie prawne dla realizacji interesu indywidualnego skarżącego. Jednostronność postępowania, jaka miała miejsce w tej sprawie, jest działaniem naruszającym prawo, w tym zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, o której stanowi art. 7 kpa., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynika sprawy. Organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę uwzględni przedstawione powyżej uwagi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.