II SA/Lu 201/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja 2009 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia 9 lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia 23 października 2008 r., znak: [...], ustalającą nadpłatę świadczenia, tj. zasiłku rodzinnego przyznanego na rzecz dzieci M. K. – D. K. i M. P. za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. w łącznej wysokości 896 zł i uznającą to świadczenie za świadczenie nienależnie pobrane podlegające zwrotowi. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia 10 lipca 2007 r. przyznano M. K. zasiłek rodzinny w okresie od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. na rzecz: D. K. w wysokości 48 zł miesięcznie i M. P. w wysokości 64 zł miesięcznie. W dniu 1 września 2008 r. wnioskodawczyni poinformowała, że z dniem 19 listopada 2007 r. jej mąż D. K. rozpoczął działalność gospodarczą. Organ pierwszej instancji ustalił, iż dochód uzyskany z tego tytułu w przeliczeniu na członka rodziny wyniósł 1 301,25 zł i przekroczył kryterium ustawowe, tj. 504 zł. W związku z tym świadczenia wypłacone w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. uznano za świadczenia nienależnie pobrane, które podlegają zwrotowi wraz z należnymi odsetkami ustawowymi w myśl art. 30 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium podkreśliło, że w świetle art. 5 ust. 4a w zw. z art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz § 18 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż całkowity miesięczny dochód w rodzinie odwołującej się M. K. w grudniu 2007 r. wyniósł 5205,01 zł, a tym samym dochód ten od grudnia 2007 r. przekraczał kryterium dochodowe określone w art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Przepisy te nakazują doliczyć do dochodu rodziny cały dochód z pierwszego pełnego miesiąca jego uzyskiwania, przy czym brak jest w tym przypadku możliwości podzielenia dochodu uzyskanego w grudniu 2007 r. na dwanaście miesięcy. Możliwość taką, jak stwierdziło Kolegium, przepisy ustawy dają jedynie przy obliczaniu dochodu dla celów ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego na pełny okres zasiłkowy od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r., a nie pozwalają na taki zabieg rachunkowy przy obliczaniu dochodu uzyskanego, o jakim mowa w art. 3 pkt 24 ustawy. Organ drugiej instancji pouczył również stronę, iż stosownie do art. 30 ust. 9 powołanej ustawy, może się ona ubiegać o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych łącznie z odsetkami bądź o odroczenie terminu ich płatności albo rozłożenie na raty tych należności. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła M. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżąca podniosła, iż w 2006 r. jej dochód, po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, wyniósł 6 478,68 zł, a jej mąż w tym czasie był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku i nie osiągnął żadnych dochodów. W 2007 r. jej dochody wyniosły 4 387,32 zł, a dochód męża w grudniu 2007 r., po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne oraz należnego zryczałtowanego podatku, wyniósł 5 367,72 zł. Skarżąca wskazała, iż podstawą przyznanych jej świadczeń rodzinnych był dochód uzyskany w 2006 r. W jej ocenie, nawet po dodaniu, w myśl § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne, do dochodu rodziny z 2006 r. dochodów męża z 2007 r., średni miesięczny dochód wyniósłby 246,80 zł na osobę, nie przekraczając tym samym kryterium dochodowego w wysokości 504 zł. Skarżąca podkreśliła, że średnie miesięczne dochody w 2007 r., które w przeliczeniu na osobę wyniosły 203,23 zł, zostały przez organ pierwszej instancji uwzględnione jako podstawa przyznania jej aktualnie prawa do świadczeń rodzinnych. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy, osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się w szczególności świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania (art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy). Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą nadpłatę zasiłku rodzinnego przyznanego na rzecz dzieci skarżącej za okres od 1 stycznia 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r. i uznającą to świadczenie za świadczenie nienależnie pobrane, podlegające zwrotowi. Podstawą do wydania tej decyzji było ustalenie, że mąż skarżącej uzyskał w grudniu 2007 r., czyli w trakcie okresu zasiłkowego dochód, którego wysokość spowodowała przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego, określonego w art. 5 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do zasiłków rodzinnych na dwoje dzieci. Z ustaleniem tym nie można się zgodzić. Przepisy ustawy uzależniają przyznanie prawa do zasiłku rodzinnego od spełnienia kryterium dochodowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 (a więc rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka, opiekunowi faktycznemu dziecka albo osobie uczącej się), jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 504,00 zł. Dochód rodziny to przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (art. 3 pkt 2). Ustawa określa również jakie dochody podlegają uwzględnieniu przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych. Dochodem takim jest w szczególności deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (art. 3 pkt 1 lit. "b"). Jest poza sporem, że w 2006 r. dochód na osobę w rodzinie skarżącej nie przekraczał ustawowego kryterium dochodowego. Dochód ten stanowił podstawę przyznania skarżącej świadczeń na okres zasiłkowy od 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. Nie ulega także wątpliwości, że mąż skarżącej – D. K. rozpoczął w listopadzie 2007 r., a więc już po wydaniu decyzji przyznającej świadczenia, działalność gospodarczą i z tego tytułu uzyskał w grudniu 2007 r. dochód w kwocie 5205,01 zł. Rozważenia wymaga zatem, czy dochód uzyskany w trakcie okresu zasiłkowego, może mieć wpływ na prawo do świadczeń przyznanych na podstawie wysokości dochodu rodziny osiągniętego w roku poprzedzającym okres zasiłkowy. Pojęcie "dochodu uzyskanego" wyjaśnia przepis art. 3 pkt 24 ustawy. Przepis ten stanowi, że przez "uzyskanie dochodu" należy rozumieć uzyskanie dochodu spowodowane zdarzeniami w tym przepisie wymienionymi, w szczególności rozpoczęciem pozarolniczej działalności gospodarczej. Zgodnie natomiast z przepisem art. 5 ust. 4a ustawy, w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu w rozumieniu wyżej podanym, prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na podstawie dochodu rodziny powiększonego o uzyskany dochód. Powołane przepisy nie określają wprawdzie jednoznacznie, jakiego okresu dotyczy pojęcie uzyskania dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 24 i art. 5 ust. 4a, utrwalone jest jednak stanowisko, że chodzi tu o dochody uzyskane po roku, z którego dochody stanowiły podstawę do ustalenia prawa do świadczeń. Uzyskanie przez męża skarżącej dochodu w 2007 r. dawało zatem podstawę do ustalenia prawa do świadczeń na podstawie dochodu rodziny skarżącej z roku 2006, poprzedzającego okres zasiłkowy, powiększonego o dochód uzyskany w następnym roku, w czasie pobierania świadczeń przyznanych na cały okres zasiłkowy. Ustawa nie precyzuje sposobu obliczania dochodu w sytuacji wskazanej w art. 5 ust. 4a ustawy. Przepis art. 5 ust. 4a stanowi jedynie, że w przypadku uzyskania dochodu określonego w art. 3 pkt 24 prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na podstawie dochodu rodziny powiększonego o uzyskany dochód. Sposób ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych określa wydane na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy rozporządzenie Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 ze zm.), powoływane w dalszej części uzasadnienia jako "rozporządzenie". Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, o ile dochód ten osoba otrzymuje w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. W przypadku gdy dochód rodziny powiększony o uzyskany dochód powoduje utratę prawa do świadczeń rodzinnych, świadczenia nie przysługują od miesiąca następującego po pierwszym pełnym miesiącu od uzyskania dochodu (ust. 3). Na ten właśnie przepis powołały się organy, wskazując, że zgodnie z jego brzmieniem, dochód osiągnięty przez męża skarżącej w grudniu 2007 r. w kwocie 5205,01 zł podzielić należy przez liczbę osób w rodzinie skarżącej, co pozwoli na obliczenie miesięcznego dochodu na osobę w rodzinie w rozumieniu § 18 rozporządzenia. W wyniku tak dokonanego obliczenia organ ustalił, że miesięczny dochód na osobę w rodzinie skarżącej wyniósł 1301,25 zł, co oznacza przekroczenie kryterium dochodowego, uprawniającego do zasiłków rodzinnych. Z taką interpretacją przepisów rozporządzenia nie można się zgodzić. Wprawdzie brzmienie przepisu § 18 nasuwać może wątpliwości interpretacyjne, jednak podkreślić należy, że przepis ten nie może być wykładany w oderwaniu od przepisów ustawy, które to przepisy określają pojęcie dochodu, będącego podstawą przyznania świadczeń, pojęcie dochodu uzyskanego oraz wysokość kryterium dochodowego. W świetle przepisów ustawy prawo do świadczeń rodzinnych, w tym do zasiłków rodzinnych, uzależnione jest od wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu rodziny, uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, w przeliczeniu na osobę w rodzinie (por. art. 3 pkt 2 i art. 5 ust. 1). Oznacza to, że ustawodawca przyjął jako kryterium uprawniające do świadczeń średni miesięczny dochód rodziny, liczony w stosunku rocznym, niezależnie od tego, czy dochód rodziny uzyskiwany był w danym roku kalendarzowym przez całe 12 miesięcy, czy też nie oraz niezależnie od tego, czy dochód ten był taki sam w poszczególnych miesiącach. Jest to niewątpliwie rozwiązanie uzasadnione, o prawie do zasiłku rodzinnego nie może bowiem decydować wysokość dochodu rodziny z jednego czy nawet dwóch lub trzech miesięcy. Nie byłoby to bowiem kryterium miarodajne dla oceny rzeczywistej sytuacji dochodowej rodziny. Zsumowanie, zgodnie z przepisami ustawy dochodów za cały rok i podzielenie tak obliczonej kwoty przez 12 miesięcy, a następnie przez liczbę członków rodziny pozwala na ocenę sytuacji rodziny w dłuższym okresie. Tak obliczony dochód decyduje o prawie do świadczeń na okres zasiłkowy zaczynający się we wrześniu następnego roku kalendarzowego i trwający do 31 sierpnia kolejnego roku kalendarzowego. Jest zatem oczywiste, że w okresie tym sytuacja dochodowa rodziny ulegać może zmianom. Ustawa przewiduje więc w określonych sytuacjach możliwość weryfikacji danych o dochodach rodziny. Jedną z takich sytuacji jest uzyskanie przez członka rodziny w czasie pobierania świadczeń dochodu na skutek rozpoczęcia działalności gospodarczej lub innej formy zarobkowania. Przepis art. 5 ust. 4a ustawy nakazuje w tym przypadku ustalenie prawa do świadczeń na podstawie dochodu rodziny powiększonego o uzyskany dochód. Przewidziane w art. 5 ust. 4a doliczenie dochodu uzyskanego w celu ustalenia prawa do świadczeń nie może jednak odbywać się na innych zasadach niż określone w art. 3 pkt. 2 i art. 5 ust. 1 ustawy. Skoro przepisy te prawo do świadczeń uzależniają od średniego miesięcznego dochodu w przeliczeniu na członka rodziny za cały rok kalendarzowy, to takie same kryteria stosowane być muszą w przypadku obliczania dochodu na podstawie art. 5 ust. 4a ustawy. Dochód uzyskany powinien być więc doliczony do dochodu za rok poprzedzający okres zasiłkowy, a całość podzielona następnie przez 12 miesięcy i przez liczbę członków rodziny. Obliczony zostanie w ten sposób dochód, o którym mowa w art. 5 ust. 4a, czyli dochód rodziny, powiększony o uzyskany dochód. Taki sam wynik zostanie osiągnięty przez obliczenie najpierw przeciętnego miesięcznego dochodu uzyskanego (czyli podzielenie dochodu uzyskanego przez 12) i dodanie go do przeciętnego miesięcznego dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, będącego podstawą przyznania świadczeń. Nie można zgodzić się z organami administracji, że na podstawie § 18 rozporządzenia doliczenie dochodu uzyskanego polegać ma na uwzględnieniu jedynie dochodu z pierwszego miesiąca, w którym ten dodatkowy dochód został osiągnięty i przeliczeniu go na osobę w rodzinie. Brzmienie § 18 nie daje podstaw do takiej interpretacji. Przepis ten mówi o dochodzie miesięcznym, a nie dochodzie z jednego miesiąca, a ponadto nie sposób uznać, że o prawie do świadczeń w przypadku uzyskania dochodu w trakcie okresu zasiłkowego decydować miałby dochód z jednego miesiąca, podczas gdy zasadą przy przyznawaniu świadczeń jest ustalanie przeciętnego miesięcznego dochodu z całego roku. W sytuacji takiej, jak w sprawie niniejszej, osiągnięcie przez członka rodziny wysokiego dochodu w pierwszym miesiącu działalności gospodarczej spowodowało pozbawienie rodziny świadczeń w kolejnych 8 miesiącach, mimo iż wysokość dalszych dochodów (lub nawet ich brak) nie powodowała przekroczenia kryterium dochodowego. Należy bowiem zauważyć, że dochód rodziny skarżącej w przeliczeniu na członka rodziny, obliczony zgodnie z przepisami ustawy, nie przekraczał w 2007 r. ustawowego kryterium dochodowego, uprawniającego do świadczeń. Taka wykładania omawianych przepisów, uzależniająca prawo do świadczeń od wysokości dochodu osiągniętego w pierwszym miesiącu jego pobierania, jest nie tylko sprzeczna z celem ustawy, ale prowadzi także do niczym nieuzasadnionego różnicowania sytuacji osób pobierających świadczenie rodzinne. W przypadku bowiem, gdy dochód uzyskany, o którym mowa w art. 3 pkt 24 ustawy, osiągnięty został jednorazowo w pierwszym miesiącu w kwocie przekraczającej kryterium dochodowe, należałoby – stosując interpretację przyjętą przez organy - doliczyć całość tego dochodu do przeciętnego dochodu miesięcznego z roku poprzedniego, co skutkowałoby w praktyce utratą prawa do świadczeń rodzinnych. W sytuacji natomiast, gdy dochód ten zostałby uzyskany w tej samej wysokości, lecz w przeciągu dłuższego czasu, a w pierwszym miesiącu byłby tak niski, że nie powodowałby przekroczenia kryterium dochodowego, utrata prawa do świadczeń nie nastąpiłaby. Osiągnięcie przez rodzinę takiego samego dochodu w danym roku, lecz w różnym okresie czasu, mogłoby zatem prowadzić do zasadniczo odmiennych rozstrzygnięć co do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przyjęta przez organy administracji w niniejszej sprawie wykładnia art. 5 ust. 4a ustawy oraz § 18 rozporządzenia prowadzi do wyniku, którego nie sposób zaakceptować w demokratycznym państwie prawnym, respektującym zasadę równości wobec prawa, a tym samym narusza przepisy art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Organy administracji, uchybiając powołanym przepisom ustawy i rozporządzenia, przyjęły do ustalenia wysokości dochodu rodziny skarżącej na podstawie art. 5 ust. 4a dochód uzyskany przez męża skarżącej w grudniu 2007 r. w kwocie 5205,01 zł jako dochód miesięczny, zamiast doliczenia tego dochodu do dochodu za rok 2006 i obliczenia następnie średniego miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny na przestrzeni całego roku. Ustalony w ten sposób dochód w przeliczeniu na członka rodziny wyniósł 1301,25 zł i znacznie przekroczył kryterium ustawowe wynoszące 504 zł. Tym samym doprowadził do uznania świadczeń pobranych w okresie od 1 stycznia 2008 r., tj. od miesiąca następującego po pierwszym pełnym miesiącu od uzyskania dochodu, do 31 sierpnia 2008 r., tj. do końca okresu zasiłkowego, za świadczenia nienależnie pobrane, które podlegają zwrotowi. Gdyby natomiast dochód ten został uwzględniony w dochodzie rodziny skarżącej poprzez dodanie go do dochodu za 2006 r., podzielenie następnie przez 12 miesięcy i przez liczbę członków rodziny, dochód w przeliczeniu na członka rodziny byłby znacznie niższy i być może nie przekroczyłby kryterium dochodowego z art. 5 ust. 1 ustawy. Tylko ubocznie podnieść należy, że dochód uzyskany spowodował pozbawienie skarżącej prawa do zasiłków od stycznia 2008 r., a jednocześnie ten sam dochód stanowił podstawę przyznania zasiłków na kolejny okres od 1 września 2008 r. do 31 sierpnia 2009 r. Nie sposób więc nie zauważyć, że średni miesięczny dochód rodziny w zarówno w 2006 r., jak i w 2007 r. nie przekraczał ustawowego kryterium dochodowego, a mimo to rodzina skarżącej pozbawiona została prawa do świadczeń przez 8 miesięcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 23 października 2008 r., pomimo dokonania przez organ pierwszej instancji wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 4a oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia, naruszyło wskazane wyżej przepisy prawa materialnego oraz art. 6 i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzone uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziły bowiem do utrzymania w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa, a także do naruszenia przepisów ustawy, co miało wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja, wydana z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania oraz przepisów ustawy, podlega więc uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i litera "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednocześnie Sąd uchylił na podstawie art. 135 powołanej ustawy także decyzję organu pierwszej instancji mając na uwadze naruszenie przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji. Uchylenie decyzji organów obu instancji rodzi obowiązek ponownego rozpoznania sprawy przez organy administracji z uwzględnieniem wszystkich wskazanych wyżej uwag. Organy zobowiązane będą do ustalenia – zgodnie z przedstawioną wykładnią przepisów art. 5 ust. 4a ustawy oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia – czy kwota dochodu osiągniętego przez męża skarżącej w grudniu 2007 r., doliczona do dochodu za 2006 r. spowodować mogła przekroczenie ustawowego kryterium dochodowego, obliczanego jako średni miesięczny dochód z całego roku w przeliczeniu na członka rodziny. Ustosunkują się tym samym do zarzutu skarżącej, że w wyniku prawidłowego doliczenia dochodu uzyskanego, dochód, będący podstawą ustalenia prawa do świadczeń, wyniósł ok. 246 zł w przeliczeniu na członka rodziny, podczas gdy próg kryterium dochodowego wynosi 504 zł. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji ocenią zatem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mając na uwadze dokonaną przez Sąd wykładnię art. 5 ust. 4a ustawy oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia. Uzasadnienie decyzji organów obu instancji winno czynić zadość wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i litera "c" oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.