VII SAB/Wa 81/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi T. B. w przedmiocie bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do wydania aktu w następstwie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] września 2007 r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia przez Sąd akt administracyjnych w niniejszej sprawie z odpisem prawomocnego wyroku. II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżącej T. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienia T. B. w skardze z dnia [...] lipca 2006r, precyzowanej następnie w kolejnych pismach i ostatecznie na rozprawie przed sądem, w dniu 29 września 2009r skarżyła się na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w zakresie rozpoznania jej żądania - orzeczenia nakazu rozbiórki ul. [...]. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego początkowo nie przedstawił odpowiedzi na skargę na piśmie, wezwany przez Sąd, przed rozprawą wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając okoliczności i przebieg licznych postępowań, które na wniosek T. B. prowadził. Na rozprawie przed sądem, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego potwierdził, że po decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007r., nr [...], uchylającej jego wcześniejsze rozstrzygnięcia, co do ul. [...], mimo podejmowania czynności zmierzających do rozpoznania sprawy, nie wydał żadnego aktu w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Wskazać należy, że zgodnie za art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl przepisu art. 37 § 1 k.p.a na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Sąd przyjął, że skarżąca powyższy wymóg wyczerpał zwracając się wielokrotnie do [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na bezczynność organu pierwszej instancji. Dodatkowo należy wskazać, że terminy do wniesienia skargi do Sądu przewidziane w przepisie art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze, zm.) nie dotyczą skargi na bezczynność. Skargę taką można, zatem wnieść, aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności proceduralnych, przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa, nie wykonuje ich w terminie określonym przez te przepisy. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu i rozstrzygnięcia określonej sprawy administracyjnej. Strona wnosząca do organu administracji publicznej żądanie określonej treści ma prawo domagać się rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach na podstawie i w granicach zakreślonych obowiązującymi przepisami prawa, w tym regułami proceduralnymi oraz normami kompetencyjnymi wyznaczającymi zakres właściwości tego organu. To rozstrzygnięcie natomiast powinno nastąpić niezwłocznie. W szczególności niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 1 kpa). Niezależnie od powyższego sprawa administracyjna powinna być załatwiona najpóźniej w granicach terminów zakreślonych w art. 35 § 3 kpa. (o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej np. w przypadku informacji publicznej), zgodnie, z którym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Ustawodawca przewidział jednocześnie, iż do terminów określonych w powołanych wyżej przepisach nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. W związku z powyższym o bezczynności organu administracji publicznej możemy mówić, gdy organ w ustalonym terminie nie wydaje merytorycznego rozstrzygnięcia w stosownej formie, ale także wtedy, gdy nie dokonuje czynności, które warunkują merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania żądania skarżącej, co do rozbiórki ul. [...]. Okoliczność ta została przyznana przez organ na rozprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. z naruszeniem prawa nie orzekł aktem administracyjnym, po tym jak decyzją z dnia [...] września 2007r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzje organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2006r., nr [...], a nadto postanowienie nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Sąd, stwierdzając bezczynność organu, zatem uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, orzekł zgodnie z przepisem art. 149, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ). Sąd poucza skarżącą w trybie art. 6 w zw. z art. 154 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że w razie niewykonania niniejszego wyroku, po uprzednim pisemnym wezwaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., skarżąca może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.