II SAB/Bd 42/09

Dnia 10 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 roku sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Skarżący J. K. pismem z dnia 1 kwietnia 2009 r. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w L. o udostępnienie informacji publicznej "o sumarycznej wysokości wypłaconych diet poszczególnym radnym Rady Miejskiej za 2008 r." W odpowiedzi na ten wniosek Burmistrz L. poinformował skarżącego, że Urząd Miejski nie prowadzi zbiorczych zestawień diet wypłaconym poszczególnym radnym za 2008 r. i podał dane dotyczące ilości posiedzeń rady, komisji problemowych oraz wysokość diet za udział w posiedzeniach, a także wskazał, w jaki sposób można zapoznać się z listami płac dla radnych. Po otrzymaniu tej informacji skarżący wystosował do Burmistrza pismo z dnia 5 maja 2009 r., w którym napisał: "ponawiam mój wniosek z dnia 2 kwietnia 2009 r." Pismem z dnia 12 maja 2009 r. Burmistrz L. poinformował skarżącego, że nie ma obowiązku prowadzić analiz i zestawień dotyczących wypłaconych diet dla radnych i że wyliczenie ich jest możliwe w oparciu o wytworzone wcześniej dokumenty, co można zrobić samodzielnie. Skarżący pismem z dnia 28 maja 2009 r. domagał się od Burmistrza wydania decyzji administracyjnej wobec odmowy udzielenia przez niego informacji publicznej. Burmistrz w odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 16 czerwca 2009 r. wyjaśnił, że żądanie wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) powoływanej dalej jako: ustawa z dnia 6 września 2001 r., jest bezzasadne ponieważ organ udostępnił wszystkie żądane informacje będące w jego posiadaniu. Ponownie poinformował także, że nie posiada zbiorczych zestawień wypłaconych poszczególnym radnym diet i nie ma obowiązku tworzenia tego rodzaju dokumentu na wniosek skarżącego. W dniu 3 sierpnia 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarga J. K. na nie udostępnienie informacji publicznej przez Burmistrza L. W uzasadnieniu tej skargi skarżący podkreślił, że pismem z dnia 28 maja 2009 r. prosił Burmistrza o wydanie decyzji administracyjnej uzasadniającej odmowę wydania informacji publicznej. Ponadto poinformował, że Burmistrz jest w posiadaniu żądanej przez niego informacji i że zawiera je PIT-R, który jest wytwarzany w urzędzie dla każdego radnego za rok ubiegły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Co do danych zawartych w PIT-R to organ stwierdził, że nie były one brane pod uwagę ze względu na treść art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zgodnie z którym dane te, w odniesieniu do konkretnej osoby nie mogą być ujawniane w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (cyt. na wstępie). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie koniecznym jest ustalenie spełnienia przez skarżącego wymogów formalnych warunkujących dopuszczalność skargi na bezczynność organu. Analiza akt administracyjnych sprawy – treści poszczególnych pism skarżącego i organu pozwala na przyjęcie, że Burmistrz L. udzielił skarżącemu jedynie części informacji publicznych, spośród tych o udzielenie których wnosił skarżący pismem z dnia 1 kwietnia 2009 r. Nie przekazano skarżącemu informacji polegającej na sumarycznym zestawieniu danych co do wypłaconych radnym diet. W związku z tym skarżący zażądał wydania przez Burmistrza decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia tej informacji (vide: pismo skarżącego z dnia 28 maja 2009 r.). Takiej decyzji Burmistrz jednak nie wydał. Wobec tego należało uznać, że skarżący złożył do Sądu skargę na bezczynność Burmistrza L. polegającą na nie wydaniu decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej. Słuszność takiego stanowiska potwierdza treść uzasadnienia skargi, w której skarżący po tym, jak stwierdza, że organ nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji, podaje ze organ ten jest w posiadaniu żądanych przez niego informacji i że zawierają je PIT-y R. Organ w odpowiedzi na skargę natomiast, nawiązując do tego wskazał, że nie podał danych zawartych w PIT-R ze względu na objęcie tych danych tajemnicą skarbową stosownie do treści art. 293 § 1 ordynacji podatkowej. Tym samym organ sugerował, że w sprawie zaistniały przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej. Należy podkreślić, że w takiej sytuacji koniecznym byłoby wydanie przez organ decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Ponadto, co istotne w niniejszej sprawie stosownie do treści art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r., do decyzji takiej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym dotyczące trybu zaskarżania. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 tego kodeksu, na nie załatwienie sprawy w terminie stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym w stosunku do burmistrza jest samorządowe kolegium odwoławcze (art. 17 pkt 1 kpa). Jak wynika to z akt sprawy zażalenie takie nie zostało przez skarżącego złożone. Potwierdził tą okoliczność na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. pełnomocnik organu. Nie złożenie przez skarżącego zażalenia w trybie art. 37 kpa jest przeszkodą formalną do skutecznego wniesienia skargi do sądu. Zgodnie bowiem z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływaną jako: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przez organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Reasumując stwierdzić należy, że skarżący wniósł skargę do sądu nie wyczerpując środków zaskarżenia, co jest niezbędną przesłanką pozytywną rozpatrzenia sprawy przez sąd. Powoduje to koniczność odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.