VI SA/Wa 1679/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2009 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. o nałożeniu na przedsiębiorcę – T. F., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "T." (nazywany dalej skarżącym) kary pieniężnej w wysokości 2.580 (dwa tysiące pięćset osiemdziesiąt) złotych. Wskazaną przez organy podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia były przepisy art. 13g ust. 1 pkt 2, art. 40c, art. 41ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), lp. 8 pkt 6 lit. d), lp. 8 pkt 7 lit. c) oraz lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do w/w ustawy; art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.), natomiast podstawę faktyczną stanowiło przekroczenie na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 t, dopuszczalnego nacisku dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów składających się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy. Fakt ten został ujawniony podczas kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z naczepą marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej przez inspektora transportu drogowego w dniu [...] kwietnia 2009 r. na drodze krajowej nr [...] w N. Powyższym zespołem pojazdów strona wykonywała transport drogowy ładunku drewna w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy. Kierowcą był R. C. Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] listopada 2008 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. do 31 marca 2011 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], którego kierowca odmówił podpisania, bez podania przyczyn. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o powtórne ważenie. W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego skarżący podniósł, iż miejsce ważenia nie spełniało warunków rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 25 września 2007 r. Ponadto skarżący wskazał, że podczas ważenia powinny być używane podkładki wyrównawcze, gdyż stanowisko ważenia miało nierówną powierzchnię. W wyniku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając za niezasadne zarzuty skarżącego dotyczące niespełnienia wymogów prawnych przez miejsce, w którym odbyło się miejsce ważenia pojazdu. Organ odwoławczy podkreślił, iż wyróżnia się dwa rodzaje wag: wagi do ważenia pojazdów w ruchu oraz wagi nieautomatyczne do ważenia stacjonarnego - taka waga była użyta podczas kontroli w przedmiotowej sprawie. Wagi do ważenia pojazdów w ruchu jak i miejsca, w których mogą one się znajdować muszą odpowiadać surowym rygorom technicznym, gdyż cała procedura ważenia odbywa się bez zatrzymywania pojazdu. W niniejszej sprawie jednakże użyto wag przenośnych nieautomatycznych, elektronicznych do pomiarów statycznych. W trakcie tak dokonywanego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Wagi w dniu kontroli spełniały wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 183, poz. 1791). Wyżej wymienione rozporządzenie nie obowiązywało w dniu kontroli bowiem utraciło moc z dniem 1 stycznia 2008 r. na podstawie art. 12 pkt 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1834). Jednak zgodnie z § 40 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych "dowody legalizacji pierwotnej, legalizacji jednostkowej i legalizacji ponownej wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia są ważne do czasu upływu ich okresów ważności określonych w przepisach dotychczasowych" (Dz. U. Nr 5, poz. 29). Użyta podczas kontroli waga spełniała odpowiednie wymagania, potwierdzone Świadectwem Legalizacji Ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. Świadectwa te ważne są dla obydwu użytych wag (o nr fabr. [...] oraz [...]) – do dnia 31 marca 2011 r. Powołane rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne nie wprowadzało szczególnych warunków dla miejsca, na którym miało być wykonywane ważenie przy pomocy wag nieautomatycznych jak również Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu pomiarowych również nie reguluje procedury ważenia za pomocą wag nieautomatycznych (Dz. U. Nr 26, poz. 152). Przepisy te nie wprowadzają szczególnych warunków dla miejsca, na którym ważenie ma być wykonywane przy pomocy wag nieatomatycznych. Co więcej, w obowiązujących przepisach brak jest regulacji dotyczących procedury ważenia za pomocą wag nieatomatycznych przez organy kontrolne. Mimo to, celem zapewnienia maksymalnej dokładności wyników inspekcja transportu drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Tak też było w rozpatrywanej sprawie, bowiem miejsce przeprowadzenia ważenia na odcinku M. – N. legitymuje się dokumentem zatwierdzającym, wydanym przez uprawnionego geodetę. Dokonane przezeń pomiary wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej dla wag do pomiarów dynamicznych (pojazdów w ruchu), co oznacza, że na takim miejscu mogłyby również być dokonywane pomiary dynamiczne. W/w dokumenty legalizacyjne były okazane podczas kontroli drogowej kierowcy. Organ podkreślił, iż protokół z pomiaru pochylenia terenu, podobnie jak Świadectwo Legalizacji Ponownej wag użytych w trakcie kontroli drogowej, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 k.p.a., wydanymi przez właściwe organy w zakresie ich kompetencji i korzystają z domniemania wiarygodności zawartej w ich treści. Dokumenty stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W ocenie organu odwoławczego, równie nietrafny jest zarzut braku podkładek wyrównawczych, gdyż w instrukcji wagi [...] widnieje zapis, iż różnica wysokości położenia kół pojazdu musi zostać skompensowana przez zastosowanie podkładek poziomujących. Są one stosowane celu wypoziomowania terenu pod wszystkimi kołami pojazdu, gdyż instrukcja dopuszcza ważenie na nawierzchni o pochyleniu nie większym niż 5 %. W przypadku korzystania z wypoziomowanego miejsca ważenia, wyposażonego w doły fundamentowe do osadzania wagi takie podkładki są niepotrzebne, gdyż waga znajduje się w jednym poziomie z resztą nawierzchni. Zastosowanie podkładek w takim przypadku spowodowałoby zawyżenie wyników pomiaru. W świetle materiału dowodowego, procedura ważenia przebiegała prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych urządzeń i w miejscu do tego przeznaczonym, a wyniki uzyskane w trakcie ważenia nie budzą wątpliwości. W związku z tym, Główny Inspektor Transportu Drogowego nie znalazł podstaw do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 75 i 77 k.p.a. Ponadto dodać trzeba, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Jeśli przewoźnik ma trudności z określeniem masy pojazdu i takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r., wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi podał, że ważenie zostało przeprowadzone w niewłaściwie przygotowanym miejscu, gdyż nawierzchnia nie spełniała norm określonych w § 8 ust. 2, obowiązującego w dniu kontroli rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 188 poz. 1345), zgodnie z którym powierzchnia jezdni w strefie ważenia powinna być wykonana z betonu i leżeć w jednej płaszczyźnie z możliwością miejscowych odchyleń od tej płaszczyzny nie przekraczających 9 mm. Ponadto zgodnie z ust. 3 cyt. rozporządzenia, pochylenie powierzchni jezdni w strefie ważenia względem poziomu nie powinno przekraczać: 1% w kierunku ruchu pojazdów, 2% w kierunku prostopadłym do kierunku jazdy. Organ kontrolujący dysponował protokołem z pomiaru pochylenia terenu, który został sporządzony przez uprawnionego geodetę, jednakże w protokole, poza stwierdzonymi nierównościami w postaci dopuszczalnych spadków, nie zostały uwzględnione wartości w postaci nierówności powierzchniowych. Dodatkowo, z protokołu przedstawionego przez Inspektorów Kontroli Drogowej nie wynika czy urządzenia użyte do pomiaru nierówności terenu posiadały aktualne świadectwa legalizacyjne. Strona w odwołaniu podniosła zarzut, iż nawierzchnia w miejscu ważenia była nierówna i widoczne były odchylenia od poziomu, które mogły mieć istotny wpływ na wynik pomiaru ważeniowego. Pomosty wag umieszczone na nierównej nawierzchni mogły dać błędne odczyty urządzeń pomiarowych pod postacią wag przenośnych. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem organu odwoławczego, iż zastosowanie podkładek było niepotrzebne, gdyż waga znajduje się w jednym poziomie z resztą nawierzchni. Za niewiarygodne uznał skarżący stanowisko organu opierające się w powyższym zakresie jedynie na instrukcji wagi [...]. Ponadto, organ kontrolujący, który swoje stanowisko dotyczące warunków przeprowadzania ważenia opiera się o regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. dotyczącym wag nieautomatycznych, jednocześnie stosuje się do parametrów miejsca do ważenia pojazdów zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu. Organ dysponuje protokołem pomiaru pochylenia terenu z miejsca przystosowanego do ważenia pojazdów sporządzonym przez uprawnionego geodetę, opierającym się o normy wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. Wobec powyższego, skoro warunki przystosowania miejsca do ważenia pojazdów nieruchomych nie są określone w obowiązujących przepisach, organ nie może posłużyć się przepisami wewnętrznymi, na podstawie których sam ustala kwestie dotyczące sposobu ważenia, przystosowania miejsca do przeprowadzenia takiego ważenia. Warunki te natomiast powinny jednoznacznie wynikać z przepisów powszechnie obowiązujących. Skarżący podkreślił, że organ przeprowadził postępowanie w sposób nierzetelny, z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ powinien odnieść się do zarzutów strony dotyczących niewłaściwego przygotowania miejsca do ważenia pojazdów i przeprowadzić postępowanie dowodowe tak, aby w uzasadnieniu faktycznym wykazać fakty oraz dowody, na których się oparł, wydając decyzję oraz przyczyny, z powodu których odmówił im wiarygodności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi administracji na stwierdzenie, iż stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w przepisach będących podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 40c w/w. ustawy, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 w/w. ustawy, wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). W przypadku potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów lp. 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których nowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 w/w ustawy), za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach: Lp. 8 Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 t: - pkt 6 - dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi: - lit. d) powyżej 27 t do 28,5 t – 1.680 złotych, - pkt 7 - dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi: - lit. c) powyżej 12,0 t do 12,5 t - 300 złotych, Lp.9 Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: - pkt 5 - pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy: - lit. b) powyżej 40,0 t do 50,0 t - 600 złotych. Bezspornym jest, iż w postępowaniu będącym przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie, w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2009 r. kontroli drogowej i po dokonaniu ważenia pojazdu (co potwierdza protokół nr [...] stwierdzono: - nacisk 12,01 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 0,51 t; - nacisk 27,34 t na potrójnej osi - przekroczenie o 6,91 t; - łączna masa zespołu pojazdów – 46,91 t - przekroczenie o 6,91 t; - przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W niniejszej sprawie kary wynoszą zatem: - za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej: 300 złotych, - za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi: 1680 zł, - za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: 600 zł, razem: 2580 zł. Argumentacja skarżącego zasadza się wyłącznie na treści rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345), którego wymogów miało nie spełniać miejsce do ważenia użyte w trakcie kontroli. Dlatego też skarżący kwestionuje wyniki uzyskane podczas pomiarów dokonanych przez organ kontrolny. Miejsce to legitymuje się dokumentem, potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów, wydanym przez uprawnionego geodetę i kierownika rejonu, który zatwierdził to miejsce do kontroli pojazdów po przeprowadzeniu stosownych pomiarów w dniu [...] listopada 2008 r. W/w dokument (protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów), wraz ze Świadectwami Legalizacji wag użytych do pomiarów zostały okazane kierującemu pojazdem, kontrolowany był pouczony na temat właściwego trybu przeprowadzania ważenia, co potwierdził adnotacją i własnoręcznym podpisem na instrukcji ważenia pojazdów. Bez podania przyczyny odmówił jednak podpisania protokołu kontroli. Ze znajdujących się w aktach świadectw wynika, że w dniu ważenia, użyte wagi odpowiadały wymaganiom zawartym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (Dz. U. Nr 183, poz. 1791). Legalizacja wydana przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. jest ważna do 31 marca 2011 r. Powyższe rozporządzenie, co istotne dla rozstrzyganej sprawy, nie wprowadzało szczególnych warunków dla miejsca, na którym miało być wykonywane ważenie przy pomocy wag nieautomatycznych. Obecnie obowiązujący akt prawny dotyczący tej materii to rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznych tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152). Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 188 poz. 1345), jak sama jego nazwa wskazuje, dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Wagi te, jak i miejsca, w których mogą one się znajdować istotnie muszą odpowiadać dość surowym rygorom technicznym, gdyż cała procedura ważenia odbywa się bez zatrzymywania pojazdów. Tymczasem ważenia dokonano za pomocą nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych. W trakcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony. Powyższe przepisy nie mają więc zastosowania w niniejszej sprawie i miejsce przeprowadzenia ważenia na odcinku drogi M. N. gdzie dokonano ważenia, nie musi podlegać ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w ww. rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007. Na miejscu tym są bowiem używane wyłącznie wagi przenośne (nieautomatyczne) do pomiarów statycznych. W tym miejscu należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 810/08 opowiedział się za poglądem, zgodnie z którym rozporządzenie Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z 10 lutego 2004 r. dotyczy tylko i wyłącznie wymagań metrologicznych wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Nie ma zatem zastosowania do oceny legalności pomiarów nacisków osi i masy całkowitej nieruchomego pojazdu dokonanego przy pomocy przenośnych wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych. Fakt, iż w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników ważenia Inspekcja Transportu Drogowego korzysta z miejsc spełniających określone standardy, nie może być traktowany jako uzasadniony zarzut pod adresem organów administracyjnych. Tym bardziej z faktu powyższego nie można wywodzić obowiązku prawnego stosowania norm rozporządzenia Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu do procedur ważenia przy pomocy urządzeń statycznych, do których zastosowanie ma wyłącznie rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 3 października 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne (...). Dowodami dopuszczonymi przez organ i dołączonymi do akt sprawy stosownie do treści art. 70 k.p.a. są protokoły z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz instrukcja wagi [...]. Dokumenty powyższe stanowią dowód na okoliczność, że pomierzone spadki terenu mieszczą się w normach zalecanych przez producenta wag. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy. W postępowaniu nie doszło do istotnego naruszenia procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, 8 lub 107 § 3 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.