I SA/Wa 1988/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogdan Wolski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2010 r. sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni [...] w W., decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], położone w [...] B. przy ulicy [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 154 § 1 Kpa odmówił zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 z obrębu [...], położone w [...] B. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał na niezasadność zastosowania instytucji procesowej z art. 154 Kpa w rozpatrywanej sprawie i wskazał, iż podstawą prawną wydania odmownej decyzji był przepis art. 98 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zgodnie z którym odszkodowanie przysługuje wyłącznie za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne, a w niniejszej sprawie sporne działki pod takie drogi nie były przewidziane. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółdzielnia [...] powołując się na art. 1 Protokołu Nr 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia [...] listopada 2007 r. wydane w sprawie B. i inni przeciwko Polsce wniosła o jej uchylenie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy działki będące przedmiotem niniejszego postępowania na mocy ostatecznej decyzji podziałowej Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] zostały wydzielone pod drogę - ulice [...], która wbrew temu co twierdzi organ pierwszej instancji nie ma charakteru wewnętrznego i nie służy tylko mieszkańcom osiedla, ponieważ w pełni stała się drogą o charakterze publicznym. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 154 Kpa jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiotem, w przeciwieństwie do postępowania głównego, nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą (uchyleniem) decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zdaniem Wojewody, oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem przesłanek określonych w art. 154 Kpa., należy się odnieść także do wcześniejszych ustaleń merytorycznych poczynionych przez organ w trakcie rozpoznawania sprawy, zwłaszcza zaś do zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego wykorzystania. Pozostaje to w związku z przyjmowanym w piśmiennictwie poglądem, iż przesłanki określone w art. 154 Kpa w odniesieniu do danej sprawy "muszą nabrać konkretnej treści, wynikającej ze stanu faktycznego i prawnego sprawy" (por. wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 1999 r., I SA 1906/98, opubl. LEX nr 48663). Organ odwoławczy zauważył, że zastosowanie normy zawartej w art. 154 § 1 Kpa wymaga łącznego spełnienia następujących przesłanek: 1) decyzja ostateczna nie może tworzyć praw dla żadnej ze stron postępowania; 2) za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji ostatecznej, na mocy której strona postępowania nie nabyła prawa, przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, należy do właściwego organu administracji publicznej, przy czym zastosowanie normy zawartej w art. 154 § 1 Kpa odbywa się na zasadzie uznania. Wojewoda podał, że materialnoprawną podstawę decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. orzekającej o odmowie przyznania odszkodowania za działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 stanowił przepis art. 98 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z powyższej regulacji wynika, że przesłankami warunkującymi ustalenie w trybie administracyjnym przedmiotowego odszkodowania jest uznanie, że działki gruntu przejęte zostały pod drogę publiczną i w konsekwencji nastąpiło nabycie z mocy prawa przez Skarb Państwa lub odpowiednią jednostkę samorządu terytorialnego własności tych działek oraz brak uzgodnienia odszkodowania w drodze porozumienia pomiędzy zainteresowanymi. Z przepisów tych wynika ponadto, że przedmiotowe działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność danej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna. Na gruncie rozpatrywanej sprawy powyższe oznacza, że aby doszło do ustalenia na rzecz strony skarżącej odszkodowania w trybie art. 98 ust. 3 przedmiotowej ustawy, sporne działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 musiałyby zostać wydzielone pod drogi publiczne i w wyniku tego podziału przejść na własność W. z mocy prawa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzją podziałową Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., wydaną na wniosek użytkownika wieczystego Spółdzielni [...] na podstawie art. 93 ust. 1 i 3, art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1 i art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami orzeczono o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], położonej w W. w [...] B. przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne: nr [...] i [...] z obrębu [...], będącej własnością W., w wyniku którego powstała m. in. działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2. Przedmiotowego podziału dokonano pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału, zostaną ustanowione odpowiednie służebności drogowe dla działek nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniu decyzji odnosząc się do przepisów szczególnych przewidzianych ustawą z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) wskazano, iż zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podział nieruchomości może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budowę, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. Zdaniem Wojewody, powyższe oznacza, ze sporne działki nie zostały wydzielone pod drogi publiczne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 Nr 19, poz. 115 ze zm.), a zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych są drogami wewnętrznymi. W konsekwencji w decyzji podziałowej prawidłowo zamieszczono warunek, mający na celu zapewnienie dostępu do drogi publicznej przyszłym właścicielom działek wydzielonych, a nie posiadających takiego dostępu. Jednocześnie zgodnie z art. 93 ust. 3 ugn podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej, przy czym za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Organ odwoławczy podkreślił, że strona skarżąca kwestionuje uznanie, iż działki ewidencyjne: nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 są drogami wewnętrznymi, bowiem ich publiczny charakter i możliwość korzystania z nich przez każdego nakazuje uznać, że są to drogi publiczne. Odnosząc się do tych zarzutów Wojewoda wskazał, że w badanym przypadku powołanie w decyzji podziałowej art. 99 ugn oznacza, że decyzję podziałową wydano pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną ustanowione służebności, co oznacza, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 98 ust. 1 tej ustawy, który to przepis stanowi o przejściu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego własności wydzielonej "drogi publicznej", w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Oznacza to zarazem, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dojdzie do wydzielenia innych dróg, np. wewnętrznych, przejście ich na własność jednostek samorządowych albo Skarbu Państwa może nastąpić wyłącznie na podstawie czynności cywilnoprawnej (por. wyrok SN z dnia 29 marca 1995 r., III ARN 7/95, opubI. OSNP 1995/17/213). W świetle powyższych argumentów i niespornego stanu faktycznego organ uznał, że skoro w decyzji podziałowej określono, jaki charakter będzie miała droga wydzielona w wyniku podziału, tj. nie przewidziano drogi publicznej na spornych działkach, a w konsekwencji art. 98 ust. 1 ugn nie mógł mieć zastosowania, to tym samym nie było podstaw do przyznania odszkodowania. W ocenie Wojewody, organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania, dokonując ustaleń, co do występowania w sprawie interesu społecznego oraz słusznego interesu Spółdzielni [...]. Słuszny interes strony nie może prowadzić do obchodzenia innych przepisów prawa, tj. w niniejszej sprawie art. 98 ust. 3 ugn. Niewątpliwie w interesie strony leży wzruszenie niekorzystnej dla niej decyzji organu, jednakże organy administracji publicznej ustalając występowanie "interesu społecznego lub słusznego interesu strony" zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa). Zdaniem organu, nie można uznać za słuszny interes strony, w świetle art. 154 Kpa, jej dążenia do innej oceny przez organ tego samego stanu faktycznego, który był już przedmiotem rozpoznania w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją administracyjną. Nadto, jak to zostało wykazane, nie zmieniła się wykładnia art. 98 ust. 3 ugn odnośnie rozumienia wskazanych w nim przesłanek. Od decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Spółdzielnia [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. zarzucając im naruszenie art. 154 Kpa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że tryb postępowania przewidziany w art. 154 Kpa służy organom administracji do usuwania decyzji ostatecznych, które organy uważają za niecelowe bądź sprzeczne z zakreśloną orzecznictwem linią postępowania. Spółdzielnia odwołała się do linii orzeczniczej wyznaczonej przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, który wyrokiem z dnia [...] listopada 2007 r. w sprawie B. i inni przeciwko Polska (skarga [...]) uznał, że przeznaczenie prywatnego gruntu pod drogę ogólnodostępną i połączoną z siecią dróg publicznych prowadzi do faktycznego wywłaszczenia i musi skutkować przyznaniem stosownego odszkodowania. Z uzasadnienia wyroku Trybunału wynika, że powiązanie przejścia własności na podstawie art. 98 ust.1 ugn z kryterium drogi publicznej zawartej w ustawie o drogach publicznych nie daje dostatecznej elastyczności i nie uwzględnia stanów faktycznych, w których pozostawienie własności dotychczasowemu właścicielowi stanowi nieproporcjonalną ingerencję i stanowi naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Możliwość dobrowolnego rozwiązania sporu z właścicielem ma oczywiście gmina poprzez zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wprowadzenie w miejsce drogi wewnętrznej - gminnej drogi publicznej i w efekcie zapłatę odszkodowania. Spółdzielnia podniosła, że zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji rozpatrując wniosek o zamianę ostatecznej decyzji przeprowadził szczegółową analizę merytorycznej zasadności wydanej decyzji ostatecznej nie odnosząc się do zgłoszonych przez Spółdzielnię podstaw zamiany tej decyzji. Organy ograniczyły się do stwierdzenia, że strona nie wykazała swojego słusznego interesu, czy interesu społecznego, ale nie uzasadniły swojego stanowiska. Zdaniem Spółdzielni, postępowanie takie narusza art. 154 Kpa bowiem zgodnie z orzecznictwem Sądu organ administracji orzekający w trybie art. 154 przeprowadza kontrolę wydanej decyzji ostatecznej z jednego punktu widzenia, tj. bada, czy za zmianą lub uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes. Artykuł 154 Kpa wprowadza możliwość usuwania z obrotu prawnego decyzji ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony. Chodzi zatem o takie decyzje, które organ administracji uważa z różnych względów za niecelowe lub sprzeczne z zakreśloną linią postępowania w sprawach danego rodzaju. Nie ma natomiast decydującego znaczenia to, czy decyzja ostateczna jest zgodna, czy też sprzeczna z prawem. Spółdzielnia stwierdziła, że interes społeczny może polegać także na zapewnieniu niesprzeczności decyzji z prawem wspólnotowym. Niezależnie od powyższego Spółdzielnia podniosła, że w braku przesłanek do uchylenia lub zmiany decyzji w trybie art. 154 organ administracji powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, a nie decyzję odmowną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Podstawę prawną niniejszej sprawy stanowił art. 154 Kpa. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z powyższego przepisu wynika, że w postępowaniu prowadzonym w tym trybie na wniosek strony organ musi wyjaśnić, czy: 1) na mocy decyzji ostatecznej podlegającej weryfikacji na podstawie powyższego przepisu żadna ze stron nie nabyła prawa; 2) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub wskazany przez stronę we wniosku jej słuszny, indywidualny interes. Przy czym – jak trafnie podniosła Spółdzielnia [...] – jedną z przyczyn zastosowania art. 154 Kpa może być zmiana wykładni prawa dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, a odnosząca się do podstawy prawnej wydania weryfikowanej decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2000 r., III SA 1388/99, LEX nr 47229), ponieważ celem zastosowania tego przepisu nie jest eliminowanie, na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, decyzji administracyjnej, ze względu na jej istotną wadliwość, ale ze względu na wystąpienie innych przesłanek, także tych pozaprawnych (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2007 r., I OSK 1531/06, LEX nr 418289). Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] nie wynika, iżby organy administracji dokonały oceny przesłanek z art. 154 Kpa przez pryzmat argumentów przytaczanych przez Spółdzielnię [...] w W. W kwestionowanych przez skarżącą decyzjach organy obu instancji zupełnie pominęły stanowisko Spółdzielni wskazujące na wydany po decyzji Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. odmawiającej przyznania odszkodowania za działki nr [...] i nr [...] wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (skarga nr [...]) W wyroku tym Trybunał uznał, za zasadne przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego, w sprawie, w której odmówiono stronie odszkodowania za grunt przejęty pod drogi. W orzeczeniu tym Trybunał uznał, iż doszło do naruszenia prawa do poszanowania własności skarżących oraz naruszenia art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.), skoro skarżący – w wyniku odmowy wywłaszczenia przez władzę gruntu na którym urządzono drogi wewnętrzne – nie mogli efektywnie czerpać korzyści ze swojej własności i musieli znosić, że nieruchomości te są przedmiotem publicznego użytku, a także ponosić koszty ich utrzymania. Organy nie oceniły, czy sytuacja przedstawiona we wniosku Spółdzielni z dnia 6 sierpnia 2008 r. o zmianę ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz w piśmie skarżącej z dnia 21 października 2005 r. i odwołaniu odpowiada stanowi faktycznemu sprawy opisanemu w wyroku ETPC z dnia [...] listopada 2007 r. wydanemu w sprawie B. i inni p. Polsce oraz czy argumentacja Spółdzielni i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (np. opinia Biura Naczelnego Architekta W. z dnia [...] sierpnia 2004 r.) w zestawieniu ze stanowiskiem wyrażonym przez ETPC w sprawie B. i in. przeciwko Polsce uzasadniały wydanie decyzji pozytywnej dla strony, ze względu na jeden lub oba wymienione w przepisie art. 154 Kpa interesy. Nie można pominąć tego, że będący podstawą orzekania przez ETPC art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, stanowi, iż każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego. Konwencja ta, jako ratyfikowana umowa międzynarodowa, na podstawie art. 91 ust. 1 Konstytucji RP stanowi nie tylko część krajowego porządku prawnego, lecz podlega stosowaniu wprost (art. 91 ust. 2 w zw. z art. 241 ust. 1 Konstytucji RP), także w sprawach dotyczących ograniczania i pozbawiania praw do nieruchomości wynikających z Działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 Kpa w zw. z art. 154 § 1 Kpa poprzez to, że - pomijając argumenty Spółdzielni - skupiły się wyłącznie na kontroli merytorycznego stanowiska zajętego przez Prezydenta W. w decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r. w aspekcie jego zgodności z przepisami art. 98 art. 93 ust. 1 i 3, art. 95 pkt 1, art. 96 ust. 1 i art. 99 ugn, art. 41 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych oraz art. 2 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Takie działanie organów wykraczało poza cel regulacji z art. 154 Kpa, skoro sprawa tego rodzaju jest sprawą nową w stosunku do zakończonej decyzją ostateczną i jest załatwiana na podstawie przepisu prawa procesowego, a zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej może dotyczyć także decyzji, której rozstrzygnięcie jest niekorzystne dla strony, choć sam akt został wydany w zgodzie z przepisami prawa. Zgodzić należy się z Wojewodą [...], że decyzja wydana w trybie art. 154 Kpa nie może być sprzeczna z prawem, jednakże przy tak postawionej tezie stanowisko to trzeba rozumieć w ten sposób, że decyzja taka jako akt stosowania normy procesowej nie może naruszać przepisów Kpa oraz tych, które w danego typu sprawach wyraźnie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu decyzji ostatecznych na podstawie art. 154 Kpa lub które wprowadzają wyraźny zakaz uchylania albo zmiany wszelkich decyzji ostatecznych, niezależnie od trybu ich podejmowania (np. art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa – Dz. U. z 2007 r. Nr 231, poz. 1700 ze zm.). W niektórych przypadkach tryb z art. 154 Kpa nie może być zastosowany, z uwagi na charakter decyzji ostatecznej (np. decyzja deklaratoryjna, decyzja kasacyjna). W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent W. zastosuje się do przedstawionej przez Sad w powyższym wyroku oceny prawnej oraz rozważy podniesione w sprawie argumenty Spółdzielni [...] w W., a następnie oceni, czy świadczą one o istnieniu słusznego interesu Spółdzielnia bądź istnieniu interesu społecznego albo obu tych interesów jednocześnie i w zależności od dokonanej oceny wyda stosowne rozstrzygnięcie na podstawie art. 154 Kpa. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.