I SA/Kr 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. C. i S. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. C. i S. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 października 2009 r., R. C. i S. C. zawarli jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając go faktem pozostawania rodziny C. na wyłącznym utrzymaniu R. C.. Wskazali także, że wspomaga ich najbliższa rodzina. W tej sytuacji prowadzenie egzekucji znacznych kwot zobowiązań podatkowych spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a nawet trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy". Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznych rozstrzygnięć, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie jej wykonania jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w art. 61§3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazali na okoliczności spełniające powyższe przesłanki. Podkreślić należy, iż pełnomocnik skarżących uzasadniając wniosek o wstrzymanie poprzestał jedynie na powtórzeniu zapisu ustawy odnośnie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, które miałyby wystąpić w razie prowadzenia egzekucji znacznych kwot zobowiązań podatkowych, w sytuacji gdy rodzina C. pozostaje na wyłącznym utrzymaniu R. C., korzysta także z pomocy najbliższej rodziny. Powyższe twierdzenie nie zostało jednak poparte żadnymi dowodami. Jak to zostało wyżej wskazane to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W sytuacji, gdy skarżący ogólnikowo wskazują na pozostawanie rodziny na utrzymaniu jednego ze skarżących w kontekście przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można uznać, iż wskazali oni okoliczności, które pozwalałby Sądowi na dokonanie oceny spełnienia w/w przesłanek. Podkreślić także należy, że Sąd nie jest zobligowany do poszukiwania tych okoliczności. Mając na uwadze powyższe, ze względu na fakt, że skarżący nie wykazali istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.