V SA/Wa 2005/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2010 r. sprawy ze skargi W.O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za niezasadne; oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie nie uwzględnienia zarzutów dłużnika i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Orzeczenie to zapadło w następującym stanie faktycznym : Dnia [...].11.2007r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., będący organem egzekucyjnym, otrzymał od wierzyciela – [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W., wystawiony przez niego tytuł wykonawczy z dnia [...].11.2007r. nr [...], w którym wskazał jako zobowiązanego W.O. Organ egzekucyjny przyjął w/w tytuł do realizacji i dnia [...].11.2007r. nadał mu klauzulę wykonalności. Następnie organ egzekucyjny sporządził zawiadomienia o zajęciu należących do dłużnika rachunków bankowych, które wraz z odpisem tytułu wykonawczego przesłał dłużnikowi. W dniu 12.12.2007 r. pełnomocnik dłużnika wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc nieistnienie obowiązku oraz żądając umorzenia prowadzonej egzekucji. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przekazał wniesione zarzuty do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W., celem zajęcia stanowiska. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...].01.2008r. nr [...] uznał zarzuty dłużnika za bezzasadne i wniósł o kontynuowanie egzekucji administracyjnej. Organ odwoławczy wierzyciela, tj. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] 2008r. nr [...] podtrzymał powyższe stanowisko w przedmiocie zarzutów. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...].09.2008r. nr [...] uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny. W uzasadnieniu powołano się na art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz wskazano na orzeczenia wierzyciela i jego organu odwoławczego, które uznały wniesiony przez zobowiązanego zarzut za bezzasadny. Niniejsze postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu, wierzycielowi, jak również zostało wysłane do pełnomocnika na adres ul. [...] lok. [...] w W. Korespondencja kierowana do pełnomocnika nie została przez niego odebrana. Przesyłka była dwukrotnie awizowana ( 3 października oraz 13 października 2008 r.), a następnie dnia 18.10.2008r. została zwrócona do nadawcy. Pismem z dnia 13.10.2008r. (wpływ do Urzędu Skarbowego W. 15.10.2008r.) pełnomocnik zobowiązanego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie i zaskarżając je w całości wniósł o jego uchylenie, umorzenie postępowania egzekucyjnego i o zwrot kwot wyegzekwowanych na konto W.O. Z ostrożności procesowej wniesiono również o stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia zażalenia wobec faktu niedoręczenia przedmiotowego postanowienia pełnomocnikowi strony. Nadto zarzucono zaskarżonemu postanowieniu niespełnianie wymogów prawnych co do jego uzasadnienia czym naruszono przepisy art. 124 w zw. z art. 107 § 2-5 k.p.a. oraz przepisy szczególne. W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem dnia [...].01.2009 r. stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z uwagi na brak skutecznego doręczenia postanowienia pełnomocnikowi zobowiązanego. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., biorąc pod uwagę zalecenia przekazane przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., a zawarte w postanowieniu tego organu z dnia [...].01.2009r. doręczył skutecznie pełnomocnikowi zobowiązanego swoje postanowienie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów dnia [...].03.2009r. Pismem z dnia [...].03.2009 r., pełnomocnik zobowiązanego wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w W. zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].09.2008r., zaskarżając owo postanowienie w całości i żądając umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz zwrotu wyegzekwowanych kwot na rzecz zobowiązanego. W uzasadnieniu skarżący zarzucił przedmiotowemu postanowieniu niespełnianianie wymogów uzasadnienia, czym naruszono przepisy art. 124 w zw. z art. 107 § 2-5 k.p.a. oraz przepisy szczególne. Postanowieniem z [...].10.2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności, które zostały wymienione enumeratywnie w art. 33 pkt 1 -10 ustawy egzekucyjnej. Zwrócił też uwagę na treść przepisu zawartego w art. 34 § 1 w/w ustawy, z którego wynika, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1- 7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 – 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca i powyższy przepis miał zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem jako wierzyciel występuje tu [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego i jego stanowisko jest dla organów egzekucyjnych wiążące. Dalej podniósł, że art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej wskazuje, iż podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zobowiązany wnosząc zarzuty, pismem z dn. 12 grudnia 2007 r. wskazał na nieistnienie obowiązku wskutek zaskarżenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Organ egzekucyjny w odpowiedzi na postawiony zarzut, w ślad za wierzycielem, nie podzielił poglądów skarżącego, wskazując jednakże w uzasadnieniu tylko na stanowisko zajęte przez wierzyciela. W takim stanie sprawy organ odwoławczy uznał, że rację ma zobowiązany, iż zaskarżone postanowienie uchybia art. 124 w związku z art. 107 § 2-5. W świetle art. 124 § 2 k.p.a. zaskarżonemu postanowieniu należy zarzucić naruszenie przepisów prawa materialnego, bowiem brak w nim podstaw aby można było mówić o prawidłowym uzasadnieniu faktycznym i prawnym powołanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. sentencji. Zdaniem organu odwoławczego skoro organ egzekucyjny twierdzi, że zarzut jest niezasadny, to na mocy powołanego powyżej art. 124 § 2 k.p.a. winien on uzasadnić swoje stanowisko przywołując zdarzenia faktyczne poparte przepisami prawa, które takie skutki prawne wywarły. Tymczasem organ egzekucyjny ograniczył się jedynie do przedstawienia przebiegu postępowania, brak jest prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił pogląd wyrażony przez pełnomocnika zobowiązanego dotyczący wadliwej konstrukcji orzeczenia organu pierwszej instancji . Dalej Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że stwierdzone uchybienia nie stanowią podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia, gdyż rolą organu drugiej instancji jest kontrola zaskarżonego orzeczenia, w ramach której organowi wyższej instancji przysługują kompetencje reformacyjne, czyli możliwość naprawienia aktu wydanego przez organ pierwszej instancji. W tym przypadku korekcie podlega jedynie wadliwe uzasadnienie zaskarżonego postanowienia. Analizując treść art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż nieistnienie obowiązku należy rozumieć w ten sposób, że brak jest podstawy prawnej, rozumianej jako przepis prawa lub akt administracyjny, nakładającej obowiązek konkretnego zachowania się. Nieistnienie oznacza, że czegoś nie ma, nie występuje to w obrocie. Zobowiązany wskazując na nieistnienie obowiązku jako argument powołał zaskarżenie decyzji do organu wyższej instancji. Wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w sposób nie pozostawiając najmniejszych wątpliwości wskazał, iż obowiązek istnieje, a został ukształtowany na mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, która to posiadając rygor natychmiastowej wykonalności stała się podstawą wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił, iż nie jest uprawniony do zajęcia stanowiska prezentowanego przez skarżącego, iż Wojewódzki [...] Inspektor Transportu Drogowego nie ma kompetencji do wydania decyzji ani wystawienia tytułu wykonawczego, gdyż te przysługują tylko wojewodzie. Skarżący, w ocenie organu II instancji, mógł podnieść te kwestie we właściwym trybie, bowiem w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji nie mogą one być rozpatrywane. Również bez rozpatrzenia pozostawiono podniesioną w zażaleniu kwestię niedopuszczalności egzekucji z uwagi na brak legitymacji jako wierzyciela dla inspektora transportu drogowego, wskazując iż zarzut taki należało kierować w terminie 7 dni od dnia otrzymania tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego, który jest właściwym do rozpatrzenia kwestii dopuszczalności egzekucji administracyjnej, bądź prawidłowości wystawienia tytułu wykonawczego jako elementów mogących stanowić zarzuty (art. 33 pkt 6 i 10 ustawy egzekucyjnej). Organ II instancji na koniec wyjaśnił, iż organ egzekucyjny nie może wydać rozstrzygnięcia wbrew stanowisku wierzyciela, z uwagi na to iż jest tym stanowiskiem związany. Przepis prawa (art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej) nie daje dyrektorowi izby skarbowej swobody decydowania w tym zakresie. Wprowadził on bowiem zasadę, iż w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, a więc i w kwestii nieistnienia obowiązku, wypowiedź wierzyciela jest dla organów egzekucyjnych wiążąca. Jeżeli wierzyciel uznał zarzut za bezzasadny, to dyrektor izby skarbowej nie ma innej możliwości jak tylko uznać stanowisko przez niego wyrażone. Od powyższego rozstrzygnięcia W.O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagał się w niej stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia lub jego uchylenia oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, skutkujące jego nieważnością (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. W jego ocenie utrzymanie przez organ odwoławczy w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji naruszającego prawo jest samo w sobie rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W., które – jak sam przyznał – nie zawierało uzasadnienia (choć uzasadnienie zawierać powinno). W jego ocenie ten brak nie mógł podlegać uzupełnieniu przez organ odwoławczy, gdyż prawo organu odwoławczego do orzeczenia reformatoryjnego – na co się powołuje Dyrektor Izby – polega na ingerencji w meritum sprawy. Ponadto skarżący ponownie zarzucił, iż [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie posiana legitymacji do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Podniósł, iż stosownie do treści art. 22 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, który znowelizował art. 51 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, od dnia 1 stycznia 2007 r. zadania Inspekcji Transportu Drogowego wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego i wojewoda działający za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako kierownika wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Dlatego też skarżący uważa, że tytuł wykonawczy powinien był zostać wydany przez wojewodę, a nie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w W., że nie jest władny samodzielnie zbadać dopuszczalność egzekucji, gdyż wymóg ten wynika z art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Na koniec skarżący wskazał, iż na chwilę obecną nie istnieje podstawa do prowadzenia egzekucji w oparciu o kwestionowany tytuł wykonawczy, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Warszawie oddalający jego skargę na decyzję w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zdaniem W.O. skoro w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja nakładająca karę pieniężną, nie istnieje także możliwość prowadzenia w sprawie egzekucji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości swoje stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd stwierdził, że orzeczenie to jest prawidłowe, tj. nie narusza prawa. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dot. braków uzasadnienia organu I instancji, które zdaniem skarżącego nie mogą być sanowane przez organ odwoławczy należy stwierdzić, że są one całkowicie chybione. Zgodnie bowiem z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten jest interpretowany w ten sposób, że organ odwoławczy tylko w takim wypadku może uchylić zaskarżoną decyzję ( postanowienie ), w każdej innej sytuacji wydaje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w § 1 tegoż artykułu. Argumenty skarżącego są tym bardziej chybione, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę od początku, więc oczywiście może dokonać korekty każdej części zaskarżonego orzeczenia, w tym jego podstawy prawnej lub uzasadnienia. Przechodząc do pozostałych zarzutów zawartych w skardze przede wszystkim zaznaczyć należy, iż kontrolowane postępowanie zostało wszczęte pismem skarżącego z 12 grudnia 2007r., zatytułowanym "Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej", które zgodnie z jego treścią zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postępowanie to toczyło się zatem w trybie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oba postanowienia wydane w sprawie, tj. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] stycznia 2008r. oraz Głównego Inspektora Transportu Drogowego w dniu [...] marca 2008r., stanowiły więc stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych przez dłużnika zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym tytułem wykonawczym nr [...]. Jak wynika z ww. pisma pełnomocnika skarżącej z [...] grudnia 2007r. zarzuty te oparte zostały na art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W zażaleniu na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w dniu 4 stycznia 2008r. pojawiły się dopiero zarzuty dot. braku upoważnienia tego organu do wystawienia tytułu wykonawczego, egzekucyjnej. Przed odniesieniem się do powyższego Sąd, w tym miejscu, uznaje za stosowne wskazanie, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprowadza dość rozbudowany system środków zaskarżania. Wśród nich znajdują się min : zarzut, zażalenie, skarga na czynności egzekucyjne, wniosek o wyłączenie spod egzekucji i inne. Spośród nich szczególne znaczenie ma zarzut. Jest on środkiem zaskarżenia, który służy do ochrony zobowiązanego na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty można wnosić w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i tylko w zakresie podstaw wskazanych w art. 33 ustawy . Określony przez ustawodawcę termin do złożenia zarzutu ma charakter terminu zawitego, jego niezachowanie powoduje zatem nieskuteczność wniesionych zarzutów. Z teorii i orzecznictwa wynika pogląd, że z racji brzmienia przepisów ustawy i sformalizowanego charakteru tego środka, zobowiązany nie może po upływie siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów ani uzupełniać zarzutów, ani wnosić nowych zarzutów , przywołując nowe ich podstawy ( por. wyrok NSA 9 grudnia 2009r I OSK 868/09, wyrok WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2008r. I SA/GL 444/07). Sąd administracyjny nie jest także uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w postępowaniu przed tym sądem ( wyrok NSA z 3 grudnia 1998r. I SA/Lu 126/96). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, iż w terminie do złożenia zarzutów, który w sprawie upływał z dniem 14 grudnia 2007r., wobec doręczenia zobowiązanemu 7 grudnia 2007r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, skarżący złożył pismo zawierające zarzut oparty jedynie o art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a sprowadzający się do zakwestionowania obowiązku zapłaty kary wobec złożenia odwołania od decyzji ją nakładającej. W przedmiocie tego zarzutu, w oparciu o art. 34 ustawy wierzyciel zajął stanowisko. W powyższym terminie dłużnik nie podniósł innych zarzutów w tym nie zakwestionował uprawnień [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako wierzyciela uprawnionego do wystawienia spornego tytułu wykonawczego i dochodzenia należności w nim określonej. W tej sytuacji nie można przyjąć, że argumenty zobowiązanego zawarte w zażaleniu na postanowienie wierzyciela z [...].01.2008 r., a następnie powtórzone w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z [...].09,2008 r., mimo że w swej treści zawierają przesłanki mogące stanowić treść zarzutów w rozumieniu art. 3, zobowiązywały wierzyciela do zajęcia stanowiska w trybie art. 34 ustawy. Należy bowiem uznać, że wniesione w ramach środka zaskarżenia, jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, złożone zostały z uchybieniem terminu do ich wniesienia. Nie można również przyjąć, że stanowiły one uzupełnienie wniesionego z zachowaniem terminu zarzutu. Jak już wyżej wskazano po upływie siedmiodniowego terminu nie można uzupełniać ani wnosić nowych zarzutów. Jednak w tym miejscu wypada zwrócić uwagę na treść art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w świetle którego organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, jednak organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż ustawodawca nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, a jedynie zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej rozumianej jako ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony i czy zostało doręczone upomnienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 r. o sygn. akt II FSK 1302/05). Dlatego też organ egzekucyjny winien zbadać kwestię dopuszczalności egzekucji na skutek wystawienia tytułu wykonawczego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Zdaniem skarżącej od 1 stycznia 2007 r., z uwagi na zmiany wprowadzone do art. 51 ustawy o transporcie drogowym, wierzycielem jest Wojewoda lub Główny Inspektor Transportu Drogowego, a nie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Tym samym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie mógł wystawić tytułu wykonawczego w niniejszej sprawie. Mógł to uczynić tylko Wojewoda [...]. Analizując ten zarzut Sąd stwierdza, że stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu jest zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, od 1 stycznia 2007 r. wojewódzki inspektor transportu drogowego jest kierownikiem wojewódzkiej inspekcji transportu drogowego wchodzącej w skład wojewódzkiej administracji zespolonej. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 6 ww. ustawy, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor, a organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. - Główny Inspektor. Należy też zauważyć, iż zgodnie z art. 2 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2001 r., Nr 80, poz. 872 ze zm.), administrację rządową na obszarze województwa wykonują m.in. działający pod zwierzchnictwem wojewody kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży, wykonujący zadania i kompetencje określone w ustawach, w imieniu własnym, jeżeli ustawy tak stanowią. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1 (w tym: inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego), mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 93 ust. 1a decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli. Należy też wskazać, iż stosownie do art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji użyte w tej ustawie pojęcie "wierzyciel" oznacza podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Z treści art. 5 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej wynika natomiast, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 (w tym dotyczących kar pieniężnych wymierzanych przez organy administracji publicznej – pkt 2), jest właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt 4. Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że pomimo zmian wprowadzonych do ustawy o transporcie drogowym wojewódzki inspektor transportu drogowego nadal może wydawać decyzje i dochodzić ich wykonania. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego był więc uprawniony w niniejszej sprawie do wystawienia tytułu wykonawczego. W dniu [...] września 2007r. wydał decyzję, którą na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożył na skarżącego karę grzywny. Skoro skarżąca nie wykonała w zakreślonym terminie obowiązku wynikającego z tej decyzji, której to - zgodnie z przepisami prawa - nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to uzasadnione i możliwe było wszczęcie przez ten organ postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby nie ustosunkował się do tego zarzutu uznając, że jest on niedopuszczalny ( zgłoszony z uchybieniem terminu ). Pominął jednak treść art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej i obowiązek organu egzekucyjnego do badania tej kwestii z urzędu. Jednak mimo tej nieprawidłowości postanowienie nie podlega uchyleniu, gdyż odpowiada prawu, a podstawą do uchylenia mogą być stwierdzone naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały ( art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. ) lub mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia ( art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.) . W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i uznał zarzuty w niej zawarte z bezzasadne. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji.