II SA/Wa 1724/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na stanowisko służbowe oddala skargę. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zmieniającego opisane wyżej rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r., ustalił D. K., zajmującemu stanowisko [...] Biura Spraw Wewnętrznych [...], uposażenie zasadnicze w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił D. K. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko [...], z wyżej wskazanym uposażeniem. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpatrzeniu odwołania D. K. od powyższego rozkazu personalnego, decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, co wiązało się ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. W związku z tym, dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, poza stanowiskiem dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Minister wyjaśnił, że zgodnie z powyższą regulacją, stanowisko [...] Biura Spraw Wewnętrznych – zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego – zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe [...] w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w [...] grupie uposażenia zasadniczego. Zdaniem organu, nie oznacza to, że funkcjonariusz został mianowany na niższe stanowisko służbowe w stosunku do zajmowanego dotychczas, lecz na nowe stanowisko, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów, według załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1588/08 uchylił zarówno zaskarżoną, jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że w uzasadnieniach obu rozstrzygnięć nie wyjaśniono w sposób wystarczający, czy stanowisko, na które został mianowany skarżący, jest równorzędne w stosunku do stanowiska, z którego został odwołany. Nie określono bowiem parametrów stanowiska zajmowanego przez skarżącego, zaś przedstawiona w tym zakresie argumentacja była niewystarczająca, co uniemożliwiło Sądowi ocenę, czy faktycznie zmiana warunków służby odbyła się z poszanowaniem przepisów ustawy o Policji. Komendant Główny Policji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r., ustalił D. K., zajmującemu stanowisko [...] Biura Spraw Wewnętrznych [...], uposażenie zasadnicze w [...] grupie zaszeregowania, z mnożnikiem [...] kwoty bazowej, wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości [...] % kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem [...] lutego 2008 r. zwolnił D. K. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] lutego 2008 r. mianował na stanowisko [...], z wyżej wskazanym wynagrodzeniem. Od powyższej decyzji D. K. odwołał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, w związku ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16, co nastąpiło poprzez połączenie dotychczasowych grup 2 z 3 oraz 4 z 5 oraz likwidację grupy 16a. W związku z tym, dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, poza stanowiskiem dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Minister podkreślił, że zaskarżony rozkaz personalny jest konsekwencją zmiany regulacji prawnej, dotyczącej uposażenia policjantów, dokonanej powołanym rozporządzeniem zmieniającym. Rozkaz ten stanowi jedynie usankcjonowanie zmienionego stanu prawnego w tym zakresie. Organ I instancji nie był autorem zmian, był jedynie wykonawcą przepisów wprowadzonych przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stosownym rozporządzeniem. Bezsporne jest, iż zmiana stanowiska połączona ze zmianą grupy zaszeregowania policjanta nie spowodowały obniżenia uposażenia D. K. Nie zmienił się również posiadany przez policjanta stopień służbowy, zatem choćby w tym kontekście argument o obniżeniu stanowiska należy, w ocenie organu, uznać za niezasadny. Minister podkreślił również, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 38 ustawy o Policji, bowiem przepis ten pojęcie "niższe stanowisko" odnosi do ram jednej aktualnej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch innych struktur. Dotyczy on zatem jedynie zasad przenoszenia policjanta w ramach jednej konkretnej regulacji, określającej zaszeregowanie i uposażenie. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że z art. 38 ust. 4 powołanej ustawy wynika, iż policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. W tej sytuacji zastosowanie art. 38 ustawy wiązałoby się z uzyskaniem zgody na mianowanie na stanowiska służbowe wszystkich policjantów Biura Spraw Wewnętrznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję D. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 2 i art. 103 ustawy o Policji oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 8 kpa, jak również zasady ochrony zaufania do państwa i prawa oraz zasady niedziałania prawa wstecz, wyrażonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podniósł, że stanowisko, na które został mianowany rozkazem z dnia [...] czerwca 2009 r., nie jest równorzędne ze stanowiskiem poprzednio przez niego zajmowanym. W jego ocenie, faktycznie przeniesiono go do niższej grupy zaszeregowania, gdyż stanowisko [...] Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji było nie tylko kwestią prestiżową, ale było także równoznaczne z uszeregowaniem o jeden stopień wyżej od [...] Komendy Głównej Policji i Komendy Wojewódzkiej Policji, co wiązało się automatycznie z możliwością lub obowiązkiem otrzymania wyższego uposażenia zasadniczego od wspomnianych [...] oraz możliwością mianowania do stopnia [...] Policji. Zaznaczył również, że organ przeniósł go w istocie na niższe stanowisko służbowe, a powołując się na przepisy rozporządzenia zmieniającego, uniknął zastosowania szczególnych uregulowań, jakie ustawa o Policji wiąże z możliwością przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. Stwierdził przy tym, że zajmowane przez niego stanowisko fizycznie nie uległo likwidacji, a jedynie została zmieniona jego nazwa. Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 6 lutego 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1588/08 decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] oraz rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], wskazał, że w decyzjach tych brak jest jednoznacznego i precyzyjnego określenia istotnych dla oceny równorzędności stanowisk elementów stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, co wtedy nie pozwoliło Sądowi określić, czy będące przedmiotem sporu mianowanie skarżącego na stanowisko służbowe nie jest – jak twierdził skarżący – mianowaniem go na niższe stanowisko służbowe. Zapewne wątpliwości orzekającego wówczas Sądu budziła w ogóle sama zmiana istotnych elementów stosunku służbowego funkcjonariusza Policji, zwłaszcza w kontekście przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z art. 7 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zatem braki w uzasadnieniach decyzji spowodowały, że Sąd uwzględnił skargę, nakładając na organy administracji obowiązek wykazania, iż rzeczywiste potrzeby organizacyjne Policji wpływają na konieczność nowego usytuowania funkcjonariusza w strukturze stanowisk służbowych, przy uwzględnieniu wymogów ustawy o Policji, w szczególności w zakresie przenoszenia funkcjonariuszy w ramach stanowisk służbowych. Oznacza to, że WSA w Warszawie nie poddawał analizie sytuacji faktycznej i prawnej, zaistniałej w Komendzie Głównej Policji po wejściu w życie nowego aktu wykonawczego, lecz z przyczyn proceduralnych, mogących mieć – zdaniem Sądu – wpływ na wynik sprawy, uchylił obie decyzje. Będące przedmiotem niniejszej sprawy decyzje zostały więc podjęte w wyniku jej ponownego rozpoznania, przy zastosowaniu wytycznych Sądu, i – wbrew twierdzeniom skarżącego – nie ma podstaw do ich kwestionowania. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji zostały wydane w oparciu o art. 32 ust. 1 ww. ustawy o Policji, § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Zarówno rozporządzenie z 2001 r., jak i zmieniające je rozporządzenie z 2008 r., mają swoją podstawę prawną w treści art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji. Przepisy te stanowią delegację ustawową dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia: - szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat (art. 101 ust. 2); - szczegółowych zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach (art. 102); - szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia (to jest: dodatku za stopień, dodatku funkcyjnego, dodatku służbowego, dodatku do uposażenia, uzasadnionego szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby), uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki ich przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania dodatku oraz stanowiska, uprawniające do dodatku funkcyjnego (art. 104 ust. 6). Z powyższego wynika, że ustawodawca przyznał Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji prawo kształtowania zasad uposażenia policjantów i zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup, uwzględniając odpowiadające im policyjne stopnie etatowe. W oparciu o tę delegację Minister wydał rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. i dokonał zmiany jego przepisów mocą rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., wprowadzając odpowiednie załączniki. Wyposażenie Ministra w takie kompetencje jest legislacyjnie prawidłowe i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oceniając legalność wydanych decyzji, nie stwierdza przekroczenia delegacji ustawowej przy wydawaniu rozporządzenia zmieniającego, w zakresie mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Przepisy rozporządzenia zmieniającego dokonały zmiany przeszeregowań poszczególnych policjantów w zależności od ich stopni etatowych, w zakresie grup policjantów, stawek uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia. Na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., usunięte zostały stanowiska, zawierające w nazwie dodatkowe określenie "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Zgodnie z treścią § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., policjantowi pełniącemu – w dniu wejścia w życie rozporządzenia – służbę na stanowisku, zawierającym w nazwie określenie "Biuro Spraw Wewnętrznych", przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego, określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Stosownie zaś do treści § 6 tego rozporządzenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu Ministra z dnia 6 grudnia 2001 r., stosuje się przy ustalaniu uposażeń, przysługujących policjantom od dnia 1 stycznia 2008 r. Oznacza to, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali, w porównaniu z policjantami zajmującymi analogiczne stanowiska służbowe, lecz pełniącymi służbę w innych komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Policji. W kontekście zarzutów podniesionych w skardze, przede wszystkim powstaje pytanie, czy wprowadzenie takich rozwiązań prawnych, które stworzyły przywileje i prerogatywy jedynie dla funkcjonariuszy określonej komórki organizacyjnej, funkcjonującej w ramach struktury służbowej tego samego organu, tej samej jednostki Policji (w tym przypadku Komendy Głównej Policji), było dopuszczalne? Z punktu widzenia zasad konstytucyjnych regulowanie stosunków służbowych winno odbywać się w oparciu o identyczne reguły dotyczące wszystkich funkcjonariuszy i chodzi tu – co warto podkreślić – o kryteria ustawowe, wobec których przepisy wykonawcze, jak sama nazwa wskazuje, pełnią jedynie funkcję wykonawczą (pomocniczą), zapewniając możliwość kształtowania indywidualnych warunków służby funkcjonariuszy zajmujących analogiczne stanowiska służbowe na jednakowych zasadach. W przeciwnym wypadku dochodzi do sytuacji nierównego traktowania funkcjonariuszy pełniących służbę w tych samych jednostkach Policji na tych samych stanowiskach służbowych, lecz w innych komórkach organizacyjnych. Taka też sytuacja powstała w Komendzie Głównej Policji, w której funkcjonariuszom jednej z komórek organizacyjnych (Biuro Spraw Wewnętrznych) przyznano niczym nieuzasadnione prerogatywy i przywileje, różnicując w ten sposób ich sytuację prawną, od sytuacji, w jakiej znajdowali się inni funkcjonariusze Komendy Głównej Policji, zajmujący te same stanowiska służbowe, a pełniący służbę w innych komórkach organizacyjnych KGP. Ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który pozwalałby na takie uprzywilejowanie funkcjonariuszy wybranej komórki organizacyjnej danej jednostki Policji względem pozostałych funkcjonariuszy, zajmujących analogiczne stanowiska służbowe i pełniących służbę w tejże jednostce. W takim przypadku nie może być w ogóle mowy o ochronie praw nabytych przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych. Jak trafnie zauważa skarżący, ochrona praw nabytych rozciąga się tylko na prawa nabyte słusznie, jeśli natomiast jakieś uprawnienie zostało nabyte w sposób niesłuszny, niezgodny z zasadami równości i sprawiedliwości (art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ustawodawca może je odebrać. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie, na skutek zmiany przepisów prawa, nastąpiła konieczność ukształtowania na nowo stosunku służbowego skarżącego, poprzez wydanie stosownego rozkazu personalnego i taki też został podjęty. Rozkaz ten jest więc konsekwencją zmiany prawa, a nie zmiany przez przełożonego warunków służby danego policjanta, wiążących się ze zmianą stanu faktycznego i podyktowanych jedynie względami organizacyjnymi. To rozróżnienie jest szczególnie istotne dla oceny zastosowania w sprawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i świadomego pominięcia przez organ art. 38 tej ustawy. Komendant Główny Policji musiał zastosować art. 32 ust. 1 ustawy, gdyż konieczne było zwolnienie funkcjonariusza z dotychczas zajmowanego stanowiska po to, by móc go mianować na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozporządzeniu. Organ ten nie był zatem kreatorem zmiany warunków służby, bowiem zmiana ta dokonała się poza nim – poprzez zmianę przepisów prawa. Komendant Główny Policji był w niniejszej sprawie jedynie wykonawcą znowelizowanych przepisów rozporządzenia, dokonującym stosownych zmian w zakresie istniejącego stosunku służbowego. Taka sytuacja – zmiana prawa, jest całkowicie odmienna od jakichkolwiek przesłanek, zawartych w treści art. 38, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Dlatego też, organy Policji zasadnie wskazały, że przepis ten nie może znaleźć zastosowania w tej sprawie. Przepis ten można stosować jedynie wtedy, gdy policjanta przenosi się na niższe stanowisko ze ściśle określonych w tym przepisie powodów. Tymczasem żadna z wymienionych w nim przesłanek w sprawie nie wystąpiła. Podkreślenia przy tym wymaga, że rozumienie "niższego stanowiska" odnosi się do danej tabeli zaszeregowania, stanowiącej punkt odniesienia dla potrzeby porównania stanowiska sprzed i po przeniesieniu. Należy zgodzić się z poglądem organu, iż art. 38 ustawy pragmatycznej przez "niższe" stanowisko rozumie stanowisko niższe w ramach jednej, aktualnie obowiązującej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch różnych struktur, obowiązujących w różnych przedziałach czasowych przy stosowaniu różnych reżimów prawnych. Za takim rozumieniem przepisu art. 38 przemawia to, że reguluje on jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, w ramach jednej konkretnej regulacji, określającej zaszeregowanie i uposażenie. Co więcej, niesłuszne uzyskanie przywilejów i prerogatyw przez jedynie wybranych funkcjonariuszy na zajmowanych przez nich stanowiskach służbowych, na podstawie obowiązującego wcześniej rozporządzenia, nie może w żadnym razie świadczyć o konieczności stosowania art. 38 ustawy o Policji, gdy nowe rozporządzenie tych przywilejów i prerogatyw ich pozbawia, skutkując odpowiednią zmianą warunków służby. W takim bowiem przypadku przywrócenie zasad równego traktowania wszystkich funkcjonariuszy, zajmujących analogiczne stanowiska służbowe w danej jednostce Policji, nie może być kwalifikowane w kategoriach przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Jedynie likwidacja stanowiska służbowego, ewentualnie zmiany organizacyjne w jednostce, a więc względy faktyczne, a nie prawne, decydują o stosowaniu podstaw z art. 38 ustawy o Policji. Poprzednie zapisy przedmiotowego rozporządzenia (sprzed nowelizacji z dnia 8 lutego 2008 r.) w sposób nierówny traktowały policjantów pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, w porównaniu z innymi funkcjonariuszami, zajmującymi takie same stanowiska służbowe, lecz pełniącymi służbę w innych komórkach organizacyjnych KGP. Obecnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zlikwidował te różnice. Skarżący dokonuje porównania parametrów dotychczas zajmowanego stanowiska z nowym (uposażenie, dodatki), wskazując na możliwości awansu z tych stanowisk służbowych przed i po zmianie przepisów. Porównanie takie jest jedynie sztucznym zabiegiem, gdyż odnosi się do parametrów stanowiska służbowego skarżącego przed i po zmianie przepisów prawa w związku z nowelizacją rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., wprowadzoną rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. Zatem punkt odniesienia stanowią przepisy prawa, określające inne zaszeregowania policjantów. Porównania takie są oczywiście dopuszczalne, w ocenie względniejszego prawa dla funkcjonariusza, ale całkowicie chybione z punktu widzenia oceny legalności wydanych decyzji. Nawet jeśli w subiektywnym odczuciu skarżącego rodzi się przekonanie, że na skutek zmiany prawa coś utracił, a nie zyskał (pod względem uposażenia i stanowiska służbowego trudno przyznać, że skarżący coś utracił, i że jest "niżej" w obowiązującej strukturze stanowisk służbowych), to ta okoliczność pozostaje bez wpływu na podstawy wynikające z art. 38 ustawy o Policji. Z kolei względy prestiżowe, związane z zajmowaniem stanowiska służbowego w wybranej komórce organizacyjnej KGP, jakkolwiek ważne, nie mają jednak znaczenia prawnego. Reasumując, zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa. Organy prawidłowo przywołały i zastosowały przepisy leżące u podstaw podjętych rozstrzygnięć. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.