II SAB/Rz 4/10

PostanowienieWSA w Rzeszowie2010-03-17

Skład orzekający: sędzia NSA Ryszard Bryk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne, gdy organ wydał decyzję zaspokajającą stronę skarżącą po wniesieniu skargi?
Ratio decidendi
Cofnięcie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne, gdy organ wydał decyzję zaspokajającą stronę skarżącą, a cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy wadliwego aktu. W takiej sytuacji sąd umarza postępowanie i zasądza od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.
Stan faktyczny
Spółka K.S.G. Sp. z o.o. wniosła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. w sprawie wydania decyzji na zajęcie pasa drogowego. Po wniesieniu skargi, Prezydent Miasta R. wydał decyzję stwierdzającą wygaśnięcie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego dla innej osoby, co zaspokoiło interes spółki. Pełnomocnik spółki wniósł o umorzenie postępowania sądowego i zasądzenie kosztów.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne i zasądzono od Prezydenta Miasta R. na rzecz K.S.G. Sp. z o.o. kwotę 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S.G.Sp. z o o z siedzibą w T. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie wydania decyzji na zajęcie pasa drogowego postanawia I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, II. zasądzić od Prezydenta Miasta R. na rzecz K. S.G.Sp. z o o z siedziba w T. kwotę 340 zł (słownie: trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IISAB/Rz 4/10 U Z A S A D N I E N I E W dniu 10 czerwca 2009r. wpłynęła do M. Z.D. i Z.w R. skarga K.S.G. Sp z o o z siedzibą w Tarnowie na bezczynność P.M.R. w przedmiocie wydania decyzji na zajęcie pasa drogowego. Prezydent Miasta R. w odpowiedzi na skargę z dnia 17 lutego 2010r. wniósł o jej oddalenie ponieważ decyzją z dnia 16 grudnia 2009r. stwierdził wygaśnięcie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez J.K. wydał takie zezwolenie dla skarżącej Spółki. Wskazana decyzja znajduje się w aktach administracyjnych. W związku z wydaniem w.w. decyzji pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 4.03.2010r. wniósł o umorzenie postępowania sadowego oraz o zasądzenie od organu na rzecz spółki kosztów postępowania sądowego (art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej skrótem P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Sądu takie okoliczności nie zachodzą bowiem przyczyną cofnięcia było wydanie przez organ będący w bezczynności decyzji, która zadawala stronę skarżącą. Z tego względu Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uznał, że cofnięcie skargi jest skuteczne i w związku z tym umorzył postępowanie sądowo administracyjne. Wniosek skarżącej spółki o przyznanie kosztów postępowania sądowego jest zasadny, bowiem zgodnie z art. 201 § 1 P.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Niesporna jest kwestia, iż Prezydent Miasta R. wydał decyzję po upływie kilku miesięcy, zatem w takiej sytuacji zaistniała podstawa do przyznania skarżącej kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz kwota 240 zł wynikająca z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 201 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło