VII SA/Wa 84/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień rzeczoznawcy budowlanego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją nr [...],wydaną [...] na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane odmówiła nadania M. K. tytułu Rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych z uwagi na niespełnienie wymagań określonych w art. 15 ust. 1 Prawa budowlanego. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła M. K. Po rozpatrzeniu wniosku Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją nr [...] wydaną [...] nadała M. K. tytuł Rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie z wyłączeniem sieci i urządzeń elektroenergetycznych, 2. instalacyjno – inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych – obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyłączenia sieci i urządzeń elektroenergetycznych oraz w części dotyczącej ograniczenia tytułu Rzeczoznawcy do instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 i art. 16 ustawy Prawo budowlane § 24 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 kpa. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wnosił o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na rażące naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przy czym zgodnie z treścią art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z uwagi na powyższą regulację, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, ale z innych przyczyn niż to wskazano w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] wydana po wniosku skarżącej złożonym w trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy, którą to decyzją organ nie odnosząc się do objętej wnioskiem decyzji z [...] rozpoznał sprawę merytorycznie nadając skarżącej tytuł Rzeczoznawcy budowlanego w określonych w decyzji specjalnościach. Zgodnie z treścią art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez organ centralny nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a do wniosku tego stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące odwołań od decyzji – czyli przepis art. 138 kpa. Art. 138 kpa zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Zgodnie z § 1 powołanego przepisu organ odwoławczy (lub ponownie rozpatrujący sprawę na skutek wniosku złożonego w oparciu o art. 127 § 3 kpa) wydaje decyzję w której: 1. utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2. uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tą decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji albo 3. umarza postępowanie odwoławcze. Organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. Przy czym z treści przepisu wynika jednoznacznie, że orzeczenie merytoryczne, czyli załatwienie sprawy co do jej istoty, jest możliwe tylko wówczas, gdy organ odwoławczy uchyli decyzję organu I instancji, którą uznał za nieprawidłową, czyli ocenił taką decyzję i stwierdził, że istnieją podstawy prawne i faktyczne do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy, niż uczynił to organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na skutek wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy wydała decyzję merytoryczną nie uchylając własnej decyzji wydanej dnia [...]. Takie rozstrzygnięcie w sposób rażący narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa, powoduje, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne w swej treści decyzje wydane w tej samej sprawie przez ten sam organ, tj. decyzja z [...] odmawiająca nadania skarżącej tytułu Rzeczoznawcy budowlanego i decyzja kontrolowana z [...] nadająca w/w tytuł i powoduje konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 134 i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 202r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.