II SA/Lu 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Prezydent Miasta L. zobowiązał J. M. i J. M. do wykonania w terminie do 30 czerwca 2010 r. urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich, a w szczególności na terenie działki nr 464 przy ul. W. 26 w Lublinie. Organ wskazał, że urządzenia te należy wykonać w taki sposób, aby wody opadowe z działki nr 465 przy ul. W. 28 nie spływały na działki sąsiednie, a w szczególności na teren działki nr 464 przy ul. W. 26. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że w toku postępowania zlecił specjalistycznemu ośrodkowi wykonanie ekspertyzy spływu wód opadowych z działki nr 465 położonej przy ul. W. 28 na tereny sąsiednie. Ekspertyza taka została sporządzona, a strony postępowania zapoznały się z jej treścią. Organ wskazał, iż w ekspertyzie tej wskazano, iż powierzchniowe spływy wód opadowych, ze względu na aktualne w dniu wizji terenowej zagospodarowanie terenów sąsiednich względem badanej działki, nie powinny powodować strat materialnych na terenach sąsiednich. Zaznaczono również, że w celu ograniczenia ilości odprowadzanej z terenu działki wody możliwe jest wykonanie systemu odwadniającego lub retencyjnego. Powyższe zdaniem organu wskazuje, iż doszło do naruszenia naturalnych stosunków wodnych. W takim przypadku organ stosownie do treści art. 29 ustawy Prawo wodne może nakazać naruszającemu wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom lub nakazać właścicielowi gruntu przywrócenia stanu poprzedniego, przy czym przywrócenia stanu poprzedniego jest takim środkiem, który należy zastosować gdy nie ma możliwości wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W ocenie organu przywrócenia działki nr 465 do stanu poprzedniego nie jest możliwe ze względu na wykonany na części nasypu budynek mieszkalny. W związku z tym w obecnym stanie rzeczy wykonanie urządzeń zabezpieczających przed szkodami jest najlepszym rozwiązaniem problemu. Jednocześnie organ wskazał, iż decyzja nie rozstrzyga kwestii naruszenia własności A. Z. przez wykonanie nasypu częściowo na jego działce nr 464. Odwołania od tej decyzji wnieśli A. Z. oraz J. B.-M. i J. M.. A. Z. kwestionując decyzję podniósł, iż organ winien nakazać właścicielom działki nr 465 przywrócenie stanu poprzedniego zamiast wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Nadto wniósł o nieuznanie jako dowodu w sprawie sporządzonej ekspertyzy, gdyż została ona - jego zdaniem - wydana z naruszeniem art. 10 i 79 k.p.a. J. B.-M. i J. M. wnosząc o uchylenie decyzji podnieśli, iż w sprawie nie zostało wykazane, iż doszło do zmiany stanu wód na gruncie. W szczególności z opinii biegłego wynika, iż wykonanie nasypu nie zwiększyło spływu powierzchniowego wód opadowych oraz nie wpłynęło na zmianę kierunku spływu tych wód. Wskazali, iż w przypadku nieuwzględnienia ich argumentów zasadnym jest zmiana decyzji w zakresie wskazanego terminu do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Ich zdaniem termin ten nie powinien być wcześniejszy niż zakończenie prac ziemnych związanych ze wznoszeniem budynku na działce sąsiedniej albowiem wykonanie tych urządzeń w terminie wskazanym przez organ spowodowałoby ich zniszczenie w wyniku wykonywanych na sąsiedniej działce prac ziemnych związanych z wykonanie ław fundamentowych pod nowy budynek. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu powyższych odwołań, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie Kolegium zasadnym było posłużenie się sporządzoną przez biegłych z zakresu hydrologii opinią. Jednak analiza tej opinii powinna być dokonana w korelacji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co wynika z faktu, iż zgodnie z postanowieniami planu przedmiotowy obszar podlega ochronie w zakresie zmian ukształtowania terenu. Organ prowadzący postępowanie winien więc przed wszystkim ocenić czy wykonanie nasypu było zgodne z ustaleniami planu lub przynajmniej dopuszczalne, a jeżeli zostało już dokonane, czy nasyp może pozostać na działce nr 465. Ponadto zdaniem Kolegium całkowicie niejasne i budzące uzasadnione wątpliwości jest w świetle sporządzonej opinii biegłych stanowisko organu, który wbrew jej ustaleniom i - co istotne - nie kwestionując twierdzeń biegłych, a zatem uznając ich wiarygodność, wydał rozstrzygnięcie na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo wodne. Jeżeli bowiem w ocenie organu wykonana ekspertyza jest prawidłowa i nie budzi wątpliwości, to nałożony obowiązek jest bezzasadny. Ocena ta powinna być jednak przez organ wyczerpująco przedstawiona. Organ podniósł również, iż wybór jednego z możliwych rozstrzygnięć zawartych w art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo wodne winien być należycie uzasadniony i poparty odpowiednim materiałem dowodowym. W sprawie natomiast jedynym argumentem przemawiającym przeciwko nakazaniu przywrócenia stanu poprzedniego jest fakt wybudowania na części nasypu budynku mieszkalnego. Jednakże z twierdzeń A. Z. wynika, iż budynek ten został wykonany przed wykonaniem nasypu. W związku z tym okoliczność ta wymaga wyjaśnienia. W uwagi na powyższe zdaniem Kolegium decyzja organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa, narusza bowiem przepisy postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, gromadzenia i oceny dowodów oraz przepisy prawa materialnego. Powyżej opisaną decyzję Kolegium zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. Z. wnosząc o jej uchylenie oraz podnosząc zarzuty naruszenia art. 6, 10 i 79 k.p.a. w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 29 § 3 ustawy - Prawo wodne. Skarżący wniósł o nieuznanie jako dowodu w sprawie ekspertyzy sporządzonej przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej w Warszawie. W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał, iż wykonana na sąsiedniej działce skarpa powodująca 8 metrowa różnicę poziomów między dwiema granicznymi działkami doprowadziła do zmiany stanu wód na gruncie, która to zmiana okazała się szkodliwa dla jego działki. W jego przypadku szkodą jest utrata przez działkę budowlaną jej społeczno-gospodarczego przeznaczenia. Wskazał, iż w obecnym stanie nie może wybudować domu, gdyż poprzez podniesienie poziomu działki sąsiedniej o ok. 8 m, dom byłby regularnie zalewany przez wody opadowe i topniejący śnieg. Zmiana stosunków wodnych na działce nr 465 spowodowała również to, że wartość rynkowa jego działki spadła niemalże do zera. Ponadto wskazał, iż organ przeprowadzając kluczowy dla sprawy dowód z opinii biegłego nie zawiadomił go o terminie jego przeprowadzenia. W konsekwencji został on pozbawiony prawa czynnego udziału w czynnościach dowodowych, pozbawiony prawa do zadawania pytań oraz składania ewentualnych wyjaśnień, które to prawa gwarantuje stronie art. 10 i 79 k.p.a. Podwyższenie terenu działki sąsiedniej doprowadziło także - w ocenie skarżącego - do złamani przepisów prawa miejscowego, tj. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skargę jest nieuzasadniona, aczkolwiek nie ze wszystkimi argumentami organu odwoławczego można się w pełni zgodzić. Postępowanie w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". W myśl przepisu art. 29 ust. 1 ustawy właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Stosownie do art. 29 ust. 2 na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 3 jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Przytoczony przepis zawiera zakazy skierowane do właściciela nieruchomości, dotyczące zmian stanu wody na gruncie i odprowadzania wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1), określa jego obowiązki w przypadku spowodowania zmian stanu wody (ust. 2) oraz upoważnia wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) do wydania decyzji nakazującej właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom przypadku, gdy spowodowane przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie (ust. 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się wydania przez Prezydenta Miasta L. decyzji nakazującej właścicielom działki nr 465, położonej w Lublinie przy ul. W., małżonkom J. B.-M. i J. M., przywrócenia stanu poprzedniego poprzez likwidację skarpy powstałej na skutek nawiezienia ziemi na działkę nr 465. Skarżący zarzuca, że zmiana ukształtowania powierzchni działki małż. Michalczyków bardzo szkodliwie wpłynęła na jego działkę oznaczoną numerem 464, ponieważ wody opadowe i topniejący śnieg czynią niemożliwym wykorzystanie tej działki jako budowlanej, a wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom jest nierealne. Z treści przepisu art. 29 ust. 3 wynika, że przesłankami wydania nakazów w tym trybie jest ustalenie, że właściciel gruntu spowodował zmiany stanu wody na swoim gruncie i zmiany te wywierają szkodliwy wpływ na grunty sąsiednie. Wydanie tej decyzji wymaga więc przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy i jakich zmian dokonał na swoim gruncie właściciel, czy zmiany te spowodowały zmiany stosunków wodnych i czy zmiany te szkodzą gruntom sąsiednim. Zmiany dokonane przez właściciela na jego gruncie mogą być różnego rodzaju. Może to być zmiana naturalnego ukształtowania terenu (przykładowo: nawiezienie ziemi w celu podwyższenia terenu, usunięcie ziemi w celu obniżenia terenu, wykopanie rowu), wykonanie robót budowlanych (wybetonowanie działki, wzniesienie murowanego ogrodzenia), a także wykonanie innego rodzaju prac, powodujących określone zmiany na gruncie właściciela nieruchomości. Sam fakt dokonania określonej zmiany nie jest wystarczający do zastosowania art. 29 ust. 3. Konieczne jest ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. Jest poza sporem, że właściciele działki nr 465 J. B.-M. i J. M. zmienili w sposób istotny ukształtowanie terenu na swojej działce, dokonali bowiem znacznego podwyższenia i wyrównania terenu o naturalnym spadku przez nawiezienie ziemi, co spowodowało powstanie kilkumetrowej różnicy wysokości między działką skarżącego a działką uczestników. Okoliczność ta ustalona została przez organy obu instancji, przyznana została także przez uczestników. W tej sytuacji obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było wyjaśnienie, czy spełnione zostały dwie pozostałe przesłanki z art. 29 ust. 3, a mianowicie, czy wykonane przez właścicieli działki nr 465 prace doprowadziły do zmiany stanu wody na gruncie oraz czy zmiana ta wyrządza szkody gruntom sąsiednim, w szczególności gruntom skarżącego (działce nr 464). Słusznie podnosi organ odwoławczy, że okoliczności tej organ pierwszej instancji nie wyjaśnił należycie, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. i nie uzasadnił swojego stanowiska zgodnie z wymogami, określonymi w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzenie zmiany stosunków wodnych na gruncie wymaga niewątpliwie wiadomości specjalnych, w szczególności odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Organy administracji publicznej wiedzy specjalnej w tym zakresie nie posiadają. Uzasadnione było zatem dopuszczenie przez organ pierwszej instancji dowodu z opinii biegłych, mającego na celu określenie, czy wykonanie nasypu na działce nr 465 doprowadziło do zmiany stanu wody na gruncie, szkodliwie wpływającej na grunty sąsiednie w rozumieniu art. 29 ustawy. Podkreślić należy, że opinia biegłego podlega ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Organ administracji publicznej nie jest związany taką opinią i ocenia ją w całokształcie materiału dowodowego. Może przyjąć opinię, jeśli uzna ją za trafną, ale może ją całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować i przyjąć opinię odmienną. To bowiem organ, a nie biegły decyduje o załatwieniu sprawy. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz wydanie 8 C. H. Beck 2006 r., s. 423). W każdym jednak przypadku organ powinien w uzasadnieniu decyzji dokonać oceny opinii biegłego w powiązaniu z pozostałymi dowodami oraz przedstawić wyczerpującą argumentację uzasadniającą swoje stanowisko. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie dokonał prawidłowo oceny opinii biegłego. Nie sposób nie dostrzec, iż przedstawiona przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej ekspertyza nie jest jednoznaczna i zawiera wewnętrzne sprzeczności. Z jednej strony wskazuje bowiem, iż wykonanie nasypu na terenie działki nr 465 nie przyczyniło się do zwiększenia spływu powierzchniowego wód opadowych z działki nr 465, z drugiej zaś wskazuje, iż w celu ograniczenia ilości odprowadzanej z terenu działki wody opadowej możliwe jest wykonanie systemu odwadniającego lub retencyjnego. Ekspertyza odnosi się także do kwestii szkodliwego oddziaływania wód opadowych na grunty sąsiednie, mimo iż przesądza o braku wpływu wykonanego nasypu na zmianę stosunków wodnych. Słusznie zatem podniósł organ odwoławczy, iż jeżeli ze sporządzonej opinii wynika, że wykonanie nasypu nie przyczyniło się do zwiększenia spływu powierzchniowego wód opadowych z działki nr 465, a kierunki spływu wód są bezpośrednio związane z ukształtowaniem terenu działki i ich charakter przed i po wykonaniu nasypu jest taki sam, to organ pierwszej instancji powinien dokonać oceny, czy zobowiązanie właścicieli tej działki do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na działce sąsiedniej jest w ogóle zasadne. Przyjęcie odmiennego stanowiska przy jednoczesnym braku zakwestionowania wniosków opinii narusza art. 80 i 107 § 3 k.p.a. Skoro organ tego nie uczynił, prawidłowe jest stanowisko Kolegium, że organ pierwszej instancji nie wykonał ciążącego na nim obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy, czym naruszył przepisy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie wskazuje ponadto, na jakiej podstawie organ stwierdził fakt zmiany stosunków wodnych na gruncie oraz szkodliwe oddziaływanie tych zmian na grunty sąsiednie. Skoro więc organ nie wskazał wprost na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, ocenę stanu faktycznego należało uznać za dowolną. Ponadto, co również trafnie wskazało Kolegium w motywach decyzji i co miało wpływ na uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, organ ten zobowiązując właścicieli działki do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich nie uzasadnił, dlaczego wybrał tę formę rozstrzygnięcia, zamiast nakazania właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego. Jakkolwiek organ wydając decyzję w oparciu o treść art. 29 ust. 3 ustawy działa w ramach uznania administracyjnego (co wynika z treści przepisu) nie oznacza to, iż ma on pełną dowolność w wyborze rozstrzygnięcia. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż argumentem przemawiającym przeciwko nakazaniu przywrócenia stanu poprzedniego jest wykonanie na części nasypu budynku mieszkalnego. Jednakże okoliczność ta nie została niczym potwierdzona. Co więcej została ona zakwestionowana przez skarżącego który podnosił w toku postępowania, iż wykonanie nasypu nastąpiło już po wybudowaniu budynku mieszkalnego. Prawidłowo zatem wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie na konieczność dokonania niezbędnych ustaleń w tym zakresie, w szczególności co do daty wykonania nasypu i daty wybudowania budynku oraz wpływu tego nasypu na stabilność budynku. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że analiza sporządzonej przez biegłego opinii dokonana być powinna w korelacji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ zgodnie z postanowieniami tego planu działki nr 464 i 465 położone są w strefie objętej zakazem zmiany ukształtowania terenu. Wyjaśnić bowiem należy, iż postępowanie prowadzone w trybie przepisu art. 29 ustawy dotyczy tylko i wyłącznie zmian stanu wody na gruncie, szkodliwie wpływających na grunty sąsiednie. W postępowaniu tym do obowiązków organu należy ustalenie, czy właściciele działki dokonali zmiany stanu wód na swojej działce oraz czy zmiany te szkodliwie wpływają na nieruchomości sąsiednie. Postępowanie to nie dotyczy zmian naturalnego ukształtowania terenu, objętych przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska. Uchybienie to jednakże w ocenie Sądu pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia Kolegium. Decyzja organu drugiej instancji wydana została na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ma miejsce w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych. Natomiast użyte w przepisie art. 138 § 2 sformułowanie "w znacznej części" oznacza, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził przeważającej, większej, pokaźnej części postępowania wyjaśniającego lub taka część postępowania została przeprowadzona z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przewidziana w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Dopuszczalność podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej oceniać należy w powiązaniu z wyznaczonym przepisem art. 136 k.p.a. zakresem postępowania dowodowego przed organem drugiej instancji. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Treść przepisów art. 136 k.p.a. i 138 § 2 k.p.a. wskazuje, że organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe, którego zakres nie jest znaczny. Natomiast gdy zakres koniecznego uzupełnienia jest znaczny, lub też postępowanie dowodowe wymaga ponownego przeprowadzenia w całości, organ odwoławczy winien zastosować art. 138 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie przewidziane w przepisie art. 138 § 2 k.p.a organ odwoławczy wydaje zatem wówczas, gdy przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 k.p.a. nie byłoby wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Sytuacja taka zachodzi w sprawie niniejszej. Zgodzić się bowiem należy z organem odwoławczym, że braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego oraz zgromadzenia dowodów, a także ich oceny nakazywały uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, w celu ponownego przeprowadzenia postępowania. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem art. 138 § 2 k.p.a. Podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogły wpłynąć na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja, jako decyzja kasacyjna nie przesądza o ostatecznym wyniku postępowania. Organ pierwszej instancji przeprowadzi ponownie postępowanie, uzupełni dowody i dokona ich prawidłowej oceny zgodnie ze wskazaniami organu odwoławczego. Dopiero wówczas będzie mógł prawidłowo zastosować przepisy ustawy – Prawo wodne. Nie można wykluczyć, że organ dopuści dowód z innej opinii, jeżeli braki ekspertyzy przedstawionej przez zespół Instytutu Meteorologii nie zostaną prawidłowo uzupełnione. W ponownie prowadzonym postępowaniu skarżący będzie miał prawo brać czynny udział, zgłaszać wnioski i dowody. Podkreślić również należy, że organ pierwszej instancji będzie zobowiązany do uzasadnienia swego stanowiska zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a oraz do ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącego. W tym stanie rzeczy brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).