II SA/Kr 136/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzią NSA Andrzej Irla (spr) Sędziowie WSA Mariusz Kotulski WSA Mirosław Bator Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2010 r. sprawy ze skargi D.K.-C. na decyzję Wojewody z dnia 22 października 2009r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji , II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej D.K.-C. kwotę 100 zł ( sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . W dniu 6 marca 2009 r. D.K.-C. zwróciła się do Prezydenta Miasta K. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...] (znak sprawy: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, wewnętrznymi instalacjami: wodną kanalizacyjną gazową c. o. i elektryczną wraz ze zjazdem i podjazdem do budynku, wraz z infrastrukturą techniczną w zakresie przyłącza: energetycznego kablem NN, sieci gazociągowej, wodociągowej, kanalizacyjnej, na działkach nr 1 , 2 , 3 obręb [...] , przy ul. [...] w K. . W uzasadnieniu swego wniosku podała, że jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej, stanowiącej działkę nr 4 obr. [...] w K. i z tego tytułu była stroną postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wskazała, że w związku z faktem sztucznego podniesienia poziomu terenu objętej decyzją działki, jej dom zostanie pozbawiony dostępu do naturalnego światła. Podała, że podniesienie poziomu terenu działki inwestora zostało dokonane bez wymaganego pozwolenia, a to właśnie ten sztucznie podniesiony poziom decydować będzie o wysokości planowanej inwestycji. Dodatkowo zarzuciła, że usytuowanie planowanego budynku zostało zmienione albowiem został on przesunięty w kierunku południowo -zachodnim o ok. 2m, co jest odstępstwem od planowanego usytuowania budynku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak [...] Prezydent Miasta K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...].12.2008 r., Nr [...] (znak sprawy: [...]), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem, wewnętrznymi instalacjami: wodną, kanalizacyjną gazową c, o. i elektryczną, wraz ze zjazdem i podjazdem do budynku, wraz z infrastrukturą techniczną w zakresie przyłącza: energetycznego kablem NN, sieci gazociągowej, wodociągowej, kanalizacyjnej, na działkach nr 1, 2 , 3 obr.[...], przy ul. [...] w K ". Podstawą prawną tego rozstrzygnięcia był art. 149 § 3 i art. 150 § l w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, póz. 107 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ stwierdził, że wyjaśnienia wymaga przede wszystkim okoliczność, czy żądającej wznowienia, przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji z dnia [...].12.2008 r., albowiem zgodnie z treścią art. 145 § l pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Organ stwierdził, że ustalenie, czy podanie o wznowienie pochodzi od strony postępowania, konieczne jest jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Należy przy tym odróżnić kwestię badania, czy podmiot żądający wznowienia był albo powinien być stroną, od badania przesłanki wznowienia postępowania określonej wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. rozstrzygania, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Badanie przesłanki wznowienia, a więc rozstrzygnięcie co do winy lub jej braku, dopuszczalne jest w postępowaniu wznowionym na wniosek strony, po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Natomiast badanie, czy wnioskującemu o wznowienie przysługiwać winien przymiot strony, nie jest merytorycznym rozpoznaniem wniosku o wznowienie, lecz wyłącznie badaniem podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania, podobnie jak i każdego innego nadzwyczajnego trybu wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych. Organ podał, że w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane posiadanie statusu strony jest uzależnione od tego, czy nieruchomość danego podmiotu znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, zaś szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem, posiada legitymację do występowania jako strona w danym postępowaniu, możliwe jest na podstawie przepisów techniczno-budowlanych, zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości, oraz zakresu określonego we wniosku inwestora. Wyjaśniono, że w postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 11.12.2008 r., Nr [...] za strony postępowania, poza inwestorem, uznani zostali właściciele działki 2 oraz zarządca ulicy [...], z której projektowany był zjazd w stosunku do innych nieruchomości sąsiednich - między innymi działki nr 4 - oraz budynku na niej położonego. Stwierdzono, iż ta ostatnia nieruchomość, należąca do D.K.-C. - nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Organ pierwszej instancji dokonał także oceny oddziaływania budynku objętego decyzją z dnia [...].12.2008 r. na nieruchomość wnioskującej o wznowienie. W zakresie usytuowania budynku na działce i odległości do granicy z działką sąsiednią (par. 12 ust. l pkt l Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz.U. Nr 75, poz. 690, dalej jako: "rozporządzenie"), stwierdzono, że projektowany budynek został usytuowany na działce 1 w przepisowych odległościach od granicy z działkami sąsiednimi nr 2 , 4 , 5 , 6 tj. w odległości 6,50 m. Zgodnie z cytowanym powyżej rozporządzeniem odległość ściany posiadającej otwory okienne i drzwiowe zwrócone do granicy działki sąsiedniej nie może być mniejsza niż 4,0m. Nie .występuje zatem jakiekolwiek zbliżenie do granicy działki. W zakresie przesłaniania, określonego przepisami par. 13 ust. l pkt la rozporządzenia, stwierdzono, że wysokość projektowanego budynku jest zmienna i wynosi: od 4,36 m do 7,98 m do kalenicy. Na ww. wymienionych sąsiednich działkach budynki zawierające okna w ścianie zachodniej są usytuowane w odległości 14,5 m od granicy. W związku z tym, przy uwzględnieniu odległości pomiędzy budynkami wynoszącej 20 metrów, jest spełniony wymóg określony przepisem par. 13 ust. l pkt Ia rozporządzenia - między ramionami wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej kąta 60° z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna w pomieszczeniach przesłanianych budynków na działce nr 4 i 2 , nie będzie znajdował się żaden obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W zakresie oświetlenia i nasłonecznienia (par. 60 ust. l rozporządzenia) stwierdzono, iż w każdym pomieszczeniu mieszkalnym zlokalizowanym w budynku na działce nr 4 z oknami zwróconymi w kierunku zachodnim w odległości 14,5 metrów od granicy z działkami 1 , będzie zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocny, w godzinach od 7°° do 17°°. Teren działki nr 1 , położony jest na rzędnej 257,5 mnpm., jest pochylony w kierunku płd. - zach. (średnio około 6%). Budynek posadowiony na rzędnej 259,10. W osi płn. - płd. działka jest przedzielona skarpą o wysokości ok. 1,5 m, której korona prawie pokrywa się z granica terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy. W pobliżu wschodniej granicy przechodzi przez nią podziemna linia kablowa średniego napięcia (15kV) zakończona słupem, nad częścią zachodnią przebiega linia napowietrzna wysokiego napięcia (110kV). Zachowano odległości 1,5 m (min.1,0 m) od linii kablowej SN, oraz 14,0 m od osi linii napowietrznej WN. W zakresie bezpieczeństwa pożarowego, stwierdzono, że odległość pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynku projektowanego na działkach nr 1 a budynkami mieszkalnymi na działkach nr 2 , 4 wynosi ponad 8 metrów i spełnia wymogi zawarte w przepisie par. 271 ust. l rozporządzenia. Nie występuje zbliżenie budynku a bezpieczeństwo pożarowe budynków jest zachowane. W zakresie oddziaływania wód opadowych i powierzchniowych stwierdzono, że wody opadowe z dachu (rynnami i rurami spustowymi) zostaną odprowadzone na teren działki, bez naruszenia istniejącej równowagi w tym zakresie, a spływ wód powierzchniowych na działki sąsiednie nie wystąpi, gdyż teren działek 1 posiada naturalny spadek w kierunku zachodnim. W zakresie higieny i zdrowia (par. 309 rozporządzenia), po przeanalizowaniu projektu budowlanego stwierdzono, że: planowana inwestycja nie należy do grupy inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko naturalne; projektowany budynek nie będzie obiektem użyteczności publicznej ani zakładem pracy; nie wystąpi zatrucie wody lub gleby ani wydzielanie gazów toksycznych; nie wystąpi zadymianie - zastosowano ogrzewanie na paliwo ekologiczne-gazowe; zostało zalecone wykorzystanie do budowy oraz do wykończenia wnętrz wykorzystanie wyłącznie materiałów atestowanych; nie wystąpią zanieczyszczenia gazowe, pyłowe i płynne; obiekt nie będzie emitował hałasu i promieniowania; opady socjalno-bytowe będą gromadzone w pojemnikach zamykanych, opróżnianych rzeź koncesjonowany zakład wywozu śmieci. Ponadto zwrócono uwagę, że planowana inwestycja nie pozbawi osób trzecich (w tym także właścicielki działki 4 ) dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i gazu; nie wystąpią rozbiórki, mogące oddziaływać na obiekty sąsiednie; nie projektuje się dróg i parkingów mogących oddziaływać na obiekty sąsiednie (przewidziano l miejsce postojowe w garażu zamkniętym). W związku z powyższym w stwierdzono, że budynki na działkach sąsiednich o nr: 2 , 4 , 5 , 6 nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, to jest budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1 . Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż żądającej wznowienia D.K.-C. , jako właścicielce działki nr 4 obr [...], nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji z dnia [...].12.1008 r., Nr [...]. W związku z tym w świetle art. 147 k.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie było niedopuszczalne. W tej sytuacji organ nie badał, czy zrealizowane zostały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § l k.p.a. albowiem ich ocena może nastąpić dopiero po ustaleniu, że z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot, któremu winien przysługiwać przymiot strony, a więc po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W przedmiotowej sprawie, zachodziła więc konieczność wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych (podmiotowych), tj. z powodu braku legitymacji procesowej podmiotu wnioskującego o wznowienie. Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [... ] , Wojewoda , na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst z 2000 r., Dz. U. Nr 98, póz. 1071 ze zm.) art. 80 i art. 81 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo Budowlane (jednolity tekst Dz. U. Nr 156, póz. 1118 z 2006 r, ze zm.), uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że jeżeli wniosek o wznowienie opiera się na przesłance z art. 145 § l pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Na etapie wznowionego postępowania organ administracyjny może dopiero przeprowadzić merytoryczną ocenę materiału sprawy i dokonać weryfikacji twierdzeń wnoszącego podanie co do tego, czy przysługiwał mu przymiot strony postępowania. Ponadto organ zwrócił uwagę, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a k.p.a., czy został złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Tylko gdy brak jest ustawowych podstaw do wznowienia postępowania organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Natomiast w przeciwnym wypadku musi je wznowić i przeprowadzić zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy. Dopiero jeżeli w tej kolejnej fazie postępowania, nastąpi stwierdzenie, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo nie zaistniały przesłanki wznowienia, skutkuje to odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § l pkt l k.p.a.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 149 § 3 art. 150 § 1, art. 145 § l pkt 4, art. 148 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 107 z późn. zm.), odmówił wznowienia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu Prezydent Miasta powtórzył, że to na organie administracji właściwym w przedmiocie wznowienia postępowania ciąży w pierwszej kolejności obowiązek ustalenia, czy żądanie wznowienia postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną, oraz czy z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpiła osoba, której przysługiwał w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji objętej wnioskiem o wznowienie przymiot strony. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ twierdził, że ustalenie, czy podanie o wznowienie pochodzi od strony postępowania, konieczne jest jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Należy przy tym odróżnić kwestię badania, czy podmiot żądający wznowienia był albo powinien być strona, od badania przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., tj. rozstrzygania, czy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Badanie przesłanki wznowienia, a więc rozstrzygnięcie co do winy lub jej braku, dopuszczalne jest w postępowaniu wznowionym na wniosek strony, po wydaniu postanowienia o wznowieniu. Natomiast badanie, czy wnioskującemu o wznowienie przysługiwać winien przymiot strony, nie jest merytorycznym rozpoznaniem wniosku o wznowienie, lecz wyłącznie badaniem podmiotowej dopuszczalności wznowienia postępowania, podobnie jak i każdego. Pogląd zeprezentowany w uzasadnieniu decyzji Wojewody został określony jako odosobniony i nieznajdujący uzasadnienia ani w świetle ugruntowanej w literaturze i orzecznictwie wykładni cytowanych przepisów. Organ pierwszej instancji podkreślił, że po przeanalizowaniu, czy wymogi w zakresie przepisów technicznych zostały zachowane w stosunku do działki nr 4 oraz budynku na niej położonego stwierdzono, iż nieruchomość ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę, co nie pozwala uznać, by D. K.-C. posiadała status strony w postępowaniu, którego wznowienia się domaga. Organ powtórzył też swoje ustalenia dotyczące zgodności projektowanej inwestycji z powołanymi przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odwołanie od tej decyzji wniosła D.K.-C. . Zarzuciła, że organ l instancji nie ustosunkował się ani do uwag organu II instancji ani do treści wniosku o wznowienie postępowania wykazującego, że przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Podniosła, że organ, zaniechał zbadania czy przysługiwał jej status strony w tym postępowaniu na etapie wydawania pozwolenia na budowę, jak też czy jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania realizowanej inwestycji. Odwołująca się podniosła, że organ założył, że nie ma ona w tej sprawie interesu prawnego oraz że budowa nie oddziałuje na jej nieruchomość, przy czym ustalenia te zostały dokonane w całkowitym oderwaniu od stanu faktycznego sprawy i podnoszonych zarzutów. Nadto D.K.-C. podała, że na terenie działki nr 1 obr. [...] dokonano zmiany ukształtowania terenu poprzez podniesienie naturalnego poziomu, co spowodowało, że realizowany budynek wypiętrza się wyżej niż poziom jej działki, co z kolei powoduje, że wody z terenu tej działki wpływają na jej nieruchomość i powodują straty. Dalej skarżąca podała, że naruszono także warunki określone w Postanowieniu Dyrekcji Zespołu [...] Parków Krajobrazowych z dnia 27.11.2006 r., zgodnie z którymi wysokości wykopów i nasypów nie mogły być większe niż 1.2m od naturalnego poziomu terenu, gdy tymczasem wykonano wykopy o głębokości 5-6 m. Odwołująca się podkreśliła, że naruszone zostały tym samym przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24.09.1998 r. w spawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, które w § 7 dopuszczają wykopy do l,2m a przy wykopach na głębokość 5 m nakazują wykonanie analizy geotechnicznej i wykonanie ścian oporowych. Wykonanie tych dodatkowych analiz nie miało miejsca na spornej nieruchomości . W odwołaniu podkreślono też brak odniesienia się do stawianego od początku zarzutu czy zmiana ukształtowania terenu była czy też nie przedmiotem warunków pozwolenia na budowę. Ponadto budynek, jak wynika z decyzji z dnia [...].04.2009 r. posadowiono w odległości 6,5 m od granicy działki skarżącej, podczas gdy elementy tego budynku znajdują się w odległości mniejszej. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., znak: [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity tekst z 2000 r., Dz. U. Nr 98 póz. 1071 ze zm.) oraz art. 80 i art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. Nr 156 póz. 1118 z 2006 r., ze zm.), utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Jak podano w uzasadnieniu z brzmienia art. 147 k.p.a. wynika, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony. Ponieważ Pani d.K.-C. (właściciel działki nr 4 obręb [...]) nie była stroną postępowania zakończonego przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę, należało wstępnie zbadać, czy w przedmiotowej sprawie przysługiwał skarżącej status strony. Jak stwierdził organ drugiej instancji brak jest potwierdzenia, że obiekt objęty przedmiotowym pozwoleniem na budowę wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr 4 . Zgodnie z definicją art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Projektowany budynek usytuowany został na działce nr 1 w odległości około 21 m od ściany istniejącego budynku na działce nr 4 . Wjazd i wyjazd został zaprojektowany zgodnie z warunkami przyłączenia do dróg lądowych z działki nr 3 (ul. [...]), wzdłuż działki nr 4 . Jako niezasadny został oceniony argument dotyczący faktu podniesienia poziomu terenu działki objętej inwestycją oraz przesunięcia osi budynku w stosunku do planowanego usytuowania określonego we wniosku o wydanie warunków zabudowy bowiem z załączonej do projektu mapy sytuacyjno wysokościowej nie wynika aby rzędne projektowanego terenu były podniesione w stosunku do istniejącego poziomu działki nr 1 . Rzędna poziomu parteru budynku została w projekcie budowlanym określona poziomem 259,10 mnpm. Zgodnie z treścią części opisowej projektu zagospodarowania działki (str. [...]) odprowadzenie wód opadowych zaprojektowano na teren działki objętej inwestycją bez naruszania istniejącej równowagi. Projektowany budynek ma wysokość nie przekraczającą 9 m od poziomu terenu, zatem spełnione są wymogi § 12,13 oraz 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r, (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia organu l instancji o braku wpływu powyższych okoliczności na obszar oddziaływania projektowanej inwestycji. Stwierdzono, iż okoliczność innego usytuowania budynku w projekcie budowlanym niż proponowanego usytuowania tego budynku we wniosku o warunki zabudowy nie stanowi okoliczności do wznowienia postępowania, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie określiła linii zabudowy. Brak jest też dowodu aby zaprojektowany obiekt wprowadzał ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr 4 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody złożyła D.K.-C. . Skarżąca podała, że wbrew stanowisku organów orzekających w sprawie, jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania działki objętej decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Błędne są ustalenia organów obu instancji według których nie doszło do wyniesienia poziomu działki nr 1 ponad nieruchomość skarżącej. W istocie bowiem, na skutek prowadzonych w latach 2006 i 2007 prac ziemnych, poziom spornej działki jest obecnie znacznie wyższy niż ten ujawniony na mapach sytuacyjno - wysokościowych, na których oparto ustalenia faktyczne kwestionowanej decyzji. Dalej skarżąca wskazała, że organ drugiej instancji nie odniósł się do jej twierdzeń zawartych w odwołaniu, że głębokość istniejących na działce nr 1 wykopów znacznie przekracza dopuszczalną wyznaczoną postanowieniem Dyrekcji Zespołu [...] Parków z dnia 27.11.2007 r., znak: [...] oraz przepisami powoływanego w odwołaniu Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarżąca podała także, że aktualne usytuowanie budynku jest inne niż to wskazane w projekcie budowlanym, dlatego też nieprawidłowe jest twierdzenie organu drugiej instancji, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może -wedle danych wynikających z projektu - powodować ograniczenia dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Skarga zarzuca organom orzekającym w sprawie, że nie odniosły się do stanu faktycznego sprawy, zaniechały dokonania niezbędnych czynności sprawdzających a poprzestały na przytoczeniu przepisów prawa i poglądów orzecznictwa. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedz na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że z materiału dowodowego wynika, że żądanie wznowienia postępowania nie pochodzi od strony. Skoro zaś prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło legitymacji procesowej skarżącej, zasadnie organy obu instancji orzekły o odmowie wznowienia postępowania. Rozpoznając skargę, zważyć należało, co następuje: skarga jest uzasadniona. Nie zostały bowiem wyjaśnione i rozważone w sposób należyty wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Odmowa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...].12.2008 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oparta została na ustaleniu, że skarżąca nie była stroną postępowania, w którym wydano pozwolenie na budowę na sąsiedniej nieruchomości i stroną tego postępowania nie mogła i nie powinna być, gdyż nieruchomość, której jest właścicielką (działka nr 4 ) znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu, objętego udzielonym pozwoleniem na budowę. Trafne są przy tym i zasługują na aprobatę poglądy organu administracji przedstawione w zaskarżonej decyzji co do pojęcia strony w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zezwalającą na budowę. Poglądy te trafnie nawiązują do przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane (tekst jedn. z dnia 17.08.2006 r., Dz.U. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Obecnie bowiem, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, a także w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją wydaną w tym przedmiocie (pozwolenia na budowę) jest wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu. Obszar ten zaś to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tegoż terenu. Te odrębne przy tym przepisy to -jak słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji - także przepisy techniczno -budowlane, regulujące między innymi wzajemne sytuowanie obiektów budowlanych. Mimo tych poprawnych i trafnych w powyższym zakresie ocen i wniosków organu administracji, zaskarżoną decyzję należało uznać za niezgodną z przepisami prawa. Jej wydanie bowiem nie zostało poprzedzone - jak zaznaczono na wstępie - ustaleniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Podkreślić w tym miejscu należy, że skarżąca w toku postępowania przed organami administracji a następnie w skardze do sądu administracyjnego konsekwentnie zarzucała, że teren działki inwestora wcześniej, w latach 2006 -2007, przed rozpoczęciem budowy został sztucznie znacznie (o kilka metrów) podwyższony, co powoduje, że planowany budynek został usytuowany wyżej względem jej nieruchomości. To zaś z kolei ograniczy dopływ światła dziennego do jej budynku mieszkalnego. Ta właśnie okoliczność nie została w należyty sposób wyjaśniona i w zakresie tym brak jest koniecznych ustaleń i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego koniecznego materiału dowodowego. Uchybienie to jest naruszeniem zasady wynikającej z przepisów art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. Brak jest w szczególności ustalenia, czy fakt tego uprzedniego - przed udzieleniem pozwolenia na budowę - znacznego podwyższenia terenu działki inwestora miał miejsce, czy okoliczność ta nie wystąpiła. Nie jest w związku z tym jasne, czy mapa sytuacyjno - wysokościowa przedłożona z projektem budowlanym uwzględnia fakt tego ewentualnego podwyższenia terenu, czy w tym zakresie zachodzi niezgodność między mapą a rzeczywistym stanem występującym w terenie. W następstwie tego nie jest jasne, czy przy udzielaniu pozwolenia na budowę i ustaleniu, że nieruchomość skarżącej nie leży w obszarze oddziaływania spornego obiektu, za punkt wyjścia do dokonanych ocen przyjęto właściwe (rzeczywiste) dane i czy istotnie wzniesienie spornego budynku nie powoduje naruszenia przepisów techniczno - budowlanych, a zwłaszcza regulujących wymogi zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i regulujących wymogi oświetlenia i nasłonecznienia. Z uwagi na istniejące w tym zakresie wątpliwości i wynikającą z tego wadliwość postępowania, która powinna zostać usunięta w toku dalszych czynności, orzeczono jak w sentencji w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 1563, poz. 1270 z późn. zm). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.