II SA/Gl 240/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na akt S. M. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. H. P. zwrócił się do Starosty M. z wnioskiem o zwrot kwoty 425 zł tytułem niesłusznie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu marki [...], zarejestrowanego w dniu [...]r. pod nr rejestracyjnym [...]. Starosta M. pismem z dnia [...] r., nr [...], (doręczonym H. P. w dniu [...]r.), odmówił zwrotu żądanej kwoty. Pismem z dnia [...] r. H. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Starosty M., skargę na powyższy organ, podważając zasadność odmowy zwrotu pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. Po przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na tę skargę, skarżący został zobowiązany do wykazania, że przed wniesieniem skargi wezwał Starostę M. w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe skarżący poinformował, że po otrzymaniu pisma Starosty M. z dnia [...] r. nie zgadzając się z jego rozstrzygnięciem zastosował się do zawartego w nim pouczenia o przysługującym mu prawie złożenia w terminie 30 dni skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Starosty M. W ocenie skarżącego, skoro jako jedyną przysługującą mu drogę zaskarżenia aktu Starosty M. wskazano wniesienie skargi do Sądu, to nie wystąpił on do Starosty z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie uchybił obowiązującym procedurom. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w powołanej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzja lub postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy zatem do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty M. z dnia [...] r., nr [...] stanowi więc akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty M. o odmowie zwrotu żądanej opłaty było zatem, po doręczeniu pisma z dnia [...]r., wystąpienie przez skarżącego do tego organu w terminie 14 dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżący nie dopełnił tej czynności. W świetle wskazanych okoliczności skarga H. P. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Należy podkreślić, iż strona skarżąca zastosowała się do zawartego w zaskarżonym akcie błędnego pouczenia co do sposobu i terminu wniesienia skargi. Tryb wnoszenia skarg w rozpoznawanej sprawie bowiem w sposób odmienny określają przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcia naruszenia prawa. Tak więc m.in. tej treści pouczenie winno się było znaleźć w zaskarżonym akcie. Uwzględniając tę okoliczność należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Aczkolwiek w przepisie art. 112 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, stanowiącym o tej zasadzie, mowa jest o pouczeniu zawartym w decyzji, to nie może być jednak kwestionowane, że regulacja ta dotyczy również innych niż decyzja aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Z uwagi na upływ czternastodniowego terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, skarżący zamierzając zaskarżyć do sądu administracyjnego akt odmowny Starosty M. z dnia [...] r. wraz z wezwaniem winien złożyć do Starosty wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony stanowi podstawę do przywrócenia terminu przez organ – art. 58 k.p.a.). Po wyczerpaniu zaś tego środka w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. otworzy się dopiero możliwość skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu na akt Starosty M. z dnia [...] r.