II SA/Wa 141/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zawarcie kontraktu na pełnienie służby terminowej oddala skargę. [...] M. D. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym [...] w Szkole [...] w Z., na podstawie kontraktu nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. na pełnienie służby terminowej, zawartego na okres 5 lat, tj. od dnia [...] 2004 r. do dnia [...] 2009 r. W dniu [...] grudnia 2008 r. M. D. zwrócił się do Komendanta Szkoły [...] w Z. z wnioskiem o zawarcie z nim kontraktu na pełnienie służby stałej. Rozkazem personalnym nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, mając za podstawę art. 14 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 80, poz. 488), nie wyraził zgody na zawarcie ze [...] M. D. kontraktu na pełnienie służby terminowej. W uzasadnieniu wskazał, że zainteresowany, orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., został uznany za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, czego skutkiem było zwolnienie żołnierza z wykonywania obowiązków służbowych. Ponadto organ podał, że w związku z trwającym procesem profesjonalizacji Sił Zbrojnych, w dalszej służbie wojskowej powinno się pozostawić tylko żołnierzy perspektywicznych, o wysokich kwalifikacjach, zdyscyplinowanych, dyspozycyjnych oraz najlepiej wykonujących zadania służbowe. Od powyższego rozkazu personalnego M. D. wniósł odwołanie do Ministra Obrony Narodowej. Wskazał w nim m.in., że komisja lekarska była nierzetelna, o czym świadczą zarzuty zawarte w jego skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na wydane przez nią orzeczenie. W jego ocenie, organ powinien był zawiesić postępowanie w sprawie zawarcia kontraktu na pełnienie służby stałej do czasu rozpoznania przez sąd administracyjny ww. sprawy. Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., działając w oparciu o art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W uzasadnieniu podał, że do wyrażenia zgody na zawarcie z żołnierzem zgody na pełnienie zawodowej służby stałej nie wystarcza spełnienie warunków formalnych. Decyzja we wskazanym przedmiocie ma bowiem charakter fakultatywny, uznaniowy, zaś jej wydanie wymaga uzasadnienia z punktu widzenia uwzględnienia słusznego interesu strony i interesu społecznego, w tym przypadku - potrzeb Sił Zbrojnych, zdefiniowanych w art. 6 ust. 1 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej. Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji, iż w służbie powinno się pozostawić tylko żołnierzy perspektywicznych, dyspozycyjnych i zdyscyplinowanych. Jego zdaniem, jak wynika z dokumentów zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, [...] M. D. w roku 2007 przebywał 99 dni na zwolnieniu lekarskim i był zwolniony z zajęć z wychowania fizycznego na okres 10 miesięcy. W roku 2008 na zwolnieniu lekarskim przebywał przez 42 dni, a przez 8 miesięcy był zwolniony z zajęć z wychowania fizycznego, natomiast w roku 2009 na zwolnieniu lekarskim przebywał przez 175 dni. W związku ze zwolnieniem z zajęć, nie przystępował on do egzaminu rocznego z wychowania fizycznego. Ponadto żołnierz był w 2007 roku przez 10 miesięcy, a w roku 2008 przez 3 miesiące, zwolniony ze służb, musztry i zajęć w polu. Mając powyższe na względzie, Minister Obrony Narodowej stwierdził, że M. D. nie jest dyspozycyjny, w związku z czym wydanie rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2009 r. było w pełni uzasadnione. Wyjaśnił ponadto, iż oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu ww. rozkazu, w którym wskazano m.in., że zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby terminowej uniemożliwi uregulowanie stanu prawnego żołnierza, sprostowano postanowieniem Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie prawa, poprzez brak rzetelnej i konsekwentnej argumentacji, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie w sprawie oraz podjęcie decyzji w oparciu o nieprawomocne orzeczenie komisji lekarskiej. Wskazując na powyższe, M. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przywrócenie go do zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób uprawniony wskazał w skarżonej decyzji podstawy faktyczne jej wydania. W ocenie tutejszego Sądu zarzuty skargi znajdują uzasadnienie, lecz jedynie w odniesieniu do argumentów decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Istotnie bowiem, w chwili jej wydawania, orzeczenie komisji lekarskiej na której organ oparł swoją decyzję, nie było jeszcze prawomocne. Nie powinno więc stanowić dla organu źródła wiedzy. Powyższe uchybienie zostało jednakże naprawione w decyzji organu II instancji, która jest przedmiotem niniejszego zaskarżenia. Organ ten poprawnie wywodził przesłanki do wydania decyzji z analizy przydatności skarżącego do służby. Tej zaś analizy organ dokonał w oparciu o akta osobowe, odzwierciedlające przebieg służby skarżącego w okresie ostatnich trzech lat. Zgodzić się należy z organem, iż sporna decyzja ma charakter uznaniowy. Przy jej wydawaniu organ winien realizować zarówno słuszny interes strony, jak również słuszny interes służby. Słuszny interes służby przejawia się zaś w tym, aby żołnierze w niej będący byli sprawni fizycznie i zdrowi. Tylko bowiem takie osoby mogą być uznane za dyspozycyjne oraz mogące skutecznie zrealizować zadania stawiane przed armią zawodową. Trafnie zaś organ nie dopatrzył się istnienia po stronie skarżącego istnienia słusznego interesu. Nic nie przemawia bowiem za tym, aby za słuszny interes strony uznać pozostawanie w służbie osoby, która ze względu na zły stan zdrowia nie jest w stanie w pełni realizować zadań stawianych przed żołnierzami zawodowymi. W szczególności, przez długi okres czasu, nie jest w stanie wykonywać służby, uczestniczyć w zajęciach musztry, w zajęciach w polu, czy w zajęciach WF, a oprócz tego przez okres 99, 42 i 175 dni (odpowiednio w latach 2007, 2008 i 2009) przebywa na zwolnieniu lekarskim. W świetle powyższego, uznać należało, iż organ w sposób poprawny wydał skarżoną decyzję, uznając skarżącego za nieprzydatnego do służby. Przeprowadzona przez organ analiza przebiegu służby skarżącego w okresie ostatnich trzech lat świadczyła bowiem jednoznacznie, iż nie był on w stanie realizować w pełni zadań stawianych przed zawodową armią. Do odmiennych konkluzji nie mogła także doprowadzić argumentacja przedstawiona przez skarżącego w skardze. Przede wszystkim zarzut w niej zawarty nie znajdował uzasadnienia w odniesieniu do skarżonej decyzji. Jak już bowiem wskazano na wstępie, uchybienie organu I instancji zostało usunięte przez skarżoną decyzję. Nadto w swojej skardze strona nie tylko nie wykazała, ale nawet nie podnosiła, aby za pozostawieniem jej w służbie przemawiał słuszny interes strony czy służby. W tym stanie sprawy, uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).