VII SA/Wa 262/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. S.A. z siedzibą w S. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. VII SA/Wa 262/10 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił "K." S.A. pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcyjnego i budowę budynku portierni oraz wiaty na odpadki na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], ul. [...], S., gm. L. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008r. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994r. wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym w dniu [...] marca 2000r. Hala produkcyjna została zlokalizowana na działkach leżących w strefie o symb. [...] przeznaczonych pod tereny drobnej wytwórczości, przemysłu składów, przetwórstwa rolniczego, usług w tym komunikacyjnych i obsługi rolnictwa. Nadto do przedłożonego projektu inwestor załączył decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania, opinię co do lokalizacji sieci a także pozytywną opinię dla potrzeb obsługi komunikacyjnej. Przedłożenie przez inwestora wszelkich niezbędnych dokumentów zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego uzasadniało w świetle art. 32 ust. 4 tej ustawy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W zakresie formułowanego przez sąsiadów inwestora zarzutu braku zgody współwłaściciela działki drogowej na przejazd samochodów ciężarowych organ stwierdził, że inwestor jako współwłaściciel tej działki i ma prawo do korzystania ze swojej współwłasności zgodnie z przeznaczeniem. Odnośnie zarzutu braku niezbędnych konsultacji z Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska, organ odwoławczy wyjaśnił, iż w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest nie podlega merytorycznemu badaniu decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania a jedynie zgodność inwestycji z tą decyzją. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł uczestnik postępowania R.K. domagając się jej uchylenia wraz z decyzją poprzedzającą. Skarżący podnosił, że inwestycja znajduje się na terenie, gdzie warunkiem dopuszczenia do jej realizacji jest zamknięcie strefy uciążliwości w granicach własnej działki. Ten warunek został przez organ przemilczany, mimo, że plan zagospodarowania przestrzennego zakazuje lokalizowania na tym obszarze obiektów, których uciążliwość przekracza granice ich lokalizacji. Skarżący wywodził, że planowana inwestycja nie jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska z uwagi na emisję hałasu, zapachu oraz zanieczyszczeń, a nadto, że działka drogowa jest przeznaczona do obsługi działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i usługową, co wyklucza jej wykorzystanie dla ruchu samochodów ciężarowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2009r. w sprawie o sygnaturze VIISA/Wa 1721/08, uchylili decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2008r. W uzasadnieniu wskazał, że z załączonego do akt wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2000r. wynika, że objęte inwestycją działki o numerach [...] i [...] położone są na terenach wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego (symb. [...]), natomiast pozostałe działki [...], [...], [...] i [...] położone są na terenach usług i zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z § 72 wskazanego planu wyznacza on tereny wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego i usług, przy czym w myśl § 73.1 warunkiem dopuszczenia do realizacji wymienionych w § 72 funkcji jest spełnienie wymogu zamknięcia strefy ich uciążliwości do działki własnej. Sąd stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że dotychczasowa działalność zakładu stanowi dla okolicznych terenów uciążliwość zapachową, w zakresie emisji pyłu i hałasu. Właściciele sąsiednich nieruchomości zwracali się w tej kwestii do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, a organ po zbadaniu podnoszonych zarzutów stwierdził, że inwestor przekracza dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. Tym samym zdaniem Sądu nie zostały spełnione warunki zawarte w ustaleniach miejscowego planu (uciążliwość zakładu nie zamyka się w granicach działki własnej), a także nie zastosowano nasadzeń wokół działki zielenią wysoką co wynika z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2007r. skierowanego do PINB, Starosty [...] i Wójta Gminy [...]. Organ odwoławczy tej kwestii nie analizował a były one podnoszone w odwołaniu. Wojewoda ograniczył się do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, a hala produkcyjna zlokalizowana jest na działkach leżących w strefie o symbolu [...] przeznaczonych pod tereny drobnej wytwórczości, przemysłu i składów. W zakresie zarzutów odwołania organ wypowiedział się tylko co do działki drogowej, będącej również współwłasnością inwestora. Rzeczą organu orzekającego było natomiast, rozważenie czy istotnie obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek planowanej inwestycji, a także staranne odniesienie się do zapisu planu miejscowego i jego ograniczeń dla działalności wytwórczej i przemysłowej mając na uwadze strefy do jakich przynależą poszczególne działki i wynikające z tego ograniczenia. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji ograniczyło do jednego zdania w kwestii zgodności projektu z planem miejscowym oraz krótkiej wypowiedzi co do bezzasadności zarzutu braku zgody współwłaścicieli działki drogowej na przejazdy samochodów ciężarowych. Tym samym decyzja nie spełniała wymogów art. 138 kpa, a to oznaczalo naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia i stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270). W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.05.2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1721/08, Wojewoda [...] dokonał ponownego rozpatrzenia, odwołania: S.Z., R.K., B.K., P.R., B.K., R.K., R.K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].01.2008r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "K." S.A. pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcyjnego i budowę budynku portierni oraz wiaty na odpadki na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], ul. [...], S., gm. L. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009r. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na wskazania Sądu (wiążące, zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) stwierdził, że jak wynika z załączonego do akt wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...].05.2000 r., działki o numerach [...] i [...] położone są na terenach wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego, natomiast działki nr ew. [...] [...], [...] [...], położone są na terenach usług i zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z § 72 plan wyznacza tereny wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego i usług przy czym w myśl § 73.1 warunkiem dopuszczenia do realizacji wymienionych wyżej funkcji jest spełnienie wymogu zamknięcia strefy ich uciążliwości do działki własnej. Jak wynika z akt sprawy, już dotychczasowa działalność zakładu stanowi dla okolicznych terenów uciążliwość zapachową oraz związaną z emisją pyłu i hałasu. Powyższe potwierdza również Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, który stwierdził, że inwestor przekracza dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, a zatem jednoznacznie wskazał, że nie zostały spełnione warunki zawarte w ustaleniach miejscowego planu, bowiem uciążliwość zakładu nie zamyka się w granicach działki własnej. W przedmiotowym piśmie z dnia 15.05.2007 r. organ ochrony środowiska wskazuje ponadto, że nie zastosowano nasadzeń wokół działki zielenią wysoką. Jako, że w ocenie organu odwoławczego naruszono ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co przy nieuzpełnieniu dokumentacji (tj. niedostosowaniu dokumentacji technicznej do wymogów planu) powinno skutkować wydaniem decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania stosownego pozwolenia na budowę, przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazane powyżej uchybienia inwestor powinien uzupełnić, po uprzednim wezwaniu go w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Zaistniała zatem konieczność przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie, które wiąże się nie tylko z dostosowaniem inwestycji do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale z nowym ustaleniem obszaru oddziaływania projektowanej rozbudowy. W zależności od poczynionych ustaleń organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie. Natomiast przeprowadzenie postępowania w tym zakresie przez organ II instancji w jego ocenie doprowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 Kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r., uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. – wniósł inwestor "K." S.A. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a,, art 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., polegającym na zaniechaniu merytorycznego rozpatrzenia sprawy i braku sprecyzowania zarzutu niedostosowania dokumentacji technicznej do wymogów. Motywując wniesioną skargę wskazał, że uzasadnienie decyzji Wojewody [...] jest wewnętrznie sprzeczne, niezgodne z zebranym w sprawie materiałem oraz nie zawiera wskazówek mogących pomóc inwestorowi i organowi I instancji w zrozumieniu intencji Wojewody przy żądaniu zmiany dokumentacji technicznej. Jest w istocie wyrazem braku zamiaru merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tak ogólnikowe i nic nie wnoszące uzasadnienie decyzji narusza art. 107 § 3 k.p.a., nakazujący wskazać, na jakich dowodach organ administracji oparł rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego, w sprawie występują dwa odrębne zagadnienia jedno związane z funkcjonowaniem dotychczasowego zakładu i drugie związane z jego rozbudową. Wszystkie zarzuty podnoszone do tej pory przez uczestników postępowania związane były z dotychczasową działalnością zakładu oraz uchybieniami stwierdzonymi w 2007 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, a wskazanymi w piśmie z dnia [...].05.2007 r. Uchybienia te zostały usunięte przed wydaniem zaskarżonej decyzji, z wyjątkiem nasadzeń wokół działki zielenią wysoką, której nie dokonano z uwagi na trwające od 2006 r. starania o uzyskanie pozwolenia na rozbudowę zakładu. Jednak wbrew twierdzeniom Wojewody [...] aktualny plan miejscowy nie wymaga dokonywania takich nasadzeń. Na dowód usunięcia tych uchybień skarżący przedłożył pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia ...grudnia 2009r. Uchybienia wyeksponowane przez sąsiadów, dotyczyły w zasadzie przekroczenia norm (przekroczenie hałasu w istniejącym zakładzie o 1,5 decybela i wynikało z wadliwego działania urządzenia wyłączonego już z eksploatacji). Na marginesie skarżący wskazał, że od strony budynku małżonków K., sąsiadów kwestionujących decyzję Starosty [...], projekt przewiduje wykonanie ekranów akustycznych. W ocenie skarżącej Spółki uzasadnienie wyroku WSA z dnia 21.05.2009 r., zostało przez Wojewodę [...] mylnie zinterpretowane. Sąd wskazał bowiem na uchybienia, które powinny skutkować szczególną ostrożnością organów administracji przy rozpatrywaniu pozwolenia na rozbudowę zakładu, zbadaniem obszarów oddziaływania planowanej inwestycji a także szczegółowe odniesienie się do zapisu planu miejscowego. Wyrok nie stwierdzał, że uchybienia w dotychczasowym funkcjonowaniu zakładu mogą stanowić podstawę rozstrzygnięcia co do planowanej inwestycji. Wojewoda [...] wbrew zaleceniom Sądu, nie rozpoznał sprawy merytorycznie, tylko przekazał ją do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jednocześnie nie wskazał, na czym polega naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w jakim zakresie dokumentacja techniczna jest niedostosowana do wymogów tego planu. Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane to organ powinien wskazać jakie są nieprawidłowości w dokumentacji. Podejmując zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] naruszył przepisy postępowania a w szczególności art. 138 § 2 k.p.c. Przepis ten upoważnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Skarżący argumentował, że organ I instancji przy wydawaniu pozwolenia na rozbudowę zakładu produkcyjnego rozważał kwestie ochrony środowiska. Postanowieniem Starosty [...] z dnia [...].10.2006 r. uznano za niezbędne sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko; decyzja o pozwoleniu na budowę poprzedzona została decyzją Wójta Gminy [...] nr [...] z [...].03.2007 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia. Wojewoda [...] rozpoznając ponownie sprawę uchylił pozwolenie na budowę, nie podając realnych przyczyn, pominął zebrany w sprawie materiał, pozwalający na wydanie decyzji merytorycznej. W załączniku do protokołu rozprawy "K." S.A. dodatkowo wyjaśnił, iż według projektu budynek produkcyjny ma być zlokalizowany na działce [...] i stanowił będzie przedłużenie istniejącego budynku produkcyjnego. Budynek portierni i wiata na odpadki również mają być zlokalizowane na działce [...]. Działka ta, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, położona jest na terenie wytwórczości, przemysłu, składów, przetwórstwa rolniczego. Dlatego w ocenie skarżącego pozwolenie na budowę nie narusza planów zagospodarowania przestrzennego, a na działkach oznaczonych jako teren usług i zabudowy mieszkaniowej nie są planowane inwestycje wykraczające poza ten obszar. Zatem przyczyny uchylenia pozwolenia na budowę nie mogły wynikać z planu zagospodarowania przestrzennego nie było innych uchybień, które wymagałaby usunięcia w postępowaniu przed organem I instancji. Jeżeli jednak Wojewoda [...] stwierdził takie uchybienia, to powinien je wskazać w sposób nie budzący wątpliwości. Zarzuty dotyczące dotychczasowej działalności zakładu - nie mogły stanowić podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ organ powinien badać przyszłą inwestycję, a nie istniejącą. Bezzasadne było wskazywanie uchybienia z 2007 r., bez zbadania stanu faktycznego istniejącego w czasie wydawania zaskarżonej decyzji. Uchylając pozwolenie na budowę Wojewoda [...] przeoczył, że Sąd uchylił jedynie decyzję II instancji i nakazał dokładne i wszechstronnego wyjaśnienie stanu faktycznego. Organ przytoczył natomiast fragmenty uzasadnienia Sądu a zaniechał, badania granic oddziaływania planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.). Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skargi należy uznać, iż są one zasadne. Słusznie skarżący wskazał, że podejmując zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] naruszył przepisy postępowania a w szczególności art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja kasacji przewidziana w tym przepisie ma charakter wyjątkowy, gdyż nie może być zastosowana w innych sytuacjach niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 k.p.a. Zasadniczo bowiem przed organem odwoławczym powinno nastąpić powtórne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Kasacyjna decyzja Wojewody [...], nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie, gdyż organ nie wykazał żadnych merytorycznych przyczyn stwierdzenia, że projektowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź że dokumentacja techniczna zawiera wady. Nie mógł tym samym wykazać, iż ich usunięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznym zakresie. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., wskazane przez organ jako wiążące, zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zostało przez Wojewodę [...] mylnie zinterpretowane. Sąd wskazał bowiem na negatywne oddziaływanie funkcjonującego zakładu na sąsiednie nieruchomości, co musiało skutkować szczególną ostrożnością organów administracji przy analizie możliwości wydania pozwolenia na jego rozbudowę. Zadaniem organu było zbadanie obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i szczegółowe odniesienie się do zapisu planu miejscowego. Wyrok nie stwierdzał jednak, że uciążliwości związane z dotychczasowym funkcjonowaniem zakładu stanowią automatycznie podstawę do negatywnego rozstrzygnięcia losów planowanej inwestycji. Związane było to z faktem, że zarzuty podnoszone do tej pory przez uczestników postępowania dotyczyły sytuacji istniejącej w 2007r., a potwierdzonej w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...].05.2007 r. Podkreślić również należy, że Sąd uchylił tylko decyzję organu II instancji. Gdyby bowiem Sąd przesądził kwestę niezgodności zamiaru inwestycyjnego skarżącej Spółki z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego (tak jak zrozumiał to organ odwoławczy z uzasadnienia wyroku) - to uchyliłby z pewnością także decyzję organu I instancji, jako naruszającą prawo w tym samym stopniu co decyzja organu odwoławczego. Dlatego organ odwoławczy powinien był sprawę rozpoznać merytorycznie i zastosować przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), który stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Ocena projektu budowlanego, a w zasadzie projektu zagospodarowania działki w kontekście jego zgodności z planem miejscowym należała do najistotniejszych składników sprawdzeń merytorycznych prowadzonych przez organ administracji budowlanej. Wynik analizy w tym zakresie dawał zasadniczą podstawę do odmowy bądź udzielenia pozwolenia na budowę. Ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego bardzo często zawierają ograniczenia w zakresie określonego w art. 140 Kodeksu cywilnego władztwa nad gruntem. Wówczas tylko w tak określonych granicach właściciel może korzystać z gruntu, dokonywać jego zabudowy i rozporządzać nim. Dlatego też wszelkie wątpliwości, rodzące się w odniesieniu do tych okoliczności powinny być starannie i rzetelnie wyjaśnione przez organ administracji, przed wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. W tym kontekście słusznie skarżący podniósł, że w sprawie wystąpiły dwa odrębne zagadnienia, jedno związane z dotychczasowym funkcjonowaniem zakładu i drugie związane z jego rozbudową. Aktualnie inwestor podnosi, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nieprawidłowości związane z negatywnym oddziaływaniem zakładu na środowisko zostały usunięte, z wyjątkiem nasadzeń wokół działki zielenią wysoką, której nie dokonano z uwagi na trwające od 2006 r. starania o uzyskanie pozwolenia na rozbudowę zakładu. Jednak aktualny plan miejscowy nie wymaga dokonywania takich nasadzeń. Na dowód ich usunięcia, skarżący przedłożył pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2009r. "informacja o stanie przestrzegania wymagań ochrony środowiska" W odniesieniu do negatywnego oddziaływania na nieruchomość małżonków K. - kwestionujących decyzję Starosty [...], skarżący podniósł, że od strony ich budynku, projekt przewiduje wykonanie ekranów akustycznych. Gdyby organ dokonał oceny merytorycznej, to ustaliłby prawdziwość tych twierdzeń, a następnie mógłby ocenić czy aktualna działalność zakładu produkcyjnego, w świetle brzmienia przepisów planu miejscowego, pozwala na wydanie pozwolenia na jego rozbudowę. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w dacie orzekania organ odwoławczy dokonał wadliwej wykładni planu i błędnie uznał, że na terenie przedmiotowych działek nie jest możliwe zrealizowanie projektowanej inwestycji z powodu dotychczasowej działalności zakładu, która rodziła określone uciążliwości dla działek sąsiednich z czego wynikało, że uciążliwość inwestycji nie mieści się w granicach nieruchomości własnych inwestora. Tymczasem badanie zgodności projektowanego obiektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakładało na organ architektoniczno-budowlany obowiązek analizy treści poszczególnych postanowień planu zagospodarowania przestrzennego i aktualnej oceny złożonego projektu pod kątem jego zgodności z planem. Możliwość wydania decyzji odmownej (wobec ustalenia sprzeczności zamiaru inwestycyjnego z planem) związana jest z koniecznością wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, że planowana inwestycja koliduje z normami prawnymi wynikającymi z prawa miejscowego. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. organ obowiązany jest wskazać w uzasadnieniu swoje stanowisko w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy i podać jego motywy, jak również wyjaśnić podstawę prawną decyzji oraz dokonać oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle konkretnych przepisów prawa. Natomiast w niniejszej sprawie organ uznał, że planowana rozbudowa narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie wskazał na podstawie jakich dokumentów czy też dowodów uznał, że rozbudowa zakładu produkcyjnego narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazana wyżej wadliwość dokonanej przez organ II instancji wykładni planu miejscowego miała decydujące znaczenie przy rozpoznaniu niniejszej sprawy i skutkowała koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Przy ponownej ocenie sprawy organ zobowiązany będzie uwzględnić wyżej przedstawioną wykładnię przepisów i wskazania Sądu Wojewódzkiego. Uznając więc, że organ z mocy art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązany były w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stanowisko swoje uzasadnić zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., a obowiązku tego nie spełnił, naruszając również art. 138 § 2 k.p.a, a jednocześnie przepis art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.