II SA/Lu 111/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Magdalena Markowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. nr [...] II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej: "Prawo budowlane") oraz art. 104 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. nakazał S. K. dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego o wymiarach 7,58 m x 5,13 m, zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości Z., wybudowanego niezgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w wyniku oględzin dokonanych w dniu 11 września 2009 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w C. ustalili, że na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości Z. znajduje się murowany, parterowy, niepodpiwniczony budynek gospodarczy o wymiarach 7,58 m x 5,13 m. Przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w odległości 8,04 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce o nr ewid. [...], w odległości 6,85 m od budynku gospodarczego położonego na działce nr [...], w odległości 10,4 m od krawędzi drogi powiatowej nr [...] oraz w odległości 0,80 m od granicy działki o nr [...]. Organ wskazał, iż przedmiotowy budynek składa się z dwóch pomieszczeń – tzw. "letniej kuchni" oraz pomieszczenia gospodarczego przeznaczonego na sprzęt rolniczy. Budynek ten wyposażony jest w wewnętrzną instalację elektryczną. W ścianach budynku od strony wschodniej i zachodniej umieszczone są otwory okienne, zaś od strony południowej, otwór okienny i drzwiowy. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika ponadto, iż inwestor – S. K. wzniósł przedmiotowy budynek bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę bądź dokonania zgłoszenia budowy około roku 2004 w miejscu starego, drewnianego budynku gospodarczego, który rozebrał. Organ wskazał również, iż właścicielką działki o nr ewid. [...], na której został wzniesiony przedmiotowy budynek, jest M. G. Powołując się na treść art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, zawierającego definicję budowy oraz na treść art. 28 ust. 1 i art. 29 – 30 Prawa budowlanego, organ pierwszej instancji wskazał, iż na rozpoczęcie i prowadzenie budowy budynku gospodarczego objętego niniejszym postępowaniem wymagane było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Dalej organ przytoczył treść art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że jeżeli budowa rozpoczęta bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W ocenie organu, roboty budowlane wykonane przy przedmiotowym budynku gospodarczym naruszają przepisy techniczno – budowlane w sposób uniemożliwiający doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Budynek ten, posadowiony w odległości 0,80 m od granicy działki sąsiedniej o nr ewid. 287, zwrócony ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę tej granicy narusza, zdaniem organu, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), określający maksymalne odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W konkluzji organ podniósł, iż przedmiotowy budynek gospodarczy narusza wskazany przepis rozporządzenia w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem bez wykonania rozbiórki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...], wydaną na skutek odwołania S. K., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając argumentację zawartą w jej uzasadnieniu. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał je za pozbawione podstaw, wskazując, iż powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji nie może być brak wiedzy inwestora o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, czy trudna sytuacja ekonomiczna bądź zdrowotna inwestora. W ocenie organu odwoławczego, bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie pozostaje również okoliczność, iż przedmiotowy budynek gospodarczy wzniesiony został w miejscu rozebranego wcześniej budynku o takim samym przeznaczeniu. W skardze na powyższą decyzję S. K. zarzucił organowi drugiej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, m. in. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron postępowania, 2) art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 86 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron postępowania, podczas gdy w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia i wydanie decyzji na podstawie niezupełnego materiału dowodowego, 3) art. 11 k.p.a. z uwagi na brak wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, 4) art. 136 k.p.a., przez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy i nieustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. toczącego się przed Sądem Rejonowym w C. postępowania o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości o nr [...] położonej w Zarzeczu na rzecz S. K. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie, iż S. K., budując budynek gospodarczy na działce o nr [...], naruszył prawa osób trzecich - tj. właścicieli nieruchomości sąsiedniej o nr [...], podczas gdy właścicielem tej nieruchomości jest S. K. W związku z powyższym, skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] października 2009 r., ewentualnie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy z wniosku S. K. o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie skarżącego, organy prowadzące postępowanie w sprawie naruszyły w pierwszej kolejności podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Nie dokonały bowiem wszechstronnego wyjaśnienia podstawowych dla niniejszej sprawy okoliczności faktycznych. Skarżący podkreślił, iż podstawowym dowodem w sprawie powinien być dowód z przesłuchania stron. Wynika to z faktu nieuregulowania stanu prawnego nieruchomości o nr [...] i [...]. Zważyć bowiem należy, iż w 1962 roku S. K. i M. G. zawarli ustną umowę zamiany wskazanych nieruchomości. S. K. zobowiązał się do przekazania działki o nr [...] M. G. w zamian za przekazanie na jego rzecz działki o nr [...]. Skarżący podkreślił przy tym, iż działka o nr [...], na której posadowiony jest budynek gospodarczy, dla którego został w niniejszym postępowaniu wydany nakaz rozbiórki, sąsiaduje bezpośrednio z działką o nr [...], stanowiącą własność skarżącego. Jak wynika z powyższego, zasada poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, którą realizują przede wszystkim przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie ma w przedmiotowym stanie faktycznym zastosowania. Zdaniem skarżącego, nie może ujść uwadze sądu okoliczność, iż budynek gospodarczy znajdujący się na działce o nr [...] usytuowany w niezgodnej z przepisami wskazanego rozporządzenia odległości od działki sąsiedniej, nie narusza interesów jej właścicieli. Właścicielem działki sąsiedniej o nr [...] jest bowiem S. K. Wskazane okoliczności wynikają m.in. z odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 13 października 2009 roku złożonego przez S. K. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organ odwoławczy, posiadając takie informacje, powinien przesłuchać strony na okoliczność stanu prawnego nieruchomości. Brak dopuszczenia dowodu z przesłuchania stron stał się przyczyną nieuwzględnienia przez organy, iż w dniu 8 listopada 2009 r. S. K. złożył do Sądu Rejonowego w C. I Wydział Cywilny wniosek o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] położonej we wsi Z. Obecnie postępowanie w tej sprawie toczy się pod sygnaturą akt [...]. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy ma istotne znaczenie w niniejszym postępowaniu administracyjnym. W przypadku uwzględnienia wniosku S. K. graniczące ze sobą działki o nr [...] i [...] byłyby własnością skarżącego. Taki stan prawny nieruchomości czyniłby bezzasadną decyzję nakazującą rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce o nr [...]. Wynika to przede wszystkim z faktu, że budowa budynku gospodarczego była zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia 13 lipca 2004 r. W ocenie skarżącego, toczące się w chwili obecnej postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości niewątpliwie stanowi zagadnienie wstępne, uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto skarżący wskazał, iż przedmiotowy budynek gospodarczy odpowiada kubaturą i usytuowaniem starego drewnianego budynku, w którego miejsce został on postawiony. Budowa ta została wykonana za zgodą obecnej właścicielki działki o nr [...]. Usytuowanie budynku, pomimo iż jest niezgodne z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie narusza praw osób trzecich. Osobą trzecią – właścicielem sąsiedniej nieruchomości jest bowiem inwestor. Idąc dalej, po rozstrzygnięciu postępowania cywilnego zgodnie z wnioskiem S. K., naruszenie odległości sytuowania budynku od działki o nr [...] nie będzie miało znaczenia. Nieruchomości nr [...] i [...] będą miały bowiem jednego właściciela, co oznacza że nie będzie granicy pomiędzy działkami. Budowa nie będzie zatem naruszała ani przepisów wskazywanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ani miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy C. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w jej treści. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wykonane przez skarżącego – S. K. roboty budowlane objęte niniejszym postępowaniem stanowiły budowę obiektu budowlanego, na której rozpoczęcie i prowadzenie wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż skarżący dokonał budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] położonej w miejscowości Z. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, popełniając tym samym samowolę budowlaną, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego. Zgonie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z kolei art. 48 ust. 2 art. Prawa budowlanego, w którym określone zostały przesłanki wszczęcia procedury legalizacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, stanowi, że jeżeli budowa zrealizowana w warunkach określonych w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...) oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego bezspornie wynika, że wybudowanie przez skarżącego budynku gospodarczego objętego niniejszym postępowaniem w odległości 0,80 m od granicy z sąsiednią działką o numerze 287 narusza wymogi wynikające z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), określającego maksymalne odległości budynku od granicy z działką sąsiednią. Powyższe uchybienie przez inwestora przepisom techniczno – budowlanym uniemożliwiało, w ocenie organów, doprowadzenie przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, a tym samym, zdaniem organów, czyniło bezpodstawnym wszczęcie procedury legalizacyjnej w oparciu o dyspozycję art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Tego stanowiska organów administracji sąd w niniejszej sprawie nie podzielił, uznając, iż przy ocenie możliwości doprowadzenia samowolnie zrealizowanego budynku do stanu zgodnego z prawem organy powinny były wziąć pod uwagę możliwości uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych. Uzyskanie odstępstwa od przepisów techniczno - budowlanych dopuszczalne jest, w myśl art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno - budowlane, w drodze postanowienia, udziela bądź odmawia zgody na odstępstwo (art. 9 ust. 2). Wniosek do ministra, o którym mowa w ust. 2, w sprawie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo, właściwy organ składa przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 9 ust. 3). Należy wskazać, iż literalna wykładnia art. 9 ust. 3 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, że możliwość uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych istnieje wyłącznie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Uzyskanie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych otwiera możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego, który nie spełnia określonych wymogów wynikających wprost z przepisów techniczno – budowlanych zawartych w rozporządzeniach. Zgoda na odstępstwo zastępuje wówczas przepis rozporządzenia. Wprawdzie postępowanie w niniejszej sprawie obejmuje etap po zakończeniu robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę, jednakże konstrukcja art. 48 ust. 2 – 3 i 5 Prawa budowlanego pozwala na przyjęcie, że postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej prowadzone w oparciu o dyspozycję tego przepisu stanowi odpowiednik postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Stąd przepisy dotyczące postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być odpowiednio stosowane w toku postępowania legalizacyjnego. Zalegalizowanie samowolnie wykonanych robót budowlanych jest bowiem możliwe tylko wówczas, gdy można stwierdzić, że nie naruszają one porządku prawnego określonego przepisami materialnoprawnymi z zakresu prawa budowlanego, w tym przepisami techniczno – budowlanymi, przepisami z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony zabytków, ochrony środowiska itd. Innymi słowy, możliwość legalizacji dotyczy co do zasady takich obiektów, co do których inwestor uzyskałby pozwolenie na budowę, gdyby o nie wystąpił i dochował wszelkich wymogów formalnych. Reasumując, wskazać należy, iż decyzja legalizująca samowolę budowlaną wydawana w postępowaniu prowadzonym w oparciu o dyspozycję art. 48 ust. 2 – 5 Prawa budowlanego jest w istocie odpowiednikiem decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd przesłanki legalizacji samowoli budowlanej wymienione w art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, takie jak zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zgodność z przepisami techniczno – budowlanymi, są co do zasady tożsame z przesłankami zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę wskazanymi w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy. Skoro zaś uprzednia, dokonana przed wydaniem pozwolenia na budowę ocena inwestycji obejmuje uzyskaną przez inwestora zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, to ocena następcza, dokonywana w postępowaniu w sprawie popełnionej samowoli budowlanej, także powinna brać pod uwagę możliwość uzyskania takiej zgody. Powyższe uwagi prowadzą do konkluzji, iż dokonywana na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego ocena, czy samowolnie zrealizowany obiekt budowlany nie narusza przepisów techniczno - budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie tego obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem, powinna uwzględniać instytucję zgody na odstępstwo od tych przepisów, o której mowa w art. 9 ust. 1 - 4 cytowanej ustawy. Takie stanowisko wyrażone zostało również w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2009 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt I OSK 1951/08. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą w pełni podziela skład orzekający sądu w niniejszej sprawie, nie ma podstaw do różnicowania oceny zgodności inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi w zależności od tego, na jakim etapie ta ocena następuje. Obiekt budowlany może być zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi lub naruszać te przepisy zarówno wtedy, gdy jest jeszcze w fazie projektu, jak też wówczas, gdy został już zrealizowany. Nie ma zatem przeszkód do dokonywania, na etapie postępowania legalizacyjnego, oceny zgodności z przepisami techniczno - budowlanymi samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego w powiązaniu z możliwością uzyskania zgody na odstępstwo od tych przepisów. Przesłanką uzyskania zgody na odstępstwo jest wyłącznie istnienie szczególnego przypadku uzasadniającego wyrażenie takiej zgody. Istnienie tej przesłanki nie jest uzależnione od terminu złożenia wniosku o udzielenie zgody na odstępstwo. Przesłanki udzielenia zgody na odstępstwo nie przestaną istnieć tylko dlatego, że budynek został wybudowany samowolnie. Nadto, skoro na etapie postępowania legalizacyjnego możliwe jest uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy dla danej inwestycji (art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b/ Prawa budowlanego), a zatem możliwe jest "konwalidowanie braku" pochodzącego z postępowania poprzedzającego postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, to tym bardziej za prawnie dopuszczalną uznać należy możliwość zastosowania w postępowaniu legalizacyjnym instytucji zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż możliwość udzielania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych w toku postępowania legalizacyjnego nie oznacza, że w każdej sprawie organ nadzoru budowlanego ma obowiązek występowania do właściwego ministra z wnioskiem o uzyskanie upoważnienia do wyrażenia takiej zgody. W myśl art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, wystąpienie z tego rodzaju wnioskiem jest uzależnione od istnienia w danej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku. Jest to zwrot o charakterze niedookreślonym, co oznacza, iż w każdej konkretnej sprawie organ administracji musi ocenić, czy istnieje szczególna okoliczność, która uzasadniałaby odstąpienie od wymogu zawartego w przepisie techniczno – budowlanym, taka jak np. specyficzne ukształtowanie nieruchomości, na której ma być realizowany obiekt budowlany, stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, czy stopień odejścia od wymogu zawartego w przepisie techniczno - budowlanym. Z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego wynika, iż zasadne jest rozważenie przez organ nadzoru budowlanego istnienia okoliczności uzasadniających wystąpienie do właściwego ministra o uzyskanie upoważnienia do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Działka o numerze [...], granicząca z działką o numerze [...], na której został posadowiony przedmiotowy budynek gospodarczy stanowi bowiem własność skarżącego – S. K. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, iż organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie, nie rozważywszy możliwości zastosowania instytucji zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych w postępowaniu dotyczącym obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, dopuściły się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co czyni zbędnym analizę zarzutów zawartych w skardze. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] października 2009 r. Zwrot skarżącemu kosztów postępowania uzasadnia treść art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, dokonując oceny możliwości legalizacji objętego niniejszym postępowaniem, samowolnie wybudowanego obiektu, weźmie pod uwagę dopuszczalność zastosowania wynikającej z art. 9 ust. 1 - 4 Prawa budowlanego instytucji zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych.