IV SA/Wa 1/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 1/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją dnia [...] października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009r. ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowej samoobsługowej ręcznej myjni samochodowej wraz ze stanowiskami do odkurzania samoobsługowego oraz pomieszczeniem ochrony przy ul. [...] – część dz. ew. nr [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wywodziło, iż podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Organ podkreślił, że przepis art. 61 ust. 1 powołanej ustawy uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego ( tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego ocena spełnienia tego warunku winna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Organ motywował, że ustawa nie wskazuje, iż działką sąsiednią jest tylko działka bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji. Wszystkie działki znajdujące się w obszarze zabudowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy. IV SA/Wa 1/10 Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzona przez organ pierwszej instancji wskazuje, iż planowana inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Ustalenie parametrów planowanej inwestycji nastąpiło zgodnie z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia i przy uwzględnieniu specyfikacji inwestycji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim sprawa nie jest objęta przepisami prawa budowlanego. Organy do których właściwości rzeczowej należy wydawanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy nie są właściwe do rozpoznania zarzutów w zakresie utrudnienia zamieszkiwania w sąsiednim budynku z powodu ograniczenia dostępu do światła, hałasu, itp. Zaskarżona decyzja została sprostowana w zakresie daty wpisanej w komparycji, to jest z "[...] czerwca 2006r.", na "[...] czerwca 2009r." Z powyższą decyzją nie zgodził się A. Spółka z.o.o z siedzibą w W. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a polegające na braku ustosunkowania się organu II instancji do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji; - art. 107 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na niezawarciu w zaskarżonej decyzji oznaczenia stron postępowania; - art. 107 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na błędnym oznaczeniu utrzymanej w mocy decyzji o warunkach zabudowy; - naruszenie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy decyzja ta nie zawierała wymaganych prawem uzgodnień w formie postanowień; - naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy pomimo nieuzyskania przez inwestora zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego w pasie drogowym wydanej w formie decyzji administracyjnej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009r. narusza przepisy prawa materialnego, a co za tym idzie skarga nie jest pozbawiona słusznych podstaw. Kwestie dotyczące przesłanek jakie należy spełnić, aby mogła zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717). Zgodnie z ustępem 6 powołanego wyżej artykułu sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego został przekazany do określenia przez właściwego ministra ( Ministra Infrastruktury) w drodze rozporządzenia wydanego w dniu 26 sierpnia 2003r. ( Dz. U. nr 164, poz. 1588). Paragraf 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ zobowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie to zdefiniowało rozumienie pojęć przedstawionych wyżej. Czytając powyższy załącznik do decyzji o warunkach zabudowy ( § 9 ust. 2 rozporządzenia) należy dojść do wniosku, że nie spełnia on przesłanek zakreślonych w przepisach. Zarówno określenie parametrów, cech zabudowy i zagospodarowania terenu jak i funkcji zabudowy dokonane jest ogólnikowo, bez odwołania się do konkretnych przykładów znajdujących się na analizowanym terenie. Zasadny jest zarzut podniesiony przez skarżącą na terminie rozprawy, a dotyczący braku przesłanek w oparciu o jakie określono linię zabudowy. W myśl § 4 powołanego wyżej rozporządzania obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich ( z odstępstwami określonymi w poszczególnych ustępach tego paragrafu). Linia zabudowy określona w dokonanej analizie nie spełnia wymagań zakreślonych w rozporządzeniu. Okoliczności te świadczą o wadliwości dokonanej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie pozbawiony słusznych podstaw jest również zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2007r., nr 19, poz. 115 ze zm.). Bezspornym w sprawie jest bowiem, że inwestycja ma zostać zlokalizowana w pasie drogowym. Zacytowany wyżej przepis stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia 30 sierpnia 2007r. zaopiniował negatywnie zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie myjni samoobsługowej przy ulicy [...]. Następnie po zamianach wprowadzonych przez inwestora pismem z dnia 5 czerwca 2008r. Zarząd Dróg Miejskich pozytywnie zaopiniował przedstawione rozwiązanie. Sformułowania zawarte w pismach Zarządu Dróg Miejskich wskazują, iż procedował on w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaś w myśl art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zauważyć należy, że pisma te nie mały formy postanowienia, ani decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zapatrywanie zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2007r.( II OSK 1639/06, LEX nr 413525), iż jeżeli inwestycja planowana jest na nieruchomości położonej w pasie drogowym, to przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ powinien uzyskać zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację obiektu budowlanego w pasie drogowym. Zezwolenie to wydawane w formie decyzji administracyjnej nie jest tożsame z uzgodnieniem o którym mowa w art. 53 ust,. 4 pkt 9. Decyzja ta jest wymagana odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro rozstrzygnięcie zarządcy drogi winno zapaść w formie decyzji, to pozbawiony słuszności jest zarzut skarżącego naruszenia art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 5, iż rozstrzygnięcie to nie przybrało formy postanowienia. Zauważyć należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w sposób małowyczerpujący odniosło się do odwołania skarżącej od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009r., co czyni zasadnym zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a., aczkolwiek odwołanie to również było sformułowane w sposób ogólnikowy. Nie zwalniało to jednak organu od dokonania prawidłowej oceny sprawy. Pozostałe zaś zarzuty zawarte w skardze pozbawione są uzasadnionych podstaw. W brew twierdzeniom skarżącej w decyzji zostały wymienione wszystkie strony jak i uczestnicy postępowania ( rozdzielnik decyzji). Błędne zaś oznaczenie ( dotyczące daty) utrzymanej w mocy decyzji zostało sprostowane postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na względzie zapatrywania prawne zawarte powyżej. Biorąc pod rozwagę powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekła jak w sentencji wyroku.