VI SA/Wa 328/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę VI SA/Wa 328/10 UZASADNIENIE Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 3310ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania W. K. od uchwały nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. Ustalono, że Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w Okręgowej Radzie Radców Prawnych w [...] w sprawie ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską, na podstawie art. 331 ust. 1, art. 339 ust. 3 i art. 3310 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz 1059 ze zm.), ustaliła negatywny wynik – skarżącej – W. K. z egzaminu wstępnego na aplikację radcowską. W. K. uzyskała z egzaminu 99 punktów na wymagane minimum 100 punktów. Skarżąca zakwestionowała pytanie nr 10, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem karnym, wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim, sąd: A. nie stosuje warunkowego zawieszenia wykonania kary ograniczenia wolności, B. może zastosować warunkowe zawieszenie wykonania kary grzywny, C. nie może zastosować warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, nawet w szczególnie uzasadnionych wypadkach." Skarżąca udzieliła odpowiedzi "C". Zdaniem organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "A" oparta na art. 69 § 4 k.k., który stanowi, że: "Zawieszenia wykonania kary ograniczenia wolności lub grzywny nie stosuje się wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim; sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach". Skarżąca zakwestionowała pytanie nr 44, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem karnym skarbowym, jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych, sąd: A. wymierza kary grzywny za poszczególne wykroczenia, a następnie orzeka karę łączną w granicach od najsurowszej z wymierzonych kar do ich sumy, B. wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, C. wymierza łącznie karę grzywny w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę". Skarżąca udzieliła odpowiedzi "C". Zdaniem organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", oparta na art. 50 § 1 k.k.s., który stanowi, że: "Jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa albo więcej wykroczeń skarbowych sąd wymierza łącznie karę grzywny w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu także innych środków za pozostające w zbiegu wykroczenia." Skarżąca zakwestionowała pytanie nr 54, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem cywilnym, roszczenie o naprawienie szkody na mieniu wynikłej ze zbrodni: A. ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, B. nie ulega przedawnieniu, C ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia zbrodni bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia". Skarżąca udzieliła odpowiedzi "B". Zdaniem organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "C", oparta na art. 4421 § 2 k.c. W odpowiedzi skarżąca zarzuciła, że pytanie zostało wadliwie sformułowane, gdyż treść art. 4421 § 2 Kodeksu cywilnego nie zawiera określenia "szkoda na mieniu". Zdaniem organu pytanie nr 54 dotyczyło zagadnienia przedawnienia roszczenia wynikłego ze zbrodni. Ta kwestia uregulowana jest w § 2 art. 4421 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W celu ochrony interesów osób fizycznych poszkodowanych w sytuacjach, gdy szkoda na osobie ujawniła się po długim okresie czasu od zdarzenia wyrządzającego szkodę, ustawodawca wprowadził przepis § 3 art. 4421 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W takim stanie rzeczy, dodanie do pytania nr 54 określenia "szkoda na mieniu" było właśnie niezbędne po to, aby zdający nie został wprowadzony w błąd. Skarżąca zakwestionowała pytanie nr 66, które brzmiało: "Zgodnie z ustawą o własności lokali, ustanowienie odrębnej własności lokalu na mocy jednostronnej czynności prawnej właściciela nieruchomości: A. nigdy nie jest możliwe, B. jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy własność ta ustanawiana jest na rzecz właściciela tej nieruchomości, C. jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy własność ta ustanawiana jest na rzecz osoby trzeciej". Skarżąca udzieliła odpowiedzi "A". Zdaniem organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B" oparta na art. 10 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). W odwołaniu zarzuciła, że sugerowana jako prawidłowa treść odpowiedzi "B" w kluczu jest nieprecyzyjna i nieadekwatna do wskazanej normy prawnej. Jej zdaniem, z żadnego zapisu tej normy prawnej nie wynika wprost, dlaczego własność lokalu na mocy jednostronnej czynności prawnej właściciela ma być ustanowiona wyłącznie na rzecz właściciela. Zdaniem organu zarzuty są niezasadne. Art. 10 ww. ustawy stanowi, że: "Właściciel nieruchomości może ustanawiać odrębną własność lokali dla siebie, na mocy jednostronnej czynności prawnej. W takim wypadku stosuje się odpowiednio przepisy o ustanowieniu odrębnej własności w drodze umowy". Odpowiedź na to pytanie wynika więc wprost z przepisu ustawy. Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej należy stwierdzić, że nie jest możliwe ustanowienie odrębnej własności lokalu w drodze testamentu. Testamentem spadkodawca może, poprzez zapis, zobowiązać spadkobiercę do ustanowienia odrębnej własności lokalu na rzecz zapisobiercy. Do ustanowienia takiego - w wykonaniu zobowiązania wynikającego z zapisu - dochodzi jednak dopiero w drodze umowy pomiędzy spadkobiercą a zapisobiercą. Testament nie wywołuje zatem skutku w postaci ustanowienia odrębnej własności lokalu ani w momencie jego sporządzenia, ani też w momencie śmierci spadkodawcy. Strona skarżąca zdaniem organu nie rozróżnia skutków zobowiązujących i rozporządzających czynności prawnych. Rozważania w tym zakresie skarżącej są chybione. Pytanie zostało zatem sformułowane w sposób prawidłowy i zawiera jedną poprawną odpowiedź "B", wskazaną w kluczu odpowiedzi i zgodną z obowiązującymi przepisami. Skarżąca zakwestionowała pytanie nr 77, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, jeżeli sąd pierwszej instancji zasądza roszczenie pieniężne uznane przez pozwanego (przy czym pozwany ten jest jedynym pozwanym w sprawie), to nadaje wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności: A. tylko wówczas, gdy wnosił o to powód, B. z urzędu, C. tylko wówczas, gdy pozwany wyrazi na to zgodę". Skarżąca udzieliła odpowiedzi "A". Zdaniem organu prawidłową odpowiedzią na to pytanie jest odpowiedź "B", oparta na art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c., który stanowi, że: "Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli: zasądza roszczenie uznane przez pozwanego". W odwołaniu zarzuciła, że sugerowana odpowiedź "B" jako prawidłowa jest nieprecyzyjna i nieadekwatna do wskazanej normy prawnej. Z żadnego zapisu tej normy prawnej nie wynika wprost, jakoby warunkiem nadania obligatoryjnie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności był "jedyny pozwany w sprawie". Zarzuty te są chybione. Z zestawienia treści pytania i możliwych odpowiedzi wskazanych w teście, wynika w sposób jednoznaczny, że prawidłową odpowiedzią spośród trzech wymienionych jest wyłącznie odpowiedź "B", albowiem wynika to wprost z treści art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c, tak jak zaznaczono w tzw. kluczu odpowiedzi. Zarzut skarżącej dotyczący nieuwzględnienia możliwości poprawy ewentualnej pomyłki pytania nr 50 jest bezzasadny. Z obowiązujących przepisów, tj. z art. 33 ust. 1 zdanie drugie ustawy o radcach prawnych wynika, że kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź, którą zaznacza na karcie odpowiedzi stanowiącej integralną część testu, natomiast z § 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 czerwca 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz przeprowadzenia egzaminu wstępnego wynika, że wybór odpowiedzi polega na zakreśleniu na karcie odpowiedzi jednej z trzech propozycji odpowiedzi ("A" albo "B", albo "C"), zaś zmiana zakreślonej odpowiedzi jest niedozwolona. Natomiast § 12 rozporządzenia stanowi, że wyłączną podstawę ustalenia wyniku kandydata stanowią odpowiedzi zakreślone na karcie odpowiedzi. Od decyzji skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 331 ust. 3 i art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez przyjęcie, że podnoszone przez nią w treści odwołania pytania egzaminacyjne zostały sformułowane jednoznacznie a test odpowiadał kryteriom zawartym w art. 331 ust. 1 ustawy oraz utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały poprzez przyjęcie negatywnego wyniku egzaminu, w wyniku przyjęcia, ze prawidłowo zostały sformułowane pytania nr 10, 66, 77, 54 i 44 testu egzaminacyjnego. Podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu od uchwały podkreślając, że pytania zostały sformułowane nieprecyzyjnie i nie zawierały poprawnej odpowiedzi, przez co naruszono art. 339 ustawy o radcach prawnych. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na przebieg sprawy, poprzez m. in. wadliwe przyjęcie do oceny stanowiącej podstawę podjętego rozstrzygnięcia (zakończonego wynikiem negatywnym) nieprawidłowo sformułowanych pytań testowych nr: 10, 44, 54, 66, 77, tj. w sposób nie odpowiadający w pełni wymogom egzaminu wstępnego na aplikację radcowską określonym w art. 339 w zw. z art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych z dnia 6 lipca 1982 r. Skarżąca podniosła, że ww. pytania zostały sformułowane w sposób nieprecyzyjny, wykluczający udzielenie jednej prawidłowej odpowiedzi, a sposób skonstruowania pytań i odpowiedzi mógł powodować wątpliwość u osoby egzaminowanej co do udzielenia odpowiedzi uznanej w kluczu za poprawną. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, podtrzymując swoją argumentację, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 331 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (j. t. Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm. aktualny na dzień egzaminu) - dalej jako u.r.p. - egzamin wstępny przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane w drodze zarządzenia, zwane dalej "komisjami kwalifikacyjnymi". Właściwość komisji kwalifikacyjnej obejmuje obszar właściwości jednej lub kilku okręgowych izb radców prawnych. Egzamin został przeprowadzony przez Komisję Egzaminacyjną do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości z siedzibą w Okręgowej Radzie Radców Prawnych w [...]. Z przebiegu egzaminu wstępnego sporządza się niezwłocznie protokół, który podpisują członkowie komisji kwalifikacyjnej uczestniczący w egzaminie wstępnym. Członkowie komisji kwalifikacyjnej mogą zgłaszać uwagi do protokołu - art. 339 ust. 4 u.r.p. Z egzaminu sporządzono protokół opisujący jego przebieg. Protokół został podpisany przez komisję egzaminacyjną. Do protokółu załączono listę obecności zdających z ilością punktów otrzymanych przez każdego z nich oraz podano te wyniki do wiadomości zdających. Egzamin wstępny polega na sprawdzeniu wiedzy kandydata na aplikanta radcowskiego, zwanego dalej "kandydatem", z zakresu: materialnego i procesowego prawa karnego, materialnego i procesowego prawa wykroczeń, prawa karnego skarbowego, materialnego i procesowego prawa cywilnego, prawa rodzinnego i opiekuńczego, prawa gospodarczego, spółek prawa handlowego, prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, materialnego i procesowego prawa administracyjnego, postępowania sądowoadministracyjnego, prawa Unii Europejskiej, prawa konstytucyjnego oraz prawa o ustroju sądów i prokuratur, samorządu adwokackiego, radcowskiego i innych organów ochrony prawnej działających w Rzeczypospolitej Polskiej (art. 331 ust. 3 u.r.p.). Stosownie do art. 339 ust. 1 u.r.p. egzamin wstępny polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa oraz z karty odpowiedzi. Kandydat może wybrać tylko jedną odpowiedź, którą zaznacza na karcie odpowiedzi stanowiącej integralną część testu. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt, a pozytywny wynik z egzaminu wstępnego otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 100 punktów (art. 339 ust. 3 u.r.p.). Zachowując wymagania z art. 3310 ust. 1 u.r.p. Komisja egzaminacyjna ustaliła wynik z egzaminu skarżącej, określając ilość otrzymanych przez zdającą punktów na 99 i doręczyła jej uchwałę, od której zdająca wniosła odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, a po utrzymaniu tej uchwały przez Ministra w mocy, wniosła skargę do Sądu. Zdaniem sądu wbrew tezie sugerowanej przez skarżącą zarówno pytania, jak i odpowiedzi na nie wynikają z przepisów prawnych, i nie dotyczą zagadnień spornych w doktrynie, i orzecznictwie. Pytania zawierały tylko jedną, nie budzącą wątpliwości prawidłową odpowiedź . Odnośnie zakwestionowanego pytania nr 10 należy zauważyć, że łącząc treść pytania z odpowiedzią "A" otrzymujemy zdanie o brzmieniu: "Zgodnie z Kodeksem karnym, wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim sąd nie stosuje warunkowego zawieszenia wykonania kary ograniczenia wolności". Pytanie zasadza się na treści art. 69 § 4 k.k., z którego wynika, że: "Zawieszenia wykonania kary ograniczenia wolności lub grzywny nie stosuje się wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim". W kontekście tak brzmiącego przepisu, treść pytania 10 i wskazana jako prawidłowa odpowiedź "A" nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości. W zakwestionowanym pytaniu nr 44 treść pytania wraz ze wskazaną w kluczu jako prawidłową odpowiedzią "B" tworzy niewątpliwie zdanie prawdziwe. Zdanie to jest wprost odzwierciedleniem treści art. 50 § 1 k.k.s. Odpowiedź na pytanie nr 44 wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa. Brak jest więc podstaw do przyjęcia interpretacji skarżącej. Odnośnie zakwestionowanego pytania nr 54 poprzez dodanie do pytania określenia "szkoda na mieniu" spowodowało, że zawsze i tylko prawidłową odpowiedzią była odpowiedź "C" i poprzez niwelację możliwych interpretacji było pewnym ułatwieniem dla kandydata na aplikanta. Zarzuty skarżącej co do pytania 66 są niezasadne, gdyż ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) przewiduje możliwość ustanowienia odrębnej własności lokalu w drodze jednostronnej czynności prawnej. Ogranicza tą drogę ustanowienia wyłącznie do sytuacji, gdy właściciel nieruchomości ustanawia odrębną własność dla siebie. Ustanowienie odrębnej własności dla osoby trzeciej następuje w drodze umowy z tą osobą. Wynika to z art. 10 ww. ustawy, który stanowi, że: "Właściciel nieruchomości może ustanawiać odrębną własność lokali dla siebie, na mocy jednostronnej czynności prawnej. W takim wypadku stosuje się odpowiednio przepisy o ustanowieniu odrębnej własności w drodze umowy". Odpowiedź na to pytanie wynika więc wprost z przepisu ustawy. Prawidłową odpowiedzią na to pytanie nr 77 jest odpowiedź, oparta na art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c, który stanowi, że: "Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli: zasądza roszczenie uznane przez pozwanego". Strona skarżąca udzieliła nieprawidłowej odpowiedzi. Organ prawidłowo twierdzi, że umieszczenie w treści tego pytania założenia, że pozwany jest jedynym pozwanym w tej sprawie miało na celu uproszczenie pytania i wyeliminowanie ewentualnych wątpliwości przez zdających egzamin wstępny (np. w sytuacji gdyby w sprawie w charakterze pozwanych występowało dwóch lub więcej pozwanych i łączyłoby ich współuczestnictwo jednolite, wówczas uznanie powództwa przez tylko jednego z pozwanych, bez zgody pozostałych, nie mogłoby skutkować nadaniem wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na istotę łączącego pozwanych współuczestnictwa - art. 73 § 2 k.p.c). Odnośnie kwestii zaliczenia odpowiedzi na pytanie nr 50, (który to zarzut jak się wydaje nie jest podtrzymany w skardze) w sposób jednoznaczny w decyzji wyjaśnione zostało zagadnienie zaznaczania poprawnych odpowiedzi w trakcie egzaminu. Problematyka ta jest w sposób precyzyjny opisana w przywołanych w uzasadnieniu decyzji przepisach prawnych i brak jest w sposób oczywisty możliwości rozpoznania w tym zakresie odwołania na korzyść skarżącej. Odpowiednie pouczenia, oparte na przepisach ww. rozporządzenia, zostały zawarte w teście egzaminacyjnym na egzaminie wstępnym dla kandydatów na aplikantów radcowskich. Odpowiednio pkt 4 pouczenia stanowi, że: "Odpowiedzi prawidłowe należy zaznaczyć wyłącznie na karcie odpowiedzi. Odpowiedzi zaznaczone w zestawie pytań testowych nie będą uwzględniane". Z kolei pkt 5 tego pouczenia stanowi, że ..niedozwolona jest zmiana zakreślonej odpowiedzi". Oznacza to, że nie można czynić żadnych poprawek na karcie odpowiedzi, aby uniknąć dwuznaczności w zakreślaniu poprawnych odpowiedzi. Po otwarciu kopert zawierających testy i karty odpowiedzi i stwierdzeniu, że układ graficzny odpowiedzi wymaga postawienia znaku "X" w wybranym polu odpowiedzi "A", "B" lub "C" przewodniczący poinformował o tym kandydatów, pytając dodatkowo, czy którykolwiek z kandydatów ma wątpliwości i pytania w tym zakresie. Nikt, a więc i W. K., wątpliwości takich nie zgłaszał. Podczas sprawdzania kart odpowiedzi Komisja Kwalifikacyjna nie stwierdziła, by którykolwiek z kandydatów zakreślał wybrane odpowiedzi w sposób nieprawidłowy technicznie. W. K. wszystkie wybrane przez siebie odpowiedzi oznaczała na karcie odpowiedzi w sposób jednakowy, poprzez naniesienie znaku graficznego "X" w wybranym polu. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w pełni dokonaną przez Ministra Sprawiedliwości materialnoprawną ocenę stawianych zarzutów, uznając, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa strona skarżąca udzieliła niepoprawnych odpowiedzi na te pytania. Sporne pytania testowe mieszczą się w ramach zakresu przedmiotowego egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką. Zostały sformułowane zgodnie z zaleceniem zawartym w przepisie art. 75i ust. 1 ustawy – Prawo o adwokaturze, zaś odpowiedź wskazana przez organ, jako właściwa - wynika z poprawnego w tym zakresie klucza odpowiedzi załączonego do testu. Pytania te oparte były na przepisach prawa i zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.