II SA/Ke 214/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2010 roku sprawy ze skargi H.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta, orzeczono o utracie przez H. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 16 grudnia 2009r. – na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na niestawiennictwo strony w Miejskim Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i brak powiadomienia o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W odwołaniu od powyższej decyzji H. W. podniosła, iż zapomniała zgłosić się w wyznaczonym terminie, gdyż była zajęta innymi ważnymi sprawami. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Wojewoda, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając w całości ustalenia faktyczne i podstawę prawną przywołaną przez organ I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podkreślając, iż H. W. w dniu rejestracji w Miejskim Urzędzie Pracy 12 marca 2009r. została poinformowana, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie i brak powiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa powoduje utratę statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. Ponadto strona potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 27 września 2009r. wyznaczony na dzień 16 grudnia 2009r. termin stawiennictwa. Ze względu na powyższe, fakt zapomnienia o powyższym obowiązku, nie może zostać uznany za uzasadnioną przyczynę nieobecności w wyznaczonym terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach H. W. podniosła, iż pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej jest niezgodne z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą praworządności. Strona wskazała na fakt, iż ze zgłoszeniem gotowości do podjęcia pracy spóźniła się tylko o jeden dzień, czego nie pozwolono jej potwierdzić własnoręcznym podpisem. Niestawiennictwo w wyznaczonym dniu spowodowane było sprawą karną przed Sądem Rejonowym w Kielcach XII Wydział Grodzki, związaną z zatrzymaniem syna skarżącej przez policję. W związku z powyższym H. W. musiała załatwić szereg spraw urzędowych, "występując w charakterze świadka-pokrzywdzonego". W załączeniu skarżąca przedstawiła wezwania na posiedzenia sądowe w dniach 16 kwietnia 2009r., 14 lipca 2009r., 13 i 15 października 2009r., 21 stycznia 2010r., 1 kwietnia 2010r., jak również zawiadomienia o przesłaniu aktu oskarżenia do Sądu z dnia 18 marca oraz 29 maja 2009r., protokół z zatrzymania B. W. z dnia 6 kwietnia 2009r., postanowienie o zastosowaniu środka zapobiegawczego z dnia 7 kwietnia 2009r. oraz postanowienie o umorzeniu śledztwa z dnia 30 czerwca 2009r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Niesporna w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność niestawiennictwa strony skarżącej w Miejskim Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, to jest 16 grudnia 2009r. Na wstępie rozważań prawnych należy przytoczyć przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z tą regulacją bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z uwagi na ustanowiony w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy wymóg pozostawania przez osobę bezrobotną w gotowości do pracy ma ona – w myśl postanowień art. 33 ust. 3 ustawy – obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast brak realizacji tej powinności powoduje negatywne konsekwencje w postaci pozbawienia przez starostę statusu osoby bezrobotnej bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa – na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Przenosząc treść ostatniego z cyt. przepisów na grunt niniejszej sprawy podkreślić trzeba, iż z akt administracyjnych nie wynika, aby H. W. powiadomiła organ o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa – w ustawowym terminie. Ogólne twierdzenia skarżącej o "zapomnieniu" o wyznaczonym terminie pojawiły się dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Jednocześnie przedstawiona okoliczność nie mogła być uznana za "usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa" w rozumieniu w/w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, gdyż za uzasadnioną może być uznana wyłącznie taka przyczyna, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w wyznaczonym terminie. Natomiast zapomnienie można przyrównać do niedbalstwa (subiektywnego elementu winy), które polega na niedołożeniu należytej staranności (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008r., sygn. akt: III SA/Gd 487/07, LEX nr 456729). Tymczasem bezrobotny winien dołożyć należytej staranności, by pamiętać i dochować przyjętego do wiadomości terminu stawiennictwa w urzędzie pracy – chociażby poprzez jego zanotowanie. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, iż podczas rejestracji w Miejskim Urzędzie Pracy w dniu 12 marca 2009r. skarżąca została prawidłowo poinformowana, że brak stawiennictwa w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa powoduje utratę statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy (część III pkt 6 "Informacji dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy" – k. 1). Otrzymanie odpisu przedmiotowej informacji, zapoznanie się z jej treścią i zobowiązanie do jej przestrzegania H. W. potwierdziła własnoręcznym podpisem – podobnie jak wyznaczony w dniu 21 września 2009r. termin następnego zgłoszenia się do urzędu pracy, to jest 16 grudnia 2009r. (karta stawiennictwa – k. 13). W tym miejscu godzi się podnieść, iż ustawodawca tak ukształtował przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy, że obie przesłanki wymienione w tym przepisie muszą wystąpić łącznie, by bezrobotny nie został pozbawiony statusu bezrobotnego: musi on powiadomić o przyczynie niestawiennictwa w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu oraz przyczyna niestawiennictwa musi być uzasadniona. Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy nie został spełniony żaden z warunków określonych w w/w przepisie – co przemawia za zasadnością pozbawienia H. W. statusu bezrobotnego. Odnosząc się na do powoływanych przez skarżącą okoliczności, związanych ze sprawą karną jej syna – mających usprawiedliwić brak zgłoszenia się strony do Miejskiego Urzędu Pracy – wskazać należy, iż kwestia ta została podniesiona dopiero na etapie postępowania sądowego. Z tego też względu organy administracji publicznej nie mogły ustosunkować się do tej okoliczności w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć. Natomiast przyjęcie w art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż termin żadnego z wyznaczonych w sprawie karnej posiedzeń sądowych nie przypadał na grudzień 2009r. To samo dotyczy innych czynności, o jakich zawiadamiano H. W. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.