I SA/Kr 627/10

Sygn. akt I SA/Kr 627/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010r., sprawy ze skargi "G" S.A. w W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 25 stycznia 2010r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok, - s k a r g ę o d d a l a - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 stycznia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 18 września 2009 r. nr [...] w sprawie określenia "G" S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 56 zł. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli, gruntu skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Pomimo, że spółka "G" posiada zbiornik na gaz płynny, nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości za 2009r., twierdząc, że zbiorniki na gaz płynny nie podlegają opodatkowaniu. Wartość przedmiotowego zbiornika przyjętego do opodatkowania, wynosiła 3.739,26 zł. W ocenie Kolegium decydującą kwestią dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, było ustalenie zakresu znaczenia budowli oraz urządzeń budowlanych, jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Aby konkretny obiekt budowlany podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości musi po pierwsze być budynkiem lub budowlą, pod drugie zaś musi pozostawać w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej przez jej właściciela. Ponieważ druga przesłanka nie budziła wątpliwości, istotnym dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy w sprawie została spełniona pierwsza przesłanka. Kolegium podało, że sama ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie ustalenia co jest budowlą, odsyła do przepisów prawa budowlanego. Budowlą jest przy tym również urządzenie budowlane, którym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniającym możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Związek ten może być zatem związkiem o charakterze technicznym, jak i funkcjonalnym. Bez wątpienia zatem przydomowy zbiornik na gaz płynny spełnia wszystkie przesłanki warunkujące uznanie go za urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Głównym bowiem celem zamontowania zbiornika było magazynowanie gazu płynnego wykorzystywanego przez instalację grzewczą domu. Zbiornik został zatem zamontowany po to, by zaopatrywać budynek w paliwo niezbędne do ogrzewania pomieszczeń (wody). Bez tego bowiem budowa przedmiotowego zbiornika byłaby gospodarczo nieuzasadniona. Zbiornik stanowi uzupełnienie instalacji grzewczej budynku i nie istnieje sam dla siebie. Istnieje zatem związek funkcjonalno-gospodarczy pomiędzy zbiornikiem a budynkiem. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że przydomowy zbiornik na gaz płynny stanowiąc urządzenie budowlane w rozumieniu prawa budowlanego, podlega jako budowla opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję wniosła "G" Spółka akcyjna w W., zarzucając naruszenie przepisów: - art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a w szczególności poprzez niezebranie w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego i brakiem uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji, - art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach o opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny (propan-butan) stanowi urządzenie budowlane w rozumieniu Prawa budowlanego, a w efekcie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla. W związku z tak przedstawionymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawionych zarzutów zostało podniesione, że Kolegium stwierdziło jedynie, że skarżąca jest właścicielem zbiornika LPG oraz że wartość tego zbiornika wynosi 3.739,26 zł. Oprócz stwierdzenia tych faktów, których ustalenie nie wystarcza dla prawidłowego załatwienia sprawy, Kolegium nie przeprowadziło żadnego postępowania w celu ustalenia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Do ustalenia bowiem, że dany obiekt stanowi urządzenie budowlane koniecznym jest ustalenie, że w danym stanie faktycznym mamy w ogóle do czynienia z urządzeniem technicznym i obiektem budowlanym, występowanie związku urządzenia technicznego z obiektem budowlanym oraz posiadanie przez to urządzenie techniczne takiej właściwości, która pozwala stwierdzić, iż zapewnia ono możliwość korzystania z użytkowanego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Tymczasem w niniejszej sprawie, ani organ odwoławczy, ani organ I instancji, nie prowadzili postępowania wyjaśniającego, w którym podjęliby próbę ustalenia, jakiego rodzaju związek – w świetle brzmienia art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego – zachodzi pomiędzy zbiornikiem LPG a obiektem budowlanym. Ocena tego związku powinna następować w odniesieniu do konkretnego obiektu budowlanego i zbiornika LPG będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Wyżej powołany przepis Prawa budowlanego, nie pozwala w tym względzie na żadne uogólnienia i aprioryczne założenia. Brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie faktów pozwalających zakwalifikować przedmiotowy zbiornik, jako urządzenie budowlane, miał istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podkreśliła także i to, że organ I instancji i organ II instancji, opierając się na tych samych ustaleniach, odmiennie zakwalifikowały przedmiotowy zbiornik do budowli podlegających opodatkowaniu (organ I instancji na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zaś organ II instancji na podstawie art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego). W dalszej części skarżąca wskazała, że dopiero gdy dane urządzenia i instalacje nie stanowią jednego obiektu budowlanego wraz z budynkiem, albo gdy nie stanowią jednego obiektu budowlanego wraz z budowlą, należy je traktować jako urządzenia budowlane zdefiniowane w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Urządzenia i instalacje winny być bowiem kwalifikowane do urządzeń budowlanych dopiero wtedy, gdy nie sposób stwierdzić, że zostały one "skonsumowane" przez obiekt budowlany, z którym pozostają w przewidzianym przez prawo związku, tzn. że nie stanowią wraz z tym obiektem jednego obiektu budowlanego. Ponadto, aby dane urządzenie techniczne (jakim w niniejszej sprawie jest przedmiotowy zbiornik) mogło zostać uznane za urządzenie budowlane, winno zapewniać możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Należy to rozumieć w ten sposób, że bez tego urządzenia obiekt budowlany nie jest w stanie w ogóle funkcjonować, nie nadaje się do użytkowania. Tymczasem bez zbiornika LPG obiekt budowlany może funkcjonować. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stwierdzenia wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części p.p.s.a. - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej, nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, aby istniała możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania, jest odpowiedź na pytanie, czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że zbiornik na gaz płynny o wartości 3.739,26 zł, którego właścicielem jest skarżąca, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skrząca nie kwestionowała przy tym, że prowadzi działalność gospodarczą. Podstawę do opodatkowania budowli należących do przedsiębiorców stanowi art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. nr 95, poz. 613 z 2010 r.). Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 pkt 2, budowlę stanowi obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ I instancji wskazał, że przedmiotowy zbiornik stanowi budowlę w myśl art. 3 pkt 1 b w zw. z pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst. jedn. Dz.U. nr 156, poz. 1118 z 2006 r. z późn. zm.). Stanowisko takie zostało zakwestionowane przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie, przyznało w tym zakresie rację skarżącej. Znalazło to odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji. Kolegium stwierdziło bowiem, że faktycznie zbiornik nie stanowi budowli, lecz stanowi urządzenie budowlane. Nie można wobec powyższego stwierdzać, że organy nie ustaliły czy przedmiotowy zbiornik stanowi budowlę, czy też urządzenie budowlane. W tym zakresie decydujące znaczenie ma decyzja Kolegium, w której zostało wyraźnie stwierdzone, że jest to urządzenie budowlane. Wprawdzie nie zostało to wprost wyrażone w decyzji Kolegium, lecz należy przyjąć, że Kolegium ustalając, iż zbiornik stanowi urządzenie budowlane, wzięło pod uwagę cechy przedmiotowego zbiornika opisane w odwołaniu. Po pierwsze w odwołaniu zostało stwierdzone, że sam zbiornik, który jest konstrukcją metalową, nie stanowi samodzielnego urządzenia, lecz jest elementem tzw. instalacji zbiornikowej. Na instalację tę składają się również takie elementy jak: reduktor I stopnia, zawór poboru fazy gazowej, reduktor II stopnia, typowa szafka gazowa, zawór główny, przewód gazowy, płyta betonowa, uziom otokowy. Ponadto skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji zgodził się ze stwierdzeniem wyrażonym w decyzji Burmistrza Miasta C. że zbiorniki LPG wykorzystywane są przede wszystkim jako element gazowej instalacji grzewczej budynków mieszkalnych jedno i wielorodzinnych itp. Brak było zatem konieczności prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez Kolegium. Znało ono już bowiem z samego odwołania, jak wygląda i z czego składa się przedmiotowy zbiornik oraz do czego służy. Dysponując tymi danymi oraz danymi ustalonymi przez organ I instancji, mogło wydać zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Kolegium było prawidłowe. Jak wynika bowiem z powyżej cytowanego art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być budowle. Budowle przy tym zostały podzielone na dwie kategorie: a) obiekty budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędące budynkami lub obiektami małej architektury, b) urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnym pomiędzy stronami jest fakt, że przedmiotowy zbiornik, nie stanowi obiektu budowlanego. Również w ocenie Sądu, stanowisko takie jest zasadne. Należy zatem zbadać, czy Kolegium prawidłowo przyjęło, iż zbiornik w niniejszej sprawie stanowi urządzenie budowlane. Za takie urządzenie należy uznać (przy uwzględnieniu treści art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Skarżący nie kwestionuje faktu, że przedmiotowy zbiornik stanowi urządzenie techniczne. Zauważyć jednak należy, że nie każde urządzenie techniczne, które ma funkcjonalny związek z obiektem budowlanym, stanowi urządzenie budowlane. Ustawodawca definiując w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego pojęcie "urządzenia budowlanego" określa trzy jego cechy, które muszą być spełnione łącznie: Musi to być urządzenie: 1) związane z obiektem budowlanym, 2) zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, 3) o cechach przyłączy i urządzeń instalacyjnych w stosunku do obiektu budowlanego. Niewątpliwie przedmiotowy zbiornik jest związany z obiektem budowlanym. Jak zostało to bowiem wskazane w odwołaniu, wykorzystywany jest jako element instalacji grzewczej budynków. Zaś co do ostatniej cechy należy zauważyć, że ustawodawca nie przedstawia otwartego katalogu (który miałby taki charakter np. przez użycie słów: "w szczególności", "na przykład" lub podobnych) lecz precyzuje, że chodzi o urządzenia mające charakter przyłączy lub urządzeń instalacyjnych, w tym służących oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a dodatkowo zezwala na zaliczenie do takowych urządzeń enumeratywnie i wyczerpująco wymienionych przejazdów, ogrodzeń, placów postojowych i placów pod śmietniki. Dokonując analizy przepisów prawa pod kątem możliwości zakwalifikowania przedmiotowego zbiornika na gaz do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy zauważyć, że ustawodawca definiując budowle dostrzega, że urządzenia techniczne (takie jak np. piece, kotły) mają części zarówno budowlane będąc budowlami jak i takie, które cech budowli nie mają - czemu daje wyraz expressis verbis w treści art. 3 pkt 9 prawa budowlanego. Należy też wziąć pod uwagę, że aby uznać zbiornik na gaz za urządzenie związane z budowlą (budynkiem), należy rozpoznać właściwie funkcje (przeznaczenie) tych urządzeń. Słusznie Kolegium stwierdziło, że celem zamontowania zbiornika było magazynowanie gazu płynnego wykorzystywanego przez instalację grzewczą domu. Zbiornik stanowi zatem uzupełnienie instalacji grzewczej. Stwierdzenia te nie zostały zakwestionowane w treści skargi, lecz skarżący wskazał jedynie, że Kolegium powinno ustalić z jakim konkretnie budynkiem istnieje ten związek funkcjonalno – gospodarczy. Ustalenia takie, wbrew twierdzeniom skargi nie były jednak konieczne. Bez znaczenia dla ustalenia obowiązku opodatkowania jest bowiem fizyczne usytuowane zbiornika. Nie jest istotne, czy zbiornik znajduje się na zewnątrz budynku, czy też stanowi jeden obiekt budowlany wraz z budowlą. Wskazać w tym miejscu można na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2008r. (I SA/Bk 254/08, LEX 463429), w którym zostało stwierdzone, że jeżeli w budynku usytuowana została budowla, która stanowi odrębny od budynku, samodzielny obiekt budowlany lub urządzenie budowlane, budowla ta bądź urządzenie budowlane stanowi wówczas odrębny od budynku przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Nie jest przy tym sporne w niniejszej sprawie, że przedmiotowy zbiornik stanowi urządzenie samodzielne. Świadczy o tym choćby to, że stanowi on odrębny przedmiot własności. Przedmiotowy zbiornik zapewnia także możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie można przy tym utożsamiać tego pojęcia z twierdzeniem skarżącej zawartej w skardze. Skarżąca stwierdziła bowiem, że należy to rozumieć w ten sposób, że bez takiego urządzenia obiekt budowlany nie jest w stanie w ogóle funkcjonować, nie nadaje się do użytkowania. Takie stwierdzenie pozostaje jednak w oczywistej sprzeczności z treścią tego przepisu. Ustawodawca nie stwierdził bowiem, że bez takiego urządzenia obiekt budowlany w ogóle nie może funkcjonować. Urządzenie takie ma jedynie na celu umożliwienie użytkowania budynku w określony sposób. Skoro w obiekcie budowlanym istnieje zapotrzebowanie na otrzymywanie gazu, to bez przedmiotowego zbiornika otrzymanie gazu byłoby niemożliwe. Zatem zbiornik umożliwia korzystanie z obiektu budowlanego, poprzez dostarczanie gazu. Inna sytuacja miałaby miejsce wówczas, gdyby obiekty budowlane nie były przystosowane do otrzymywania gazu. W takim przypadku nie byłoby żadnego związku pomiędzy zbiornikiem a obiektem budowlanym i można by wówczas stwierdzić, że zbiornik nie zapewnia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jak z powyższych rozważań wynika, nie istniała potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Kolegium mogło bowiem podjąć decyzję na podstawie ustaleń dokonanych przez organ I instancji, jak również przyjmując za prawdziwe stwierdzenia skarżącego, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nie ma bowiem potrzeby prowadzenia postępowania na okoliczności, które zostają przyjęte przez organ na podstawie stwierdzenia strony. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.