III SA/Po 227/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. przy udziale sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2003 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2009 r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 757,- (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ Sz. Widłak /-/ M. Ławniczak /-/ W. Długaszewska B. B. złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2003r. oraz informację w sprawie podatku rolnego na 2003r. - zaznaczając, iż stanowią one korekty – z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...], wpisanych do ksiąg wieczystych: KW [...], KW [...], KW [...]. Obie informacje zostały podpisane przez J. P., pracownika A Sp. z o.o. Informacja w sprawie podatku rolnego została opatrzona datą [...] stycznia 2006r., natomiast informacja w sprawie podatku od nieruchomości datą [...] stycznia 2006r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009r. Wójt Gminy [...] wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego za 2003r. Decyzją z dnia [...] października 2009r., nr [...] Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2003r. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał na treść art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, że na obu złożonych przez podatnika formularzach informacji dopisano "korekta" mimo faktu, iż informacje zostały złożone przez podatnika po raz pierwszy. Tym samym Wójt stwierdził niedotrzymanie terminu do złożenia informacji, gdyż minął on po upływie 14 dni od daty nabycia nieruchomości tj. 19 listopada 1998r. Organ I instancji wskazał, że w przypadku niezłożenia informacji podatkowej w terminie, zgodnie z art. 68 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe nie powstaje w przypadku, gdy decyzja podatkowa została doręczona po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Podkreślił, że w zaistniałej sytuacji okres 5-letni upłynął z końcem 2008r. Od powyższej decyzji B. B. wniósł odwołanie, żądając jej zmiany lub uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie odwołującego wydana decyzja stanowi naruszenie powszechnie obowiązujących przepisów prawa administracyjnego, zaś jej uzasadnienie budzi zdumienie. Podatnik podkreślił, że niejasne jest dla niego pominięcie w zaskarżonej decyzji kwestii związanej z uiszczeniem przez niego podatku za 2003r. w zbyt dużej wysokości oraz nierozliczeniem dotychczas kwoty zapłaconego podatku. Jego zdaniem organ administracyjny nie potrafił prawidłowo ustalić należnego od niego podatku traktując go przez lata jako osobę prawną. Odwołujący wskazał, iż zginęły dokumenty wyjaśniające przedmiotowa sprawę, a ponadto organ podatkowy pozostawał bezczynny wobec korekt złożonych przez podatnika przez okres ponad 3 lat. W konsekwencji podatnik zarzucił, iż wydana decyzja jest niejasna i niezrozumiała, a także nie rozstrzyga w całości niniejszej sprawy, gdyż nie odnosi się w żaden sposób do uiszczonego przez podatnika podatku za 2003r. W piśmie z dnia 3 grudnia 2009r., stanowiącym ustosunkowanie się do odwołania, Wójt Gminy [...] wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Organ I instancji zaznaczył, że w postępowaniu podatkowym ustalił, iż odwołujący nabył nieruchomość objętą tą decyzją w 1998r., jednak dopiero w styczniu 2006r. złożył informacje w sprawie podatku od nieruchomości oraz w sprawie podatku rolnego. Wskazał ponadto, iż przedmiotowa nieruchomość w 2003r. objęta była deklaracją złożoną przez Spółkę A, mimo, iż spółka ta nie była jej właścicielem. Organ podkreślił, że spółka A, której Prezesem od 2002r. jest B. B., nie złożyła do dnia dzisiejszego korekty tej deklaracji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ I instancji wskazał, że podatek za przedmiotową nieruchomość za 2003r. uiściła Spółka A a nie podatnik, jak podał w odwołaniu, gdyż nie miał on w tym roku żadnych zobowiązań podatkowych wobec Gminy. Oznacza to, że to nie podatnik nadpłacił podatek, jak wskazano w odwołaniu, tylko Spółka A. Wójt podkreślił, iż w prowadzonej ewidencji podatkowej nieruchomości ujął jako podatnika przedmiotowej nieruchomości Spółkę A, zgodnie ze złożoną przez nią deklaracja podatkową. Przed styczniem 2006r. nie wpłynęły bowiem żadne dokumenty pozwalające na wydanie na podatnika jako osobę fizyczną decyzji podatkowej w sprawie opodatkowania tej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] lutego 2010r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na mający w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie przepisy art. 68 §1 i §2 Ordynacji podatkowej, które wprowadzają 3-letni i 5-letni termin do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Podkreślił, że skoro w analizowanej sprawie upłynęły obydwa wskazane przez ustawodawcę terminy i nie mogło dojść do skutecznego ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, to wszczęte w tej sprawie postępowanie było bezprzedmiotowe i wymagało umorzenia. Kolegium dodatkowo zwróciło uwagę, że umorzenie postępowania zmierzającego do ustalenia wysokości zobowiązania w niczym nie pogarsza sytuacji skarżącego. Decyzja organu I instancji potwierdza w istocie, że zobowiązanie w stosunku do odwołującego nie powstało i nie może już powstać. Jeżeli zatem podatnik dokonywał wpłat na poczet nieistniejącego zobowiązania, to cała wpłacona kwota była świadczeniem nienależnym. W skardze na powyższą decyzję B. B. wniósł o jej zmianę i zmianę decyzji ją poprzedzającej lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł, że organ I instancji niewłaściwie ustalił stan faktyczny sprawy. Nie przekazał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wraz z jego odwołaniem pełnej dokumentacji w niniejszej sprawie. Stwierdził, że nie jest prawdą, aby kiedykolwiek dokumenty w sprawie podatku od nieruchomości i podatku rolnego złożyła A spółka z o.o. W jego ocenie urzędnicy Urzędu Gminy nie rozróżniali osoby prawnej od osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą tj. A spółki z o.o. od B. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą PUH B. Zaznaczył, że pierwotnie złożył zeznanie podatkowe na formularzu otrzymanym przez urzędników, który jak się później okazało był nieodpowiedni. Gdy zorientował się w zaistniałej omyłce dotyczącej formularza, złożył w 2006r. prawidłową deklarację podatkową. Podatnik zaznaczył, że przez ponad 3 lata organ I instancji nie podejmował żadnych działań w związku ze złożonymi przez niego w styczniu 2006r. korektami deklaracji – tzn. nie ustalił prawidłowego wymiaru podatku należnego od skarżącego, nie stwierdził nadpłaty uiszczonych opłat na poczet podatku ani nie dokonał zwrotu nadpłaconej kwoty wraz z odsetkami. Skarżący wskazał na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2005r. dotyczącą podatku za 2005r., wskutek której organ I instancji skorygował swoje stanowisko i sam uchylił własną decyzję w zakresie wymiaru podatku oraz odpisał w rejestrach księgowych kwotę 11.336 zł. Podkreślił jednak, że do dzisiaj niewyjaśniony zostaje stan faktyczny i prawny w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2001-2003. Zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] października 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na konieczność wznowienia postępowań w zakresie wymiaru podatku za poprzednie lata. Jednak wbrew zaleceniom Kolegium, Wójt Gminy [...] pozostał bezczynny w zakresie podatków za lata 2001-2004, aż do IV kwartału 2009r. Skarżący podniósł dodatkowo, że o tym, iż organ I instancji niewłaściwie ustalił i ocenił stan faktyczny i prawny sprawy świadczą - dołączone do skargi dokumenty - pismo Wójta Gminy [...] z dnia 1 lutego 2010r., w który stwierdzono, iż faktycznie wystąpiła nadpłata oraz decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2010r. odmawiająca wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę w podatku od nieruchomości oraz podatku rolnym za 2003 r. w kwocie 9 919,33 zł. oraz jej zwrotu. Powyższe stanowisko skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w całości podtrzymał na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010r. Podkreślił, że problem z płatnością podatku od nieruchomości wynikał z niezrozumienia, kto jest w istocie właścicielem przedmiotowych nieruchomości. Oświadczył, iż jest jednym ze wspólników i jednocześnie prezesem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A. Jednakże niniejszą nieruchomość nabył na podstawie aktu notarialnego prowadząc działalność gospodarczą jako PHU B osoba fizyczna. Wskazał, że w decyzji z dnia [...] października 2005r., nr [...] dotyczącej podatku za rok 2005 przesądzono, iż jest on właścicielem nieruchomości. Skarżący stwierdził, że to na skutek tej decyzji złożył korektę w roku 2006. Oświadczył również, iż upomnienia odnośnie obowiązku zapłaty podatku przychodziły rokrocznie także w zakresie podatków za rok 2001 i 2004. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wyjaśniło już w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, iż treścią decyzji wymiarowej może być wyłącznie ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego, ciążącego na określonym podmiocie. Organ odwoławczy ponownie zaznaczył, że na etapie wymiaru nie bada się, czy na poczet zobowiązania dokonywano jakichś wpłat. Przy czym przyznał, iż kwoty uiszczane przed wydaniem decyzji stanowiły bez wątpienia świadczenia nienależne, jednak możliwości i tryb ich ewentualnego zwrotu, nie mieszczą się w zakresie zaskarżonego rozstrzygnięcia i poprzedzającej je decyzji I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Dokonana w oparciu o powyższe przepisy ocena legalności decyzji organów obu instancji prowadzi do wniosku, iż zostały one wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem analizy Sądu w niniejszym postępowaniu były decyzje organów podatkowych w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2002r. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte z urzędu na mocy postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2009r., natomiast zainicjowane informacją w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] stycznia 2006 r. oraz informacją w sprawie podatku rolnego z dnia [...] stycznia 2006r., które skarżący określił jako korekty. Z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych sprawy wynika, że organ I instancji uznał, iż deklaracje będące podstawą wymiaru za 2003r. podatku od nieruchomości i podatku rolnego złożyła A spółka z o.o. (której prezesem od 2002r. był skarżący) i to ona zapłaciła podatek. Natomiast, zdaniem organu podatkowego, korekty deklaracji złożone w styczniu 2006r. przez podatnika, w rzeczywistości nie są korektami – gdyż nie składał on pierwotnych deklaracji - ale informacjami złożonymi przez niego po raz pierwszy. Dlatego też Wójt Gminy w dniu [...] października 2009r. wydał decyzję adresowaną do skarżącego, którą umorzył postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości za 2003r., nie określając przy tym kwoty nadpłaty. W ocenie organu podatkowego to spółka powinna wystąpić o stwierdzenie nadpłaty podatku korygując jednocześnie deklarację podatkową, a podatnik winien zapłacić podatek wynikający z zaskarżonej decyzji. Zupełnie inne informacje Wójt Gminy [...] zawarł w przedłożonym ze skargą piśmie z dnia [...] lutego 2010r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Organ I instancji stwierdził, iż omyłkowo potraktowano skarżącego jako osobę prawną, gdyż składał on corocznie deklarację dla osób prawnych. Podkreślił jednak, że z treści deklaracji wynika jednoznacznie, iż zgłoszenia były dokonywane przez osobę fizyczną, a nie prawną. W żadnym z pism załączonych i przez stronę i przez organ nie wynika, czy i kiedy wydana została decyzja ustalająca zobowiązanie w rozumieniu art. 6 ust.7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r – o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121,poz.844 ze zm.), zwłaszcza, iż strona twierdziła, jak również dołączyła do skargi upomnienia kierowane do Przedsiębiorstwa B do regulowania należności. Z kolei skarżący w odwołaniu i skardze oświadczył, że w 2003r. złożył deklaracje dotyczącą podatku od nieruchomości i podatku rolnego na formularzu przeznaczonym dla osób prawnych, bo taki otrzymał w Urzędzie Miasta. Zaznaczył, iż w formularzu jako podatnik (z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości) był określony on – jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą PHU B. Natomiast formularz wypełniła i złożyła osoba będąca pracownikiem A sp. z o.o. Zdaniem skarżącego to on zapłacił podatek od nieruchomości i podatek rolny za 2003r. Natomiast, gdy zorientował się, że organ naliczył mu podatek od nieruchomości i podatek rolny jak dla osoby prawnej, a nie dla osoby fizycznej, złożył korektę deklaracji - korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości i korektę informacji w sprawie podatku rolnego. Przyznał, że formularz tych deklaracji ponownie wypełnił pracownik spółki A, ale jako podatnika wskazano jego. Ponadto z wyjaśnień skarżącego wynika, iż domaga się ustalenia w stosunku do niego podatku od nieruchomości i podatku rolnego, tak aby mógł żądać zwrotu uiszczonych kwot podatku naliczonych według zasad obowiązujących dla osób prawnych. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż stan faktyczny przyjęty przez Wójta Gminy zasadniczo różni się od prezentowanego przez skarżącego. Wobec tak istotnej różnicy między wersjami organu podatkowego i strony co do stanu faktycznego oraz znikomego materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych - na podstawie którego można by prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy - Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny prawidłowości decyzji organów obu instancji, przede wszystkim w zakresie istnienia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, wyrażającym zasadę prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Ponadto art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa winny znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). W świetle powyższego stwierdzić należy, iż organy podatkowe nie przeprowadziły postępowania dowodowego w sposób odpowiadający powyższym wymogom. Wójt Gminy wydał bowiem orzeczenie wyłącznie w oparciu o własne ustalenia nie poparte zawartym w aktach administracyjnych materiałem dowodowym. Zakwestionowanie ustaleń organu przez skarżącego oraz brak w aktach administracyjnych istotnych dla niniejszej sprawy dokumentów, uniemożliwia Sądowi zbadanie wiarygodności tych ustaleń i tym samym dokonanie merytorycznej oceny decyzji. Organ I instancji nie przedłożył do akt administracyjnych niniejszej sprawy m.in. złożonej w 2003r. deklaracji na podatek od nieruchomości na 2003r., dowodów świadczących, iż to A spółka z o.o. zapłaciła podatek od nieruchomości i podatek rolny za 2003 r. oraz wypisu z ewidencji gruntów i budynków według stanu na 2003r. wskazującego, iż to spółka faktycznie jest podatnikiem. W świetle bowiem stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu podatkowym nie można jednoznacznie przesądzić, kto był podatnikiem podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2003 r., czy w 2003r. została wydana w stosunku do adresata decyzja ustalająca, czy też podatek pobrano na podstawie deklaracji złożonej w 2003r., czy może w stosunku do A spółki z o.o. wydano decyzję określającą, a ponadto kto faktycznie uiścił zobowiązanie podatkowe. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zobowiązane do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, nie dokonało własnych ustaleń faktycznych, a jedynie przyjęło za prawdziwe informacje organu I instancji co do okoliczności faktycznych. Zatem wobec braku powyższych dokumentów oraz niejednoznacznych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji – co wynika z treści pisma z dnia 3 grudnia 2009r. oraz pisma z dnia 1 lutego 2010r. przedłożonego ze skargą – nie można dokonać prawidłowej oceny dokumentów wszczynających niniejszą sprawę tj. informacji w sprawie podatku rolnego z dnia [...] stycznia 2006r. oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia [...] stycznia 2006r., określonych przez skarżącego jako korekty. W konsekwencji niemożliwe jest również przesądzenie charakteru i przedmiotu niniejszej sprawy, a także uznanych przez organ okoliczności stanowiących podstawę dla przyjęcia terminu przedawnienia do wydania decyzji. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania – art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwie prezentowane działanie organów obu instancji naruszyło ponadto wyrażaną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji zobowiązane są zgromadzić w aktach administracyjnych sprawy istotne dla niniejszego postępowania dokumenty, w szczególności – wypis z ewidencji gruntów i budynków dotyczący stanu spornej nieruchomości w 2003r., złożone w 2003r. deklaracje dotyczące podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2003r., ewentualną decyzję z 2003r. ustalającą lub określającą wysokość podatków za 2003r., dowody zapłaty zobowiązań podatkowych za 2003r. W oparciu o powyższe dowody organy podatkowe powinny ocenić, czy złożone przez skarżącego w styczniu 2006r. korekty deklaracji są faktycznie – jak twierdzi organ I instancji – pierwszymi informacjami podatnika, czy może wnioskiem o zwrot nadpłaty. Stwierdzając ewentualnie to ostatnie organy obu instancji winny mieć na uwadze, iż zgodnie z poglądem doktryny wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie może być stosowany przez podatników w odniesieniu do nadpłat podatków powstających po doręczeniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (B. Gruszczyński, w: Ordynacja podatkowa. Komentarz, praca zbiorowa, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis sp. z o.o., Warszawa 2007 r., wyd. 4, str. 356; L. Etel, Decyzje określające i stwierdzające nadpłatę, w: Ordynacja podatkowa w praktyce, Białystok 2007r., str. 28). Złożenie wniosku w takiej sytuacji jest nieskuteczne, bowiem nie wszczyna on postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Podatnicy, kwestionując kwotę podatku wynikającą z decyzji ustalającej, muszą najpierw w postępowaniu odwoławczym lub trybach nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznych (art. 240, art. 247, art. 254 Ordynacji podatkowej) wyeliminować z obrotu prawnego tę decyzję lub ją zmienić, co umożliwi im uzyskanie zwrotu nadpłaty. Następnie w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sposób odpowiadający wymogom z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organy obu instancji zobowiązane są ustalić stan faktyczny sprawy i podjąć odpowiednie do ustaleń faktycznych rozstrzygnięcie. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach oraz o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 152 powołanej ustawy. /-/Sz. Widłak /-/M. Ławniczak /-/W. Długaszewska za nieobecnego Sędziego /-/M. Ławniczak JMd