I SA/Gd 399/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia M. G., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 grudnia 2009 r. w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 28 października 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił M. G. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec – wrzesień 2009 r. Na podstawie ww. decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu 24 listopada 2009 r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący zaległe zobowiązania podatnika w podatku od towarów i usług za ww. miesiące w łącznej kwocie 40.097 zł tytułem należności głównej. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny, na podstawie ww. tytułu wykonawczego podjął egzekucję administracyjną do majątku zobowiązanego, w której toku dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu M. G. w dniu 27 listopada 2009 r. Pismem z dnia 30 listopada 2009 r. M. G., reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego [...], na podstawie art. 33 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", zgłosił zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego oraz niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 6 czerwca 2008 r. M. G. udzielił pełnomocnictwa doradcom podatkowym: dr [...] i [...] do reprezentowania przed organami podatkowymi, egzekucyjnymi i sądami administracyjnymi w sprawie zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. Pomimo złożenia tego pełnomocnictwa w siedzibie Urzędu Skarbowego w dniu 6 czerwca 2008 r. organ egzekucyjny, wszczynając egzekucję administracyjną, doręczył tytuł wykonawczy zobowiązanemu, z całkowitym pominięciem jego pełnomocników, a zatem jego doręczenie jest bezskuteczne. Postanowieniem z dnia 24 grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uwzględnił zgłoszonego zarzutu. W uzasadnieniu organ egzekucyjny podniósł m.in., że nie kwestionuje możliwości działania zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym za pośrednictwem pełnomocnika, jednakże jego ustanowienie musi zostać poprzedzone wszczęciem postępowania egzekucyjnego, dopiero bowiem po wszczęciu tego postępowania podmiot, którego dotyczy postępowanie, nabywa przymiot strony tego postępowania. A zatem nabycie statusu strony w tym postępowaniu skutkuje powstaniem uprawnienia do ustanowienia pełnomocnika, który ma wówczas obowiązek dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Na powyższe postanowienie M. G., reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego [...], wniósł zażalenie, w którym podtrzymał zaprezentowaną w piśmie z dnia 30 listopada 2009 r. argumentację dotyczącą kwestii doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego z pominięciem pełnomocnika, mimo złożenia takiego pełnomocnictwa w dniu 6 czerwca 2008 r. Dodatkowo zarzucono, że przepisy prawa nie przewidują ograniczenia do ustanowienia pełnomocnika w postaci konieczności wszczęciem postępowania egzekucyjnego, co więcej, dopuszczają możliwość ustanawiania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym przed jego wszczęciem (tzw. ustanowienie pełnomocnika "na przyszłość"). Opierając się na zawartej w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", definicji strony pełnomocnik zobowiązanego podniosła, że w przepisie tym nie wskazano, kiedy interes prawny lub obowiązek ma zaistnieć, nie wskazano też, czy mowa jest tam wyłącznie o bieżącym czy też o przyszłym postępowaniu. Następnie strona przytoczyła treść art. 147, art. 281a § 1 i art. 282b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja podatkowa", celem wykazania, że unormowane w tych przepisach instytucje dotyczą pełnomocnika ustanawianego do przyszłych działań organu egzekucyjnego, które nie są jeszcze znane stronie. A zatem w takich przypadkach za stronę ustawodawca uznaje już osobę, w stosunku do której nie toczy się żadne postępowanie egzekucyjne. W świetle powyższej argumentacji pełnomocnik zobowiązanego uznała za słuszną podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, za którą przyjęto niedopuszczalność tej egzekucji, albowiem zgodnie z postanowieniami art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a jak stanowią przepisy art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił argumentacji strony żalącej się uznając za słuszne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 lutego 2010 r. organ odwoławczy podniósł m.in., że organ egzekucyjny nie miał obowiązku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, jak również odpisu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego pełnomocnikowi zobowiązanego ustanowionemu w postępowaniu przed organem podatkowym (wierzycielem). Dyrektor wskazał, że wszczęcie egzekucji administracyjnej rozumianej jako jedno ze stadium postępowania egzekucyjnego związane jest z doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Doręczenia dokonuje organ egzekucyjny lub egzekutor w momencie przystąpienia do czynności egzekucyjnych, o ile odpis tytułu wykonawczego nie został wcześniej doręczony (art. 32 ww. ustawy). Wiąże się to z faktem, że organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych w egzekucji należności pieniężnych od razu dokonuje zajęcia wierzytelności innego prawa majątkowego (por. art. 67 § 1 u.p.e.a.). Na tym etapie postępowania czynności organu egzekucyjnego zmierzające do skutecznego wszczęcia egzekucji administracyjnej jako postępowania wykonawczego obowiązków o charakterze pieniężnym mogą być kierowane wyłącznie do zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że pełnomocnictwo zostało złożone do akt sprawy egzekucyjnej dopiero po wezwaniu organu egzekucyjnego w dniu 23 grudnia 2009 r. Organ odwoławczy zaakcentował, że faktu istnienia pełnomocnictwa organ administracyjny (egzekucyjny) nie może domniemywać; dopiero od momentu zawiadomienia organ administracyjny (egzekucyjny) jest zobligowany doręczać pisma ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi i zapewnić mu taki udział w postępowaniu, jak stronie tego postępowania (w tym przypadku chodzi o odpowiednie uprawnienia zobowiązanego). Odnosząc się do zarzutów zażalenia, że przepisy prawa nie przewidują ww. ograniczeń i że wręcz dopuszczają możliwość ustanawiania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym przed jego wszczęciem (tzw. ustanowienie pełnomocnika "na przyszłość"), organ odwoławczy stanął na stanowisku, że o ile strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także do spraw, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań (w ramach pełnomocnictwa ogólnego) to pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw. Dla przedmiotowej sprawy przesądzający jest moment, od którego przysługuje uprawnienie do ustanowienia pełnomocnika, a organowi – odpowiadający mu obowiązek doręczania mu pism i powiadamiania o wszelkich czynnościach. Dyrektor podniósł, że z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa, przy czym należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 k.p.a.), musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Pełnomocnik ma bowiem obowiązek dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a.). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej egzekucja była dopuszczalna, gdyż obowiązek, którego dotyczył sporny tytuł wykonawczy, podlegał egzekucji administracyjnej (art. 2 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 1 u.p.e.a.), z żądaniem wykonania tych obowiązków wystąpił organ do tego uprawniony: wierzyciel – Naczelnik Urzędu Skarbowego, a tytuł wykonawczy spełniał wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Biorąc powyższe argumenty pod uwagę organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do uchybienia przepisom art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu (postanowieniu z dnia 24 grudnia 2009 r. wydanym w trybie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 6 u.p.e.a.) organ egzekucyjny nie naruszył przepisów art. 147, art. 281a § 1 i art. 282b § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie bowiem do art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie jedynie przepisy k.p.a., a nie Ordynacji podatkowej. Dyrektor zaznaczył, że przepis art. 18 u.p.e.a. odsyła wprawdzie do uregulowania zawartego w k.p.a., nakazując jego odpowiednie stosowanie, jednakże dotyczy to kwestii nieujętych wprost unormowaniem u.p.e.a. W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej M. G., reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego [...], wnosząc o uchylenie w całości zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu: 1. naruszenie fundamentalnych zasad i procedur postępowania egzekucyjnego w administracji, w szczególności art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; 2. rażące naruszenie przepisów art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r., poprzez działanie organów podatkowych obu instancji wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa proceduralnego; 3. naruszenie konstytucyjnych zasad państwa i prawa, a w szczególności art. 64 w zw. z art. 21 oraz art. 7 i art. 8 oraz art. 27 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zaprezentowaną zarówno w piśmie zawierającym zarzut, jak i w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia możliwości działania strony (zobowiązanego) przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, a ściślej – kwestia określenia momentu, od którego pełnomocnik może skutecznie działać w tym postępowaniu. Z uwagi na to, że kwestia pełnomocnictwa nie została w ogóle uregulowana w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), to na zasadzie odesłania zawartego w art. 18 tej ustawy w tym zakresie pełne zastosowanie mają przepisy art. 32 i art. 33 § 1–4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Z kolei istotne z punktu widzenia powstałego sporu obowiązki w zakresie doręczeń zostały uregulowane w art. 39–49 k.p.a. Zgodnie z tymi regulacjami obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi zobowiązanego dotyczy pełnomocnika ustanowionego w sprawie (art. 40 § 2 k.p.a.). Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone go protokołu, zaś pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowy poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 2 i 3 k.p.a.). Jak podnosi się w literaturze (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J., Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, Warszawa 2006, s. 268), przepis art. 33 § 3 k.p.a. wyraźnie stanowi, że chodzi o akta sprawy, nie zaś o akta dowolnej sprawy prowadzonej wcześniej przez organ. Tym samym pełnomocnictwo złożone do akt sprawy innej nie może wywoływać skutku w postaci zobligowania organu do dokonywania doręczeń na adres pełnomocnika tym pełnomocnictwem ustanowionego. Z powołanych wyżej przepisów popartych poglądami doktryny wynika, że organ egzekucyjny musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt). Faktu istnienia pełnomocnictwa organ administracji (egzekucyjny) nie może domniemywać. Dopiero od momentu zawiadomienia organ administracyjny (egzekucyjny) jest zobligowany doręczać pisma ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi i zapewnić mu taki udział w postępowaniu, jak stronie tego postępowania (w tym przypadku chodzi o odpowiednie uprawnienia zobowiązanego). Przedstawione powyżej uwagi o charakterze ogólnym prowadzą do wniosku, że dopiero po skutecznym wszczęciu czynności egzekucyjnych zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu. Wcześniejsze czynności podejmowane przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny (art. 15 ust. 1, art. 26 § 1 i art. 29 § 1 u.p.e.a.) poprzedzają dopiero wszczęcie egzekucji administracyjnej. Na tym etapie ustanowienie pełnomocnika przez zobowiązanego nie jest możliwe. Nie została bowiem wszczęta egzekucja administracyjna, do której wszczęcia w sposób przewidziany w art. 26 § 5 pkt 1 lub 2 u.p.e.a. w ogóle nie musi dojść (np. wcześniejsza zapłata należności pieniężnej na skutek doręczenia upomnienia). W takiej sytuacji adresatem odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.) jest zobowiązany wskazany przez wierzyciela w tytule wykonawczym (art. 27 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 40 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie można było w ogóle mówić o ustanowieniu pełnomocnika w tym postępowaniu. Podstawę do formułowania wniosku o pominięciu pełnomocnika zobowiązanego (art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) stanowiło odwołanie się do pełnomocnictwa złożonego w Urzędzie Skarbowym w dniu 6 czerwca 2008 r. Szerokie określenie zakresu tego pełnomocnictwa obejmującego możliwe postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r., czynności egzekucji administracyjnej oraz postępowania sądowego, nie zmienia oceny, że było ono skuteczne wyłącznie dla sprawy, do której akt zostało złożone. W każdym innym postępowaniu, zgodnie z regułami w nim obowiązującymi, strona powinna wskazać pełnomocnika, jeżeli chce działać za jego pośrednictwem. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że ustanowienie pełnomocnika w postępowaniu podatkowym (art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nie rozciąga się na wszystkie kolejne postępowania i czynności, w których strona bierze udział (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt II FSK 1344/07, LEX nr 525846). Pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu w postępowaniu podatkowym uprawniało tego ostatniego do zgłoszenia udziału w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a.). Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdza, że wszczęcie postępowania, w tym postępowania egzekucyjnego, następuje zawsze bezpośrednio do strony (zobowiązanego). Dopiero od tego momentu strona (zobowiązany) może ustanowić i działać w sprawie przez pełnomocnika. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zobowiązany nie może być uznany za jego stronę, tym samym nie jest możliwe, aby mógł działać przez pełnomocnika. Oznacza to, że organ nie może doręczać dokumentów, których doręczenie jest równoznaczne ze wszczęciem postępowania, pełnomocnikowi zobowiązanego, który status strony uzyskał dopiero z chwilą doręczenia tych dokumentów. Zawarty w art. 18 u.p.e.a. postulat odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. również nie zmienia przyjętej zasady, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania – art. 61 § 4 k.p.a. – musi być doręczone osobie, której postępowanie to dotyczy. Jest to bowiem nowe postępowanie w stosunku do zakończonego ostateczną decyzją administracyjną (podatkową). Specyfika postępowania egzekucyjnego tym bardziej wymaga od organu doręczenia wprost zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, ponieważ na zobowiązanym ciążą określone obowiązki do wykonania i w stosunku do niego mogą być stosowane środki przymusu państwowego służące doprowadzeniu do wykonania obowiązków wynikających ze stosunków administracyjnoprawnych. Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Ten uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski akt nie posiada mocy powszechnie obowiązującej. Jak podkreśla się w piśmiennictwie Europejski Kodeks Dobrej Administracji nie ma mocy bezwzględnie obowiązującej, nawet w warunkach polskich, gdy państwo nasze wstąpiło do Unii Europejskiej. Jego postanowienia mają jedynie charakter zaleceń w sprawach załatwianych przez organy Wspólnoty. Zalecenia te mogą odegrać jednakże pozytywną rolę w usprawnianiu działalności administracji publicznej oraz pogłębianiu praworządności i zaufania w stosunkach z obywatelami i innymi administrowanymi podmiotami także w stosunkach wewnętrznych poszczególnych państw Unii (tak: J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji, Wprowadzenie, tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Warszawa 2007, s. 12). Badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem tutejszy Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]