I SA/Rz 287/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./ SO (del.) Tomasz Smoleń Protokolant st.sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 8 lipca 2010r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. - postanawia – zawiesić postępowanie T.S.A. w W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. Skargę Spółka wniosła za pośrednictwem poczty w dniu 15 kwietnia 2010r. (data stempla pocztowego). Ze znajdującego się w aktach administracyjnych wniosku z dnia 6 kwietnia 2010r. który wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu dnia 12 kwietnia 2010r. wynika natomiast, iż Spółka zwróciła również się o stwierdzenie nieważności wskazanej na wstępie decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 maja 2010r., pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł również o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, w związku jednak ze skargą konstytucyjną P. S.A. (sygn. akt SK 21/07) dotyczącą zbadania zgodności z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm. - określanej dalej jako u.p.o.l.) oraz pytaniem prawnym jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie I SA/GI 110/09 skierował do Trybunału Konstytucyjnego o zgodności w/w przepisów u.p.o.l. z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji RP. W ocenie Spółki wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. W świetle powyższego Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. określanej dalej jako p.p.s.a.), Sąd z urzędu zawiesza postępowanie w przypadku, o którym mowa w przepisie art. 56. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Zgodnie z 165 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. Jak zatem wynika z okoliczności sprawy, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zostało wszczęte przed organem podatkowym przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do wniosku strony o zawieszenie postępowania w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na toczące się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w kwestii zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych z Konstytucją RP stwierdzić należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romanowska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s. 189-190). W niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka do zawieszenia postępowania, wskazana w art. 56 p.p.s.a. Dlatego też działając na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 i art. 56 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.