I SA/Ol 581/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 września 2010 r., sprawy ze skargi Spółki A na ocenę Zarządu Województwa Warmińsko – Mazurskiego w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury 2007 – 2013 1) stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą Zarząd Województwa Warmińsko – Mazurskiego, 2) zasądza od Zarządu Województwa Warmińsko – Mazurskiego na rzecz skarżącej Spółki 200zł (dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na konkurs nr "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury 2007 – 2013, Spółka A. złożyła wniosek numer "[...]" o dofinansowanie projektu W. - budowa portu w miejscowości M. Na podstawie art. 30a ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. t.j. z 2009 r. Nr 84, poz. 712) B.W - Dyrektor Departamentu Zarządzania Programami Rozwoju Regionalnego, działając z upoważnienia Zarządu Województwa Warmińsko – Mazurskiego, pismem z dnia "[...]" 2010r. poinformowała Spółkę o negatywnej ocenie projektu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka złożyła protest, uzupełniając jednocześnie dokumentację dotyczącą projektu. Pismem z dnia "[...]" 2010r. U.P., Wicemarszałek Województwa, utrzymała w mocy wcześniejszą negatywną ocenę projektu. W uzasadnieniu informacji przedstawiła przebieg konkursu. Wskazała, że w dniu 11.03.2010 r. Wnioskodawca złożył wniosek o dofinansowanie projektu: W. - budowa portu w miejscowości M. w ramach konkursu nr "[...]", który zarejestrowany został pod numerem "[...]". Wniosek przeszedł pozytywnie ocenę formalną i został przedłożony w dniu 12.05.2010r. do oceny merytorycznej Komisji Oceny Projektu. W wyniku przeprowadzonej oceny stwierdzono uchybienia. Przedłożone dokumenty zostały poddane ponownej ocenie przez Komisję Oceny Projektów w dniu 28.05.2010r., która stwierdziła iż wskazane uchybienia zostały poprawione jedynie w części i zawierają nadal błędy merytoryczne. Po przeprowadzeniu oceny merytorycznej Instytucja Zarządzająca RPO "[...]" pismem znak: "[...]" z dnia 08.06.2010r. poinformowała Wnioskodawcę o negatywnej ocenie projektu uzasadniając racjonalność jak i zgodność z prawem dokonanej oceny. Wnioskodawca został poinformowany o możliwości wniesienia środka odwoławczego w formie pisemnej do Instytucji Zarządzającej RPO "[...]" w terminie 14 dni od dnia doręczenia. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia Spółka A. w dniu 29 czerwca 2010r. złożyła protest wraz z zatwierdzonym przez zgromadzenie wspólników Spółki sprawozdaniem finansowym, w rozumieniu ustawy o rachunkowości. W dniu 02 lipca 2010r. Komisja Oceny Projektów przystąpiła do rozpoznania protestu Wnioskodawcy. Przy rozpatrywaniu protestu pojawiły się okoliczności wskazujące na konieczność przeprowadzenia pełnej oceny projektu. Ocena projektu została dokonana w oparciu o nowy skład Komisji Oceny Projektów w dniu 02 lipca 2010r. W wyniku przeprowadzonej oceny ekspert budowlany stwierdził iż występują błędy niepodlegające uzupełnieniu lub poprawie w następującym zakresie: - projekt nie spełnia warunków przyznania dofinansowania zgodnie z kryteriami zawartymi w § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomoc inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, gdyż rozpoczęcie prac związanych z jego realizacją nastąpiło przed złożeniem przez Wnioskodawcę wniosku o dofinansowanie projektu. Zgodnie z § 12 ust. 3 Rozporządzenia, przez rozpoczęcie prac związanych z realizacją nowej inwestycji należy rozumieć podjęcie prac budowlanych, przez które należy rozumieć budowę zgodnie z definicją 1 art. 3 pkt. 7 Ustawy Prawo budowlane. Natomiast zgodnie z art. 41 ust.1 Ustawy Prawo budowlane, rozpoczęcie budowy następuje z chwilą rozpoczęcia prac przygotowawczych na terenie budowy, w tym, zgodnie z art. 41 ust. 2 - wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie. Zgodnie z dziennikiem budowy Nr "[...]" wydanym dnia 01.10.2007r. przez Urząd Wojewódzki i dostarczonym w dniu 28.05.2010r. do IZ dla inwestycji polegającej na budowie portu jachtowego stanicy żeglarskiej W. w m. M., prace przygotowawcze t.j.. wytyczenie obiektu budowlanego w terenie, a zatem rozpoczęcie budowy (czyli robót budowlanych), dokonane zostało w dniu 14.05.2009r. przez geodetę uprawnionego A.J. (wyznaczenie linii regulacyjnej i stałych punktów odniesienia - znaków geodezyjnych oraz wyznaczenie położenia obiektu budowlanego na gruncie). Ponieważ prace budowlane (budowa) rozpoczęte zostały przed złożeniem przez Wnioskodawcę wniosku o dofinansowanie projektu, wniosek ten powinien zostać odrzucony. Skargę do Sądu wniosła Spółka. Zarzuciła ona naruszenie art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. t.j. z 2009 r. Nr 84. poz.712). W pierwszej kolejności podniosła, że pismo z dnia "[...]" 2010r. znak: "[...]" podpisała Wicemarszałek Województwa U.P., która utrzymała w mocy wcześniejszą negatywną ocenę projektu. Nie wiadomo jednak, czy działała ona z upoważnienia Zarządu Województwa. Spółka nie zgodziła się też z interpretacją § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomoc inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, w przedmiocie określenia pojęcia robot budowlanych. W ocenie projekty posługiwano się pojęciem budowy, która jest pojęciem szerszym, natomiast powołane rozporządzenie mówi o pracach budowlanych. Rozporządzenie nie określa negatywnych skutków związanych z podjęciem prac prze złożeniem wniosku. Stanowi ono, że te prace mogą się rozpocząć po złożeniu wniosku. W tej sytuacji można jedynie rozważać sprawę tzw. niekwalifikowaności takiego wydatku (kosztów wytyczenia w terenie), a więc nie podlegającego dofinansowaniu w formie refundacji. W odpowiedzi na skargę pełn. Zarządu Województwa zgodnie z art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniósł o pozostawienie skargi bez rozpoznania , gdyż skarga nie jest kompletna. W dokumentacji przekazanej do Sądu brak jest oryginału wniosku o dofinansowanie. Z ostrożności procesowej pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty przemawiające za odrzuceniem wniosku o dofinansowanie projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. t.j. z 2009r. Nr 84, poz. 712), zwanej dalej ustawą, oraz na podstawie postanowień Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury 2007 – 2013, do konkursu nr "[...]". Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwaną dalej p.p.s.a.. Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. Stosownie do art. 30g ustawy, informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 30c ust. 3 ustawy, w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Wniesienie skargi: 1) po terminie, o którym mowa w ust. 2, 2) niekompletnej, 3) bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. W pierwszej kolejności wymaga rozpatrzenia zarzut instytucji zarządzającej, że skarga jest niekompletna i w związku z tym powinna być pozostawiona bez rozpatrzenia. Stosownie do treści art. 30 b ust. 5. ustawy nie podlegają rozpatrzeniu środki odwoławcze, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w ust. 1, zostały wniesione:1) po terminie; 2) w sposób sprzeczny z pouczeniem; 3) do niewłaściwej instytucji. Należy wskazać, że informacja o negatywnym załatwieniu odwołania (protestu) nie zawierała pouczenia, że Spółce przysługiwała skarga do Sądu. Nie zawierała też pouczenia, że niespełnienie wymogów co kompletności, terminu, opłaty sądowej, skutkuje pozostawieniem jej przez sąd bez rozpoznania. Brak takiego pouczenia świadczy o nieprawidłowości w załatwieniu odwołania przez instytucję zarządzającą , który miał wpływ na prawidłowość wniesienia skargi i jest wadą tego postępowania. Art. 5 ustawy zawiera definicję określeń użytych w powołanej ustawie, w tym instytucji zarządzającej. Określenie Instytucja zarządzająca oznacza - właściwego ministra, ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa, odpowiedzialnych za przygotowanie i realizację programu operacyjnego. W rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie był przedmiotem oceny instytucji zarządzającej zarządu województwa. W związku z tym badając legalność dokonanej oceny Sąd badał, czy były zaangażowane w nią osoby uprawnione. Zgodnie z art. 31 ust.1 ustawy dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (Dz.U.01.142.1590 j.t.) Zarząd województwa jest organem wykonawczym województwa. Według art. 46 cytowanej ustawy decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Marszałek województwa może upoważnić wicemarszałków, pozostałych członków zarządu województwa, pracowników urzędu marszałkowskiego oraz kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. Decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią wprawdzie decyzji administracyjnej, lecz osoby zaangażowane w tę ocenę i podpisujące pisma, w tym dotyczące rozpatrzenia protestu, muszą być upoważnieni przez zarząd województwa. Ocenę z dnia 8 czerwca 2010r. podpisała z upoważnienia Zarządu Województwa – B.W., Dyrektor Departamentu Rozwoju Regionalnego. Natomiast protest rozstrzygnęła U.P. wicemarszałek Województwa. Uczyniła to nie z upoważnienia Zarządu Województwa, a jako wicemarszałek Województwa, do czego nie miała prawa. Przedmiotowa ocena nie była dokonywana przez marszałka województwa, a przez zarząd województwa. Zgodnie z art. 30b ust. 4 ustawy, w rozpatrywaniu środków odwoławczych mogą brać udziału osoby, które były upoważnione przez zarząd województwa. Zgodnie z art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. Natomiast protest rozstrzygnęła U.P. wicemarszałek Województwa. Takie postępowanie narusza zaś w sposób oczywisty treść art. 5 w związku z art. 30b ust. 4 ustawy. Przedmiotowe odwołanie było rozpatrzone przez marszałka województwa, a powinno być rozstrzygnięte przez zarząd województwa, jako instytucję zarządzającą. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę, stwierdzając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy, że zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa, jako właściwą instytucję zarządzającą. Orzeczenie o kosztach oparto o art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.. Na zasądzone koszty składają się: 200 zł uiszczonego wpisu od skargi. Rozpoznając ponownie wniesione przez Spółkę odwołanie organ winien uwzględnić wskazane wyżej uwagi i mieć na uwadze to, że do osoby zaangażowane w załatwienie protestu muszą działać z upoważnienia instytucji zarządzającej, w tym przypadku Zarządu Województwa. Z uwagi na formalny charakter uchybień powodujących uwzględnienie skargi, przedwczesnym jest ustosunkowanie się do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze.