III SA/Wr 441/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji w zakresie [...] punktów gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...], umarzająca postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], w zakresie [...] gier na automatach o niskich wygranych w związku z wygaśnięciem tego zezwolenia i odmową jego przedłużenia. W stanie sprawy, decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. udzielił Spółce z o. o. "A" w W. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa dolnośląskiego [...] gier. Spółka "A" (dalej: strona skarżąca) wnioskiem z dnia [...] r., nr [...] (uzupełnionym pismem z dnia [...] r.) wystąpiła o zmianę powyższego zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej we W., w zakresie wymiany [...] gier na inne. Dyrektor Izby Celnej we W. pismem z dnia [...] r., nr [...], wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku, poprzez przedłożenie oświadczenia, o jakim mowa w art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm. – dalej: ustawa o grach i zakładach wzajemnych), oraz dokumentów potwierdzających rzeczywiste prowadzenie działalności we wnioskowanych lokalach. Strona skarżąca pismem z dnia [...] r., nr [...], złożyła odpowiedź na niniejsze wezwanie, a także wniosła o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie przedłożenia zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej działalności. Dyrektor Izby Celnej we W. postanowieniem z dnia [...] r. wyznaczył stronie skarżącej termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Następnie decyzją z dnia [...] r. umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem Spółki z [...] r. w sprawie zmiany zezwolenia z dnia [...] r. w zakresie [...] gier. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia z dnia [...] r. zakończyło się decyzją z dnia [...] r., którą Dyrektor Izby Celnej we W. odmówił zgody na przedłużenie tego zezwolenia. Z uwagi na fakt, że przedmiotowe zezwolenie wygasło z mocy prawa w dniu [...] r., jego zmiana stała się bezprzedmiotowa. Zasadne stało się więc umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem Spółki o jego zmianę. Strona skarżąca pismem z dnia [...] r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego załatwienia organowi pierwszej instancji, zarzucając wydanie decyzji na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 – dalej: ustawa o grach hazardowych), który jest sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP w części dotyczącej zakazu zmiany miejsc urządzania gier w zakresie, w jakim łamana jest zasada ochrony praw nabytych. Zarzuciła także naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, co do bezprzedmiotowości wniosku, a także art. 253a Ordynacji w związku z art. 135 ust.1 ustawy o grach hazardowych w części nie dotyczącej zmiany miejsca urządzenia gier, oraz wymagań dyrektywy nr 98/34/WE, odnośnie obowiązku notyfikacji. Strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z akt postępowania zakończonego decyzją z dnia [...]r. Organ drugiej instancji włączył powyższe dokumenty do akt sprawy. Dyrektor Izby Celnej we W. w wyniku rozpoznania odwołania utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, uznając za nieuzasadnione zarzuty, odnośnie naruszenia art. 208, art. 253 a Ordynacji, w związku z rozwiązaniami art. 135 ust. 2 i 138 ust.1 ustawy o grach hazardowych. Organ wskazał, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie podlegają notyfikacji, w sprawie nie występuje również, zdaniem organu, naruszenie przepisów Konstytucji RP. Strona skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o: - uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a ponadto o: - zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, - zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie: K.p.a.) lub art. 247 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: Ord. pod.), w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, której projektu, wbrew wymogom dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37; Dz.U.UE-sp.13-20-337 – dalej: dyrektywa 98/34/WE) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm. – dalej: rozporządzenie), nie notyfikowano, mimo iż zawierał on przepisy techniczne, - naruszenie art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych oraz art. 2 Konstytucji RP, w związku z utrzymaniem w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, wydanej na podstawie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP w części dotyczącej zakazu zmiany miejsc urządzania gry w zakresie, w jakim narusza zasadę ochrony praw nabytych oraz zasadę zaufania do państwa i prawa. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż do postępowań wszczętych i niezakończonych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, stosownie do art. 118 ustawy o grach hazardowych, mają zastosowanie przepisy tej ustawy, a w konsekwencji również przepisy Ord. pod., tymczasem wniosek o zmianę decyzji ostatecznej został złożony w okresie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, która dopuszczała zmianę udzielonych zezwoleń w trybie art. 155 K.p.a., co zostało ostatecznie przesądzone w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GSP 2/09. Strona skarżąca podniosła także w uzasadnieniu, iż Polska nie dopełniła obowiązku notyfikowania ustawa o grach hazardowych, która zawiera przepisy techniczne, co powoduje ich bezskuteczność (wyroki ETS w sprawach C-194/94 CIA oraz C-443/98 Unilever). Skarżąca wskazała, iż przepisem technicznym, w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia, jest chociażby art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ponieważ przynajmniej pośrednio ogranicza świadczenie usług w postaci urządzania gier na automatach o niskich wygranych i gier na automatach urządzanych w salonach gier. Zakaz zmiany lokalizacji miejsc urządzania tych gier, w kontekście art. 144 ustawy o grach hazardowych stanowiącego podstawę do uzyskania nowych zezwoleń na prowadzenie przedmiotowej działalności, w sposób dość istotny ogranicza możliwość świadczenia usług w postaci urządzania gier, mimo że art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, w związku z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, ma w dalszym ciągu zastosowanie. Zdaniem strony skarżącej również art. 118 czy art. 144 ustawy o grach hazardowych ma charakter normy technicznej. Powyższe oznacza więc, zdaniem strony skarżącej, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod. Kierując się ostrożnością procesową, strona skarżąca podniosła także, iż powołane przepisy ustawy o grach hazardowych stoją w sprzeczności z zasadą ochrony praw nabytych, zakazującą arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce lub innym podmiotom prywatnym występującym w obrocie prawnym (wyrok TK z dnia 11 lutego 1992 r., sygn. akt K 14/91). Wobec powyższego wystąpiono z wnioskiem o skierowanie pytania do Trybunału Konstytucyjnego o ocenę zgodności art.135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z przepisem art. 2 Konstytucji RP. Dyrektor Izby Celnej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. W uzasadnieniu organ podniósł, iż ustawa o grach hazardowych nie podlega procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych, a tym samym nie narusza przepisów dyrektywy 98/34/WE oraz wskazanego rozporządzenia. Organ podniósł też, iż w świetle orzecznictwa wspólnotowego dopuszczalne jest wprowadzenie przez niektóre państwa Unii Europejskiej ograniczeń w stosunku do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, jeśli przemawia za tym interes publiczny (np. wyrok ETS z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt C 42/07, w sprawie zakładów bukmacherskich przyjmowanych w Portugalii). Odnośnie naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych oraz art. 2 Konstytucji RP, organ podniósł, że w polskim systemie prawa obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności przepisów prawa, co do których Trybunał Konstytucyjny nie orzekł sprzeczności z Konstytucją, stąd też brak jest podstaw do podzielenia poglądu strony skarżącej. Organ wskazał też, że kompetencja orzekania o niezgodności przepisów z Konstytucją RP należy wyłącznie do właściwości rzeczowej Trybunału Konstytucyjnego, a więc nie organu administracji publicznej czy też sądu administracyjnego. Stąd też organ, podobnie jak strona postępowania, jest zobowiązany do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów prawa dopóki zachowują one swoją moc prawną (wyrok TK z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/2000). Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że w myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, przedmiotowa działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń, udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń. Natomiast zgodnie z art. 138 ust.1 ustawy o grach hazardowych, zezwolenia o których mowa w art. 129 ust.1 ustawy, tj. zezwolenia udzielone na mocy poprzednio obowiązującej ustawy, nie mogą być przedłużane. Natomiast, stosownie do art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zezwolenia o których mowa we wskazanym art. 129 ust. 1, nie mogą być zmieniane w zakresie zmiany miejsca urządzania gier, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Organ wskazał w tym kontekście, że ustawa o grach hazardowych utrzymała, co do zasady, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, prowadzoną na podstawie zezwoleń, udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 1), do czasu ich wygaśnięcia, jak też dała możliwość ich zmiany, o ile w wyniku zmiany zezwolenia nie nastąpi zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych Organ podniósł również, że zgodnie z art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań prowadzonych na jej podstawie stosuje się odpowiednio przepisy Ord. pod., stąd też w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania art. 155 K.p.a. Natomiast art. 253a Ord. pod. nie ma zastosowania w sprawie, z uwagi na treść art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który wprost wskazuje na brak możliwości zmiany miejsca urządzania gier, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Na rozprawie, przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, pełnomocnik strony skarżącej, wystąpił z wnioskiem o zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 p.p.s.a. do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygnaturze akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz. U nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W zakresie tak określonej kognicji, Sąd stwierdza, iż w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa. Przystępując do rozpoznania skargi wypada na wstępie zauważyć, że strons skarżąca w pkt 1 skargi postawiła alternatywny zarzut naruszenia przepisów (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. lub art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod.) należących do odrębnych procedur. Brak zdecydowania skarżącej w tej kwestii należy upatrywać w tym, iż wniosek o zmianę zezwolenia został złożony przez stronę skarżącą w czasie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a więc w okresie, kiedy do postępowań w sprawach udzielania zezwoleń i ich zmiany miały zastosowanie przepisy K.p.a., natomiast jego rozpatrzenie nastąpiło pod rządami nowej ustawy o grach hazardowych. W ocenie Sądu, po dniu [...] r., niezałatwiony wniosek skarżącej podlegał rozpatrzeniu, z uwagi na treść art. 118 ustawy o grach hazardowych, na podstawie przepisów tej ustawy oraz przepisów Ordynacji podatkowej, do których ustawa ta odsyła (art. 8). W konsekwencji zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych, należało ewentualnie rozpatrzeć na podstawie art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych. Skarżąca stawiając powyższy zarzut podniosła, że jej zadaniem, ustawa o grach hazardowych zawiera normy techniczne (art. 118, art. 144, art. 129 ust. 3, a zwłaszcza art. 135 ust. 2), w rozumieniu postanowień dyrektywy 98/34/WE i w związku z tym projekt tej ustawy powinien być poddany procedurze notyfikacyjnej. Polska jako państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej jest zobowiązana, jak słusznie zauważyła strona skarżąca, do przestrzegania prawa wspólnotowego, w tym procedury notyfikacyjnej, przewidzianej powołaną dyrektywą, zgodnie z którą obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11) oraz rozporządzenia (§ 2 pkt 3) ma bardzo szerokie znaczenie, obejmujące swym zakresem: specyfikacje techniczne (§ 2 pkt 2), inne wymagania (§ 2 pkt 3), przepisy dotyczące usług (§ 2 pkt 1), regulacje wprowadzające zakazy (§ 2 pkt 5 lit.d) oraz regulacje pośrednio ograniczające (§ 2 pkt 5 lit.e). Niemniej jednak, aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on dodatkowo odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Przede wszystkim musi wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od normy, z którą zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także to, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, że procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia, za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę która spełnia łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. Przy czym "na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron, "drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych, natomiast "na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków, gdyż nie jest świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną, a tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanych procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit. d) dyrektywy 98/34/ WE, w myśl którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 2 pkt 2 akapit drugi powołanej dyrektywy. Tak więc, uwzględniając powyższe, należy dojść do wniosku, że ustawa o grach hazardowych w interesującym zakresie nie wymagała notyfikacji, a tym samym przepisy wskazane przez skarżącą, a zwłaszcza art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, nie są nieskuteczne. W konsekwencji nie można też kwestionowanych przez skarżącą przepisów postrzegać, jako ograniczających swobodę zakładania przedsiębiorstw czy swobodę przepływu usług społeczeństwa informacyjnego (art. 43 i art. 49 TWE), czy też jako środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, w rozumieniu art. 28 TWE. Zbędne jest również w tej sytuacji prowadzenie rozważań, czy wprowadzony tymi przepisami "zakaz", jak twierdzi skarżąca, można byłoby osiągnąć przy pomocy mniej restrykcyjnych środków, o czy stanowi art. 30 TWE. Podsumowując, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych. Przechodząc do rozpoznania drugiego z zarzutów skargi, należy stwierdzić, że wyjaśnieniu podlega kwestia czy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych jest sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP. W myśl art. 135 ust. 1 powołanej ustawy zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 (zezwolenia udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, to jest przed dniem 1 stycznia 2010 r.) mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. W wyniku zmiany zezwolenia nie może dojść do zmiany miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych (art. 135 ust. 2 ustawy). Wprowadzone w art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych ograniczenie, co do możliwości zmiany zezwolenia udzielonego przed dniem wejścia w życie ustawy, na podstawie którego, stosownie do art. 129 ust. 1 powołanej ustawy, jest prowadzona (do czasu jego wygaśnięcia) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, niewątpliwie stwarza dla podmiotu mniej korzystną sytuację, ale czy istotnie narusza ono Konstytucje RP. Zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, oraz wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasada ochrony praw nabytych i interesów w toku, nie wyklucza stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe, a jedynie nakazuje, aby legislacja została przeprowadzona z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzeganie zasady dostatecznej określoności przepisów prawa, a także ustanawiania odpowiedniej vacatio legis. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych. Nadto ustawodawca ma prawa dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Ingerując w prawa nabyte prawodawca powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji, co powinno znaleźć wyraz w przepisach przejściowych dostosowawczych i końcowych nowego aktu prawnego. Odnosząc się zatem do zarzutu niekonstytucyjności art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, należy stwierdzić, że jest on niezasadny. Nowa regulacja prawna nie zaskakuje bowiem adresatów normy prawa, a jedynie stanowi "płynne" przejście z dotychczasowego stanu prawnego na nowy stan prawny. Temu służy kwestionowany przez skarżącą art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który należy do przepisów przejściowych (dostosowujących), a więc z gruntu rzeczy odnoszących się do stanów faktycznych powstałych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych, których byt został uzależniony od treści udzielonego zezwolenia. Stąd też nie można zgodzić się z poglądem skarżącej, w myśl którego na skutek przedmiotowej regulacji nastąpiło przejście z systemu zwolnień na system zakazów. Wręcz przeciwnie okoliczność, że prowadzenie działalności w powyższym zakresie wymagało uzyskania zezwolenia powinna ograniczyć rozważaniach na temat ochrony praw nabytych lub zaufania do państwa i prawa do odniesienia się do praw wynikających z ostatecznej decyzji udzielającej skarżącej przedmiotowego zezwolenia. Ingerencja w prawa nabyte na mocy ostatecznej decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w trybie określonym dla wzruszenia decyzji ostatecznych lub na mocy wyraźnego i niebudzącego wątpliwości przepisu rangi ustawowej. Innymi słowy z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych oraz zasady zaufania do państwa i prawa mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy na posiadacza ostatecznego zezwolenia zostanie nałożony nowy obowiązek lub też obowiązek poddania się dodatkowym procedurom weryfikującym kwalifikacje do prowadzenia określonego rodzaju działalności, zwłaszcza wówczas, gdy nastąpi to z mocą wsteczną. W niniejszej sprawie nie zachodzi taka sytuacja. Strona skarżąca mogła do upływu terminu zezwolenia korzystać z praw uzyskanych na jego podstawie. Zatem zarzut naruszenia art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 2 Konstytucji RP, nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych. W konsekwencji Sąd nie znalazł też podstaw do zwrócenia się, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności przepisu art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych z przepisem art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie bowiem z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Podsumowując, za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., w związku z art. 8 ustawy o grach hazardowych i w związku z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych oraz art. 2 Konstytucji RP. Dodatkowo wypada zauważyć, iż co do zasady organ nie mógł naruszyć art. 247 § 1 pkt 2 Ord. pod., z uwagi na fakt, iż przedmiotem niniejszego postępowania był wniosek skarżącej w sprawie zmiany decyzji udzielającej skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa dolnośląskiego, a nie stwierdzenie jej nieważności. Zatem w grę mógłby wchodzić, co do zasady, art. 253a § 1 Ord. pod., w myśl którego decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Jak słusznie jednak zauważył organ art. 253a Ord. pod. nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na treść art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który wprost wskazuje na brak możliwości zmiany miejsca urządzania gier, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Powołany przepis wprowadza bowiem dwie przesłanki (negatywną oraz pozytywną), które muszą być spełnione łącznie, aby można było dokonać uchylenia lub zmiany decyzji w tym trybie. Nie kwestionując zatem słuszności poglądu wyrażonego w powołanej przez skarżącą uchwale NSA z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GSP 2/09, w której Sąd stwierdził, iż "Na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dopuszczalna jest zmiana decyzji zawierającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie określenia miejsca prowadzenia tych gier, o którym mowa w art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.)", wypada jednak uznać, wbrew oczekiwaniom strony skarżącej, że uchwała ta nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie nie tylko z tego powodu, iż dotyczy stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych, ale także dlatego, że nie można zastosować trybu nadzwyczajnego w żądanym przez skarżącą zakresie. Jak zostało bowiem wykazane art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 253a § 1 Ord. pod., sprzeciwia się takiej zmianie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Wskazać należy, że zezwolenie z dnia [...] r. wygasło w dniu [...] r. Postępowanie w sprawie przedłużenia tego zezwolenia z dnia [...] r. zakończone zostało ostateczną decyzją z dnia [...] r., która odmówiono jego przedłużenia. W tej sytuacji, mając na względzie postanowienia wskazanego wcześniej art. 135 ust. 2 o grach hazardowych, zasadnie uznano, że wniosek o zamianie powyższego zezwolenia w zakresie zmiany lokalizacji punktów gier stał się bezprzedmiotowy. W tym kontekście nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek strony skarżącej o zawieszeniu postępowania, do czasu prawomocnego zakończenia sprawy przedłużenia przedmiotowego zezwolenia z dnia [...] r. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., ją oddalił.