IV SA/Po 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2010 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o nakazanie przestrzegania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta Cz. z dnia [...]lutego 2010 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego B.S. kwotę 500 złotych ( pięćset ) tytułem zwrotu kosztów sądowych, Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] Burmistrz Miasta Cz., działając na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000 r. Dz.U. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 4 i art. 59 ust. 2 i 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku B. S. o nakazanie przestrzegania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Cz. przez R. K., H. K., M. K., właścicieli nieruchomości zlokalizowanej w Cz. przy ul. B. [...] oznaczonej jako działka gruntu nr [...], wobec niestwierdzenia naruszania przez nich postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Cz. w związku z prowadzoną na ich nieruchomości działalnością gospodarczą w postaci warsztatu mechaniki pojazdowej. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na nieruchomości oznaczonej jako działka gruntu nr [...], położonej w Cz. przy ul. B. [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem warsztatu samochodowego prowadzona jest przez R. K. działalność gospodarcza pod nazwą Mechanika Pojazdowa Blacharstwo, Ślusarstwo, Auto Handel. Dalej organ wskazał, iż działalność gospodarcza prowadzona jest z wykorzystaniem posadowionego na działce nr [...] budynku warsztatu samochodowego i wykonywana jest w nim legalnie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Organ wskazał, iż w odniesieniu do tegoż obiektu Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w Cz. wydał w dniu [...] grudnia 2003 r. decyzję w sprawie udzielenia pozwolenia R. K. i H. K. na użytkowanie budynku warsztatu samochodowego położonego na posesji przy ul. B. [...]w Cz., którego sposób użytkowania został przez właścicieli samowolnie zmieniony z budynku gospodarczego. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Cz. w sprawie legalizacji sposobu użytkowania warsztatu wiąże organ administracji w niniejszej sprawie, dlatego wszelkie zarzuty strony postępowania B. S. zgłaszane w jego pismach w toku sprawy a dotyczące legalności (w rozumieniu prawa budowlanego) funkcjonowania warsztatu samochodowego nie mogą być rozpoznawane przez Burmistrza Miasta. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie przedniego sposobu zagospodarowania. Przepis art. 59 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajduje zastosowanie także w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2 (art. 59), dokonanej w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 6/08). Plan miejscowy uchwalony został w dniu [...] marca 1998 r. i opublikowany został w Dzienniku Urzędowym Woj. P. nr [...] z [...] r. Organ wskazał, iż przepis par. 10 planu miejscowego stanowi, że o ile nic innego nie wynika z dalszych przepisów uchwały i przepisów szczególnych na działkach jednorodzinnych mogą być prowadzone różne formy działalności gospodarczej pod warunkiem, że: 1) mieszczą się one w całości w budynku mieszkalnym lub budynku gospodarczym, 2) budynek mieszkalny zachowuje swą dominującą funkcję tj. min 50% powierzchni użytkowej, 3) nie dojdzie na działce jednorodzinnej do budowy trzeciego obiektu kubaturowego, 4) zapewni się nieuciążliwą obsługę komunikacyjną i niezbędną ilość miejsc parkingowych. Organ podniósł, iż z powyższego wynika, że działalność gospodarcza na działkach przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne może być prowadzona wyłącznie wewnątrz budynku (mieszkalnego lub gospodarczego), niedopuszczalne jest jej wykonywanie na terenie otwartym, w tym na podwórzu. Organ podkreślił, iż postępowanie wyjaśniające w niniejszej .sprawie sprowadzano do ustalenia czy działalność gospodarcza prowadzona przez R. K. na nieruchomości, której jest współwłaścicielem narusza obowiązujący stan prawny w zakresie zagospodarowania przestrzennego miasta, tj. czy wykonuje on czynności naprawcze pojazdów wewnątrz tegoż budynku czy też poza budynkiem warsztatowym. Organ wskazał, iż na rozprawie administracyjnej R. K. oświadczył, iż działalność gospodarczą prowadzi w budynku gospodarczym, nie naprawia pojazdów na podwórzu przed budynkiem. Podwórze wykorzystuje włącznie do parkowania samochód, które następnie są naprawiane w warsztacie. Takie same zeznania złożył H. K.. Organ wskazał, iż M. K., nie mieszkająca w Cz. stwierdziła, iż nie ma bliższej wiedzy na temat tego, gdzie dokładnie jej brat wykonuje naprawy pojazdów oraz iż oświadczyła że nigdy, podczas odwiedzin w domu rodzinnym nie widziała aby pojazdy naprawiane były na podwórzu. Organ wskazał, iż wobec rozbieżności zeznań świadków a wnioskodawcy przeprowadzono dowód z przesłuchania świadków właścicieli dwóch nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością na której prowadzona jest działalność gospodarcza. Organ wskazał, iż świadkowie zeznali, iż nie widzieli aby działalność gospodarcza wykonywana była na zewnątrz budynku warsztatowego, nie słyszeli także z nieruchomości sąsiedniej uciążliwych hałasów. Potwierdzili, iż na podwórzu parkowane są pojazdy, które naprawia R. K. jednak, sama naprawa nie odbywa się "na wolnym powietrzu". Organ podniósł, iż w toku postępowania zlecił kontrole działalności gospodarczej prowadzonej przez R. K. - Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska w P., Delegatura w P., Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej w Cz., Państwowej Inspekcji Pracy Oddział w P., Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Cz., które to kontrole nie stwierdziły naruszeń prawa. Organ podniósł, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci dokumentów, zeznań świadków i przesłuchania stron ustalono, iż R. K. prowadząc działalność gospodarczą nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Cz.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B. S. wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie, że naruszone zostały przez organ postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Cz. w związku z prowadzoną na nieruchomości K. i K. działalnością gospodarczą w postaci warsztatu mechaniki pojazdowej. W uzasadnieniu odwołania odwołujący podniósł, iż w warsztacie i na podwórku nieruchomości prowadzi się prace blacharskie i lakiernicze. Odwołujący wskazał, iż nie jest tak jak zeznali świadkowie , że prace wykonywane są wyłącznie w warsztacie przy drzwiach zamkniętych. Odwołujący podniósł, iż dysponuję dokumentacją fotograficzną potwierdzającą wykonywanie prac na wolnym powietrzu. Odwołujący podkreślił, iż całe postępowanie w tej sprawie budzi szereg wątpliwości. W ocenie odwołującego jego skargi i uwagi dotyczące procesu odwoławczego i wyjaśnienia stanu faktycznego nie były prane pod uwagę. Odwołujący podniósł, iż wydając zaskarżoną decyzję Burmistrz oparł się na fałszywym oświadczeniu K., którzy przedłożyli nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w P. o/z w P., że moje powództwo o zapłatę zadośćuczynienia i odszkodowania za uciążliwe działania ich warsztatu zostało oddalone. Odwołujący podniósł, iż na skutek wniesionej przeze niego apelacji Sąd Apelacyjny w P. zmienił wyrok SO w P. o/z w P. i zasądził na jego rzecz od K. kwotę 10.000 zł. Odwołujący zakwestionował zeznania świadków podnosząc, iż Z. pracuje od poniedziałku do piątku poza Cz. i z jego posesji warsztat mechaniki pojazdowej nie jest widoczny. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc, iż zgodnie z art.59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 tej ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do art. 59 ust. 3 omawianej ustawy, w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości: 1) wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo 2) przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Organ odwoławczy podniósł, iż jak wynika z akt sprawy, organ pierwszej instancji, w celu zbadania czy zachodzą przesłanki nakazania R. K. w drodze decyzji podjęcia działań określonych w art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym, przeprowadził wnikliwe postępowanie zmierzające do ustalenia, czy działalność gospodarcza prowadzona przez R. K. narusza obowiązujący stan prawny w zakresie zagospodarowania przestrzennego miasta. W ocenie organu odwoławczego dowody zostały zgromadzone w sposób zgody z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Organ pierwszej instancji dokonał trafnej oceny materiału dowodowego, która znalazła odzwierciedlenie w prawidłowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podzielił ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Zgromadzony materiał dowodowy upoważnia do stwierdzenia, iż R. K. prowadzi działalność gospodarczą w budynku gospodarczym, i tym samym nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Cz.. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł B. S. podnosząc, iż świadkowie Z. i K. fałszywie zeznali bowiem nie zamieszkują i nie przebywają na terenie przy ul. B. [...]. Zdaniem skarżącego kontrole prowadzone przez organy prowadzone były w sposób tendencyjny i nierzetelny. Skarżący wskazał, iż z akt Sądu Okręgowego w P. o/z w P. i z uzasadnienia Sądu Apelacyjnego w P. [...] w sposób jasny i oczywisty wynika, że warsztat prowadzony przez R. K. jest uciążliwy dla otoczenia. Zdaniem skarżącego organy dokonały nietrafnej oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazują, iż zarzuty podniesione w skardze nie mogą wpłynąć na zmianę treści decyzji oraz iż w uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na podstawie jakich przepisów prawa decyzja ta została wydana. Organ podniósł, iż uzasadnienie decyzji zawiera również wskazanie motywów, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji. W piśmie z dnia [...] października 2010 r. skarżący przedstawił chronologię sprawy począwszy od zakończenia w 1984 r. budowy domu jednorodzinnego, a skończywszy na wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W piśmie tym skarżący wskazał, iż w jego ocenie SKO w sposób wybiórczy rozpoznało sprawę nie wnikając w sposób dogłębny w całość zagadnienia. Na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. skarżący podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę prawna wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, art. 14 ust. 8 ustawy). Obowiązująca ustawa utrzymała zasadę fakultatywności planowania przestrzennego i poza kilkoma przypadkami, gdy obowiązek uchwalenia planu miejscowego dla danego terenu wynika z przepisów odrębnych, gmina nie ma obowiązku uchwalenia planu i tym samym ustalenia w sposób generalny dopuszczalnego przeznaczenia terenu i sposobów jego zagospodarowania. W razie braku planu, stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się na podstawie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Rozwinięcie powyższej regulacji znajduje się w art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. Zgodnie ust. 1 art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku planu miejscowego zmiana zagospodarowania polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Natomiast w myśl ust. 2 na terenie, na którym brak planu miejscowego, ustalenia warunków zabudowy terenu wymaga również zmiana zagospodarowania terenu niewymagająca pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany trwającej do roku. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości wstrzymanie użytkowania terenu, wyznaczając termin, w którym należy wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. Co prawda powyższa regulacja prawna wskazuje na decyzję o warunkach zabudowy, to jednakże w ocenie Sądu regulacja ta znajduje odpowiednie zastosowanie również w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, o której mowa w ust. 2, dokonanej w sposób niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarownia przestrzennego. (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 6/08) W tym miejscu w ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 6/08 stwierdzić należy, iż bez względu na to, czy niezgodna z przepisami zmiana sposobu zagospodarowania terenu następuje na terenie nieobjętym planem, czy też na terenie dla którego uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to takie zdarzenie prawne należy ocenić jako bezprawne, zatem wymagające w państwie prawa, jakim jest Rzeczpospolita Polska (art. 2 Konstytucji RP), odpowiedniego przeciwdziałania ze strony powołanych do tego organów państwa. Z powyższych względów podstawową kwestią wymagającą ustalenia w niniejszej sprawie było w pierwszej kolejności ustalenie treści obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie ustalenie czy sposób wykorzystania terenu zgodny jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony został uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Cz. z dnia [...]marca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Cz.. Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Woj. P. nr [...] z [...] maja 1998 r. Jak wynika z powyższego planu przedmiotowa nieruchomość położona jest w jednostce przestrzennej [...]. Zgodnie z § 97 planu zagospodarowania przestrzennego obszar [...] przeznaczony jest na budownictwo jednorodzinne wolnostojące. W obszarze tym dopuszczalna jest nadbudowa budynków mieszkalnych dwukondygnacyjnych o jedną kondygnację pod warunkami wynikającymi z § 9 ust. 1,2,3,4,5. Dokonując wykładni powyższego planu należy również mieć na uwadze, iż zgodnie z § 10 uchwały z dnia [...] marca 1998 r. o ile nic innego nie wynika z dalszych przepisów uchwały i przepisów szczególnych na działkach jednorodzinnych mogą być prowadzone różne formy działalności gospodarczej pod warunkiem, że: 1) mieszczą się one w całości w budynku mieszkalnym lub budynku gospodarczym, 2) budynek mieszkalny zachowuje swą dominującą funkcję tj. min 50% powierzchni użytkowej, 3) nie dojdzie na działce jednorodzinnej do budowy trzeciego obiektu kubaturowego, 4) zapewni się nieuciążliwą obsługę komunikacyjną i niezbędną ilość miejsc parkingowych. Wobec powyższego uznać należy, iż postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak słusznie uznały organy, dopuszczają możliwość prowadzenia działalności gospodarczej pod warunkiem prowadzenia jej wyłącznie wewnątrz budynku (mieszkalnego lub gospodarczego), a co za tym idzie niedopuszczalne jest jej wykonywanie na terenie otwartym. Zatem obowiązkiem organu było dokładnie ustalenie czy na przedmiotowej działce działalność wykonywana jest zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania tj. wewnątrz budynku czy tez prace związane z prowadzoną działalnością gospodarczą prowadzone są na terenie otwartym. Organ ustalając powyższe winien mieć na uwadze wynikający z Kpa obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 8 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Celowi temu służą m.in. zasady postępowania zawarte w artykułach 7 i 77 §1 Kpa. Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Oznacza to, iż organy administracji państwowej mają obowiązek dążenia do prawdy obiektywnej. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do państwa - art. 8 Kpa (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 7 października 1983 r., sygn. akt SA/Lu 240/83). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Z kolei, stosownie do treści art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 Kpa wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. W orzecznictwie wskazuje się, iż wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero, jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stworzyłoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 Kpa. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie dopełniły powyższego obowiązku czym naruszyły przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew ocenie organów, nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, iż prace związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wykonywane są wyłącznie wewnątrz budynku. Organ dał wiarę zeznaniom osób prowadzących działalność gospodarczą, i sąsiadów, których zeznania podważał skarżący wskazując, iż nie widzą oni nieruchomości na której prowadzona jest działalność gospodarcza, a tym samym nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, iż na przedmiotowej nieruchomości działalność jest prowadzona na otwartym terenie. W tym miejscu wskazać należy, iż uwadze organów uszło, że wyrokiem z dnia [...] grudnia 2009 r., [...] Sąd Apelacyjny w P. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w P. i zasądził od pozwanego R.K. na rzecz skarżącego kwotę 10.000,00 zł. O wyroku tym organ był informowany przez skarżącego przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie (pisma z dnia [...] stycznia 2010 r. i z dnia [...] stycznia 2010 r. k. 5 i 7 akt administracyjnych). W tym miejscu wskazać należy, iż z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego wynika, że biegły ustalił, iż przy pracach wykonywanych poza budynkiem warsztatu są przekroczone normy hałasu. Na uwagę zasługuje również fakt, iż również z uzasadnienia Sądu Okręgowego niekorzystnego dla skarżącego Sąd w oparciu o dostępny materiał dowodowy w tym zeznania świadków ustalił, iż prace wykonywane są w godzinach od 8 do 17, ale zdarza się że prace przedłużają się do godziny 19. Ponadto Sąd wskazał, iż prace wykonywane są w większości w budynku, przy czym w okresie wiosenno-letnim drzwi do warsztatu są otwarte. Dalej Sąd wskazał, iż czynności tj. mycie samochodu, czyszczenie tapicerki i inne drobne czynności pozwany wykonuje na podwórku (str. 7 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego , k 53 akt administracyjnych). Ponadto zauważyć należy, iż skarżący w toku postępowania podnosił, że posiada dokumentacje fotograficzną na okoliczność, iż prace są wykonywane na zewnątrz. W przedmiotowej sprawie organ pomimo, iż w dacie orzekania dysponował wyrokiem Sądu Okręgowego, a ponadto wiedział, iż wydano wyrok Sądu Apelacyjnego ograniczył się w toku postępowania do przesłuchania oprócz stron postępowania 2 świadków, których wiarygodność była podważana przez skarżącego. Z uwagi na fakt, iż postępowanie prowadzone na skutek uchylenia decyzji przez Sąd wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części Sąd postanowił uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta. Rozpoznając sprawę ponownie organ mając na uwadze poczynione wyżej uwagi ustali dokładnie, przy pomocy dostępnych środków dowodowych, czy prace związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wykonywane są faktycznie wyłącznie wewnątrz budynku. Celem ustalenia powyższego organ winien zapoznać się co najmniej z uzasadnieniem orzeczeń Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego oraz organ winien zwrócić się do skarżącego o nadesłanie wskazywanej przez niego dokumentacji fotograficznej. Ustalenia dokonane na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ uzasadniając decyzję winien wskazać dlaczego, pomimo podważania zeznań świadków przez skarżącego, organ uznał je za wiarygodne i wystarczające do rozpoznania sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa. Art. 152 Ppsa nie zastosowano z uwagi na negatywny charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia.