I SA/Gl 654/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Krzysztof Winiarski, Protokolant Paulina Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi H. Ł. i S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (SKO) działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej Ordynacja podatkowa) oraz art. 1a ust. 1 pkt.1,2, 3, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt. 1, art. 4 ust. 1 , art. 5, art. 6 ust. 6-8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm. dalej u.p.o.l.) decyzją z dnia [...] roku (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] roku (nr [...]) w przedmiocie ustalenia S. D., H. Ł., J. K., M. K. podatku od nieruchomości na 2007 roku w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji podano, iż przedmiotem opodatkowania objęto działkę gruntową, sklasyfikowana jako droga, o powierzchni [...]ha położoną w obrębie rejestrowym A., a stanowiącą współwłasność czterech ww. osób fizycznych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji dwaj współwłaściciele S. D. i H. Ł. (dalej odwołujący) wskazali, że wymiar podatku został zawyżony, gdyż oparto go na błędnie sporządzonej mapie geodezyjnej. Strony podawały, iż nieprawidłowości te były wielokrotnie zgłaszane organowi, ale ten nie podjął żadnych czynności w kierunku ich korekty i doprowadzenia do zgodności ze stanem faktycznym. Ponadto odwołujący wskazali, że organ I instancji nie przesłał im kserokopii dokumentów na podstawie, których wydał zaskarżoną decyzję, pomimo złożonych w tym zakresie wniosków i podkreślali, iż z tych względów dalsza weryfikacja sprawy będzie możliwa po ich otrzymaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia SKO w pierwszym rzędzie wskazało, iż zasady poboru podatku od nieruchomości reguluje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kolegium akcentowało odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych (art.2 ust.3 pkt.4 u.p.o.l.). W dalszej części uzasadnienia SKO wskazywało, iż na zasadzie art.3 ust. 1 pkt. 1 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art.3 ust. 4 u.p.o.l.). W dalszej części uzasadnienia organu odwoławczego przywoływano przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym art. 4, 5 i 6. Następnie organ odwoławczy przypominając dotychczasowy przebieg postępowania wskazywał, iż Kolegium decyzją z dnia [...] (nr [...]) uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] ustalającą wymiar podatku od przedmiotowej nieruchomości za 2007 rok. Kolegium przypomniało, iż w swoim poprzednim rozstrzygnięciu wskazało na naruszenia proceduralne oraz na to, że organ I instancji ustalając wymiar podatku za 2007 rok oparł się jedynie na wypisie z rejestrów gruntów z dnia 27. 03. 2008r., w którym nadal widniał jako właściciel nieżyjący R. K. oraz nie wyjaśnił jaki jest charakter gruntów stanowiących przedmiot opodatkowania. Kolegium podkreślało, iż organ I instancji postanowieniem z dnia [...] zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wymiaru podatku od przedmiotowej nieruchomości i wystąpił do Sądu Rejonowego w C. o stwierdzenie nabycia praw do spadku po zmarłym R. K., który to Sąd postanowienie z dnia [...] (sygn. akt [...]) postanowił o nabyciu spadku po zmarłym R. K. i na podstawie tegoż postanowienia Starostwo Powiatowe w C. dokonało zmian w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy podawał, iż po zmarłym R. K. współwłaścicielem działki stali się J. K. z udziałem 2/6 części, S. D. z udziałem 1/6 części, H. Ł. z udziałem 1/6 części i M. K. z udziałem 2/6 części. SKO wskazywało na to, że mając powyższe na uwadze organ I instancji opierając się na danych z ewidencji gruntów i budynków, decyzją z dnia [...] ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2007 rok od spornej nieruchomości i decyzję tę doręczył wszystkim współwłaścicielom. Podano, iż przedmiotowy grunt sklasyfikowany jest jako (dr) - drogi, ale nie podlega ustawowemu zwolnieniu art.2 ust.3 pkt. 4 u.o.p.l., gdyż nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, tylko drogę prywatną współwłaścicieli. SKO wskazywało, iż z tego powodu organ opodatkował sporny grunt stawką jako pozostały w wysokości 0,16zł/m2, ustaloną przez Radę Gminy w Konopiskach w uchwale nr 10/II/06 z dnia 5 grudnia 2006r. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO podkreślało, iż zgodnie z art.21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. dalej p.g.k.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatku i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. SKO podkreślało, iż ww. przepis wskazuje w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na wiążący charakter danych uwidocznionych w ewidencji gruntów i budynków w postępowaniu podatkowym, a co za tym idzie - na niedopuszczalność dokonania własnych, odrębnych ustaleń w zakresie tych danych przez organy podatkowe. Kolegium akcentowało, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że miarodajnym dla wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów, gdyż tak stanowi art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ podatkowy ustalając stan faktyczny sprawy nie może przyjąć za podstawę wymiaru podatku innych danych, niż widnieją w powołanej ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji tej wynikają dane dotyczące: właściciela, położenia, powierzchni, numeru działek, klasy gruntu. SKO podkreślało przy tym, iż z załączonego do akt rozpatrywanej sprawy zawiadomienia o zmianie w ewidencji gruntów bezspornie wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność, a zatem stanowi odrębny przedmiot opodatkowania i obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Istota zaś solidarnego obowiązku podatkowego sprowadza się do tego, że wszyscy współwłaściciele są zobowiązani do płacenia podatku od nieruchomości wspólnej, ale zapłacenie całego podatku przez jednego lub kilku z nich powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego w stosunku do wszystkich. Organ podatkowy wymierza zatem podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednej decyzji, gdyż nie jest upoważniony do dzielenia zobowiązania między współwłaścicieli. Decyzja ta powinna być doręczona wszystkim współwłaścicielom. SKO podkreślał, iż nie dopatrzyło się w powyższym zakresie żadnych naruszeń prawa przez organ I instancji. Odnośnie zarzutów dotyczących nie przesłania przez organ podatkowy dokumentów stanowiących podstawę wymiaru podatku Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 178 § 1-3 Ordynacji podatkowej strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Czynności te dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika tego organu. Strona przeglądając akt może żądać uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy lub wydania jej z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów. Strona jednak nie może żądać, aby kserokopie wykonywał i dostarczał jej organ podatkowy (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16.04.2009r. sygn. akt I SA/Bk 56/09, Lex nr 496194). SKO podkreślało, iż żądania strony, która domagała się sporządzenia i następnie przesłania jej kserokopii całego materiału dowodowego wykraczają poza obowiązki procesowe organu podatkowego sporządzanie, a na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przywoływała wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14. 01. 2009r. (sygn. akt III SA/Gl 1016/08, Lex nr 487293). SKO w uzasadnieniu swojej decyzji podkreślało także, że kwestionowanie danych w ewidencji gruntów i budynków (co do wymiarów działki) odbywa się w odrębnym postępowaniu od postępowania podatkowego. Dopóki jednak nie nastąpi zmiana zapisów w ewidencji gruntów, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń co do podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku. SKO akcentowało, że jeżeli istnieją rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a danymi ewidencji gruntów, to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności ze stanem faktycznym (wyrok NSA z dn. 20. 03. 1992r. S.A./Kr 139/92). Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia z dnia [...] roku (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] roku (nr [...]) w przedmiocie ustalenia S. D., H. Ł., J. K., M. K. podatku od nieruchomości na 2007 roku w kwocie [...] zł., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. złożyli H. Ł. i S. D. (dalej zwani skarżącymi). Skarżący uzasadniając swoje stanowisko podawali, iż od wielu lat prowadzą spór graniczny z J. K., co do przebiegu granic spornej nieruchomości o nr [...] położonej w A, przy ul. [...] oraz [...]. Zdaniem skarżących Urząd Gminy w K. nieprawidłowo sporządził mapę i przebieg granic tej nieruchomości, a przez to błędnie określił jej wielkość w następstwie czego doprowadził do zawyżenia kwot podatku. Skarżący akcentowali, iż nieprawidłowości te były przez nich wielokrotnie zgłaszane Urzędowi Gminy w K., który jednak bagatelizuje ich wnioski. Skarżący podkreślali, iż podjęta w tym stanie faktycznym decyzja jest dla nich krzywdząca i narusza ich interes prawny. Ponadto skarżący stwierdzali, iż ich zasadnicze wątpliwości budzi zarówno przebieg i wielkość działki wpływający na wymiar podatku, jak i mapa sporządzona w sprzeczności z umową z 1931 r. oraz faktycznym usytuowaniem spornej nieruchomości. Skarżący podkreślali, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. sankcjonuje taki stan, chociaż na stronie 5 uzasadnienia w wierszu 7 od dołu - "zauważa, że kwestionowanie danych w ewidencji gruntów i budynków (co do wymiarów działki) odbywa się w odrębnym postępowaniu od postępowania podatkowego" i wskazywali, iż zastanawia fakt, dlaczego Urząd Gminy K. nie przeprowadził najpierw takiego postępowania, a następnie postępowania podatkowego skoro w tych zakresach składali wnioski a postępowanie trwało kilka lat. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga - wbrew twierdzeniom w niej zawartym - nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Stan faktyczny istotny dla sprawy jest po części sporny i został przedstawiony przy omawianiu stanowisk skarżących jak i organów. Sąd podkreśla, iż brak zatem konieczności jego ponownego prezentowania. Wskazać jednak przyjdzie, iż dwaj współwłaściciele nieruchomości gruntowej o powierzchni [...] ha sklasyfikowanej jako droga, położona w obrębie rejestrowym A. tj. H. Ł. i S. D. podnosili, iż wymiar podatku został zawyżony, gdyż jest oparty na błędnie sporządzonej mapie geodezyjnej, co w konsekwencji miało wpływ na zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący akcentowali, iż wielokrotnie sygnalizowali organowi konieczność korekty zapisów w rejestrze gruntów i budynków ze stanem rzeczywistym. Organ odwoławczy podkreślał, iż wymiar podatku dokonywany jest na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, które mają charakter wiążący dla organów podatkowych oraz że to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym. SKO podawało także, iż pomimo tego, że przedmiotowy grunt jest sklasyfikowany jako droga, to nie podlega ustawowemu zwolnieniu na mocy art. 2 ust. 3 pkt 4, gdyż nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, tylko drogę prywatną współwłaścicieli. W celu oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO, która utrzymała w mocy decyzję Wójta Gminy K. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 rok, w pierwszym rzędzie należy ustalić czy na skarżących ciąży obowiązek podatkowy z tytułu współwłasności nieruchomości gruntowej o powierzchni [...] ha sklasyfikowanej jako droga, a położonej w obrębie rejestrowym A.. Rozstrzygnięcie tak zarysowanego sporu, wymaga w pierwszej kolejności przywołania i analizy treści art. 2 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.o.l. zgodnie, z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części oraz treści art. 3 ust. 1 pkt. 1-3 u.p.o.l. zgodnie, z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów. Sąd stwierdza, iż przedstawiony i przywołany materiał dowodowy w postaci wypisu z rejestru gruntów wskazuje na to, iż H. Ł., S. D., J. K. i M. K. są współwłaścicielami gruntów (działka nr [...]) o powierzchni [...]m2 oznaczonej jako "dr" droga. Zatem z uwagi na jednoznacznie brzmiącą treść art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l., z którego wynika, iż podatnikami podatku od nieruchomości są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy nie naruszył prawa wydając zaskarżoną decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy K. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2007 rok. Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach, a zatem prawidłowo w ocenie Sądu organ podatkowy I instancji ustalając decyzją z dnia [...] podatek doręczył ją wszystkim ww. współwłaścicielom. Zdaniem Sądu prawidłowo także uznano, pomimo tego, że opodatkowana nieruchomość oznaczona jest symbolem "dr" - drogi, iż nie podlega ona ustawowemu zwolnieniu, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l., gdyż nie stanowi dogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych (ustawa z dnia 21 marca 195 r., t. j. Dz. U z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż zaskarżona decyzja jednoznacznie świadczy o tym, że aktualne dane wynikające z ewidencji gruntów zostały przyjęte za podstawę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Sąd stwierdza, iż zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu nie do pogodzenia z jej treścią jest stanowisko strony skarżącej, iż wysokość podatku została zawyżona. Sąd podkreśla, iż kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. ( Patrz np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806, dalej LEX). Sąd stwierdza ponadto, iż zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów ma niewątpliwie walor "dokumentu urzędowego", a zatem dane w niej zawarte powinny stanowić podstawę do wymierzania podatku od nieruchomości. Stąd też wymiar podatku od nieruchomości powinien być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów. Skład orzekający w pełni podziela stanowisko jakie w tym zakresie zajął Tutejszy Sąd w wyroku z dnia 10 lutego 2009 r. (Sygn. akt I SA/Gl 7/09, w: LEX nr 511310). Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości przyjęły dane zawarte w wypisie z rejestru gruntów przedmiotowej nieruchomości, w tym jej powierzchnię ([...] ha) i klasyfikację (dr). Sąd stwierdza, iż organ podatkowy nie mógł dokonać samodzielnych ustaleń co do powierzchni gruntu, a tym bardziej nie mógł uznać jak tego oczekuje skarżący, iż część nieruchomości nie znajduje się w posiadaniu skarżących. Sąd stwierdza także, iż skarżący nie przedstawili żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających powyższe twierdzenia. Dlatego też powoływanie się przez stronę skarżącą w postępowaniu podatkowym oraz sądowoadministracyjnym, że części przedmiotowego grunt nie posiada, a zatem częściowe kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów, bez przedstawienia niepodważalnych w tym zakresie dowodów, nie mogło mieć wpływu tak na decyzję podatkową jak i na rozstrzygnięcie Sądu, który badał jej legalność. Skoro, przyjmując za właściwe zapisy z ewidencji gruntów, organy podatkowe nie naruszyły prawa - Sąd naruszenia takiego nie mógł stwierdzić. Należy przy tym zaakcentować, że rzeczą Sądu czy organów podatkowych w niniejszym postępowaniu nie była ocena zdarzeń, faktów czy okoliczności świadczących zdaniem skarżących o rzeczywistych rozmiarach przedmiotu opodatkowania czy powodach, dla których w prowadzonej ewidencji ujawniono określone zapisy co do jego wielkości. Kwestie te nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu podatkowym lecz ewentualnie w innych postępowaniach administracyjnych czy sądowych. Dopiero, gdy w wyniku tych postępowań lub innych czynności nastąpi zmiana zapisu w rejestrze gruntów przedmiotowej nieruchomości fakt ten będzie miał znaczenie dla wymiaru podatków. Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje, iż w myśl przepisu art. 4 ust. 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Wysokość stawek od podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały z zastrzeżeniem, iż nie mogą one przekroczyć wymienionych w ustawie podatkowej wartości (art. 5 ust. 1 ww. ustawy podatkowej). Sąd stwierdza, że zastosowane do przedmiotowej sprawy stawki podatku od nieruchomości na rok 2007 przyjęte uchwałą z dnia 5 grudnia 2006 r. Nr 10/II/06 są zgodne z prawem. Uchwały gminy, co do których istnieje domniemanie zgodności z prawem, obowiązują organy administracji. Skoro zatem w niniejszej sprawie organy podatkowe pierwszej i drugiej instancji związane były ww. uchwałą w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości i prawidłowo w istniejącym stanie faktycznym zastosowano stawkę 0,16 zł./m2 od gruntów pozostałych zaliczając do nich drogi nie uznane za drogi publiczne w rozumieniu ww. ustawy o drogach, a czego skarżący nie kwestionują, to brak podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej decyzji. Działanie organów nie naruszało prawa lecz stanowiło jego wypełnienie. Sąd nie stwierdził by tak określona stawka była sprzeczna z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto strona skarżąca nie wykazała by wymieniona uchwała nie obowiązywała bądź by toczyło się postępowanie w celu jej wyeliminowania z porządku prawnego. Przyjdzie jeszcze raz podkreślić, iż organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych i prawnych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym w tym i w postępowaniu podatkowym. Istotne dla orzeczenia w przedmiocie podatku od nieruchomości są dane wynikające z ich ewidencji. Dopóki zapis taki nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca (tak wyrok tutejszego Sądu z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 597/07, w: LEX nr 479705 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1206/05, w: LEX 174433). Nie sposób także zgodzić się ze stanowiskiem skargi, iż to organy administracji odpowiadają za ewentualne rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, a tym jaki wynika, zdaniem skarżących, z błędnej mapy i przebiegu granic nieruchomości. Sąd wskazuje, iż skarżący nie mogą w przedmiotowym postępowaniu obciążać organów administracji ewentualną winą za brak aktualizacji stanu prawnego nieruchomości. Co prawda do organów administracji należy prowadzenie ewidencji gruntów, to jednak aktualizacja danych z urzędu możliwa jest tylko w przypadku zmian wynikających z określonych dokumentów. I tak § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wymienia tu: prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencji, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez administrację publiczną. W ocenie Sądu przedłożone akta wskazują, iż w sprawie brak jest podstaw do czynienia zarzutu organom administracji, iż we własnym zakresie nie doprowadziły do zmian w przedmiocie wymiaru podatku zgodnie z żądaniem skarżących. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż wszystkie podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie były zasadne. Sąd rozstrzygający o legalności decyzji podatkowej nie jest uprawniony do oceny prawidłowości uchwał rady gminy ustalających stawki podatku, o ile nie są one sprzeczne z ustawą. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega również sposób i tryb działania organów administracji publicznej lub samorządowej w zakresie wykraczającym poza ramy poddanej osądowi ściśle określonej sprawy. Sąd administracyjny nie mógł w związku z powyższym orzekać w pełnym zakresie o jaki wnosiła strona skarżąca, w tym nie mógł rozstrzygnąć wieloletniego sporu granicznego z J. K., ani uznać, iż sporządzono nieprawidłową mapę i ustalono nieprawidłowy przebieg granic nieruchomości, a co w konsekwencji doprowadziło do zawyżenia wysokości podatku. Sąd podkreśla, iż skarżący ww. zarzuty winni podnosić w toku postępowań zmierzających do ewentualnego uregulowania sporów granicznych i korekty zapisów znajdujących się w ewidencji gruntów i budynków, a nie w postępowaniu podatkowym, które nie służy rozstrzygania kwestii podnoszonych przez skarżących. Sąd nie stwierdził, by wydając przedmiotową decyzję organ odwoławczy naruszył przepisy prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 p.p.s.a. i dlatego na mocy art. 151 tej ustawy skargę oddalił.