I SA/Łd 1288/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na strony skarżącej kwotę 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. T. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. w sprawie określenia Spółce akcyjnej A. w W., zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2009, w wysokości 2.400 zł. Organ podatkowy podał, że na podstawie informacji pozyskanej od Spółki z o.o. B., ustalono że wymieniona Spółka sprzedała Spółce A. zbiorniki na gaz płynny, posadowione na terenie R. wraz z prawami i obowiązkami wynikającymi z umów sprzedaży gazu. Ponieważ nabywca przedmiotowych zbiorników nie złożył deklaracji dla potrzeb podatku od nieruchomości za 2009 rok, organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie w następstwie którego wymierzył Spółce podatek od nieruchomości. Organ podatkowy ocenił, że owe zbiorniki są budowlami i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 95, poz. 613), powoływanej dalej w skrócie jako u.p.o.l., oraz art. 3 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2006 r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Organ wskazał, że zbiorniki stanowią własność Spółki, która przekazuje je na podstawie umów najmu klientom, którym sprzedaje gaz. Zbiorniki montowane są na gruncie należącym do klientów, na czas określony i po ustaniu umów demontowane. W odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji Spółka, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła naruszenie: - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako o.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem błędnego stanu faktycznego; - art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny propan-butan, stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż należące do Spółki zbiorniki na gaz płynny są budowlami. W ocenie Kolegium instalacja grzewcza budynku składa się z instalacji gazowej i instalacji zbiornikowej. Instalacja gazowa znajduje się wewnątrz budynku i stanowi element wyposażenia danego budynku. Natomiast instalacja zbiornikowa jest odrębnym od budynku obiektem budowlanym, składającym się ze zbiornika, zaworów reduktorów, płyty betonowej itp., powiązanym z budynkiem nie technicznie lecz funkcjonalnie. Odpowiadając na podniesiony w odwołaniu argument, iż sporne zbiorniki nie są następstwem robót budowlanych bądź budowy i ich montaż nie wymaga pozwolenia na budowę, Kolegium stwierdziło, że budowa instalacji zbiornikowych podlega zgłoszeniu organowi budowlanemu. Organ odwoławczy wyraził również ocenę, zgodnie z którą bez znaczenia dla sprawy pozostaje kwestia procesów technologicznych związanych z powstaniem zbiorników. Nie ma również potrzeby powoływania biegłego na okoliczność ustalenia procesów powstania tych zbiorników, ich cech fizycznych, jak również rodzaju i charakteru ich powiązań z innymi elementami instalacji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżąca Spółka zarzucił naruszenie: 1) art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 o.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i nieustalenie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący; 2) art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że zbiornik na gaz płynny propan-butan, stanowi urządzenie budowlane podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; 3) art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 6 oraz art. 6 ust. 1-2 u.p.o.l., poprzez błędne ustalenie podstawy opodatkowania i momentu powstania obowiązku podatkowego, mających wpływ na określoną w decyzji wysokość zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze podniesione naruszenia prawa, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając podniesione zarzuty naruszenia prawa procesowego Spółka podniosła, że organy podatkowe nie poczyniły ustaleń faktycznych w zakresie procesu powstawania zbiorników LPG, ich cech fizycznych, jak również rodzaju i charakteru powiązań z innymi elementami, z którymi są łącznie eksploatowane. W ocenie strony skarżącej nie sposób prawidłowo zastosować przepisów dotyczących opodatkowania zbiorników podatkiem od nieruchomości bez dokonania stosownych ustaleń faktycznych ponieważ stosownie do art. a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. na opodatkowanie budowli rzutują w sposób istotny przepisy prawa budowlanego. W konsekwencji organy podatkowe powinny, w ramach ustaleń faktyczny zbadać czy zbiornik LPG powstaje w procesie poddanym regulacjom prawa budowlanego. Uzasadniając naruszenie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazanych w punkcie 2 skargi, Spółka wskazała że zbiornik LPG nie stanowi samodzielnego urządzenia, które samodzielnie pełni określona zadania, lecz jest elementem tzw. instalacji zbiornikowej na którą składa się szereg elementów. Spółka dowodzi również że zbiornik LPG jest typową konstrukcja metalową – wyrobem ślusarskim, spawalniczym, którego wytworzenie nie wymaga pozwolenia na budowę. Odwołując się do zasad racjonalności ustawodawcy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, Spółka stwierdza, że zbiornikiem, o którym stanowi art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jest samodzielna konstrukcja powstająca w procesie budowlanym. W ocenie Spółki opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla podlegać może płyta betonowa stanowiąca oparcie dla instalacji zbiornikowej, w zależności od tego czy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów normujących podstawę opodatkowania Spółka podniosła, że organy podatkowe wyliczyły podatek przyjmując za podstawę wartość zbiorników na dzień 22 marca 2010 r., tj. na dzień sporządzenia pisma stanowiącego odpowiedź na wezwanie Prezydenta Miasta R., zaś zgodnie z przepisami regulującymi kwestię podstawy opodatkowania, organ winien ustalić wartość budowli na dzień 1 stycznia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wskazując ponownie na argumenty przedstawione w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasadne są bowiem zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów regulujących postępowanie dowodowe. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie przeprowadziły w najmniejszym zakresie postępowania dowodowego, nie poczyniły ustaleń faktycznych, które byłyby niewątpliwe i miały oparcie w materiale dowodowym. W konsekwencji przyjęta przez organy podatkowe obu instancji, ocena zgodnie z którą sporne zbiorniki gazu jako budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz uzasadnienie faktyczne decyzji odbiegają od wymagań wynikających z obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie rzeczy przypomnieć wypada, że zgodnie z podstawową zasadą postępowania podatkowego, wyrażoną w art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z wymienioną zasadą koresponduje przepis art. 187 § 1 o.p. obciążajacy organ podatkowy obowiązkiem zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Konfrontując treść cytowanych przepisów z materiałem dowodowym zebranym w sprawie nie sposób nie dostrzec dysproporcji pomiędzy wymaganiami płynącymi z cytowanych przepisów, a zawartością akt sprawy. Otóż materiał dowodowy w niniejszej sprawie ogranicza się w istocie do dwóch pism. Pierwsze pismo to informacja przekazana organom podatkowym przez Spółkę z o.o. B. na okoliczność transakcji ze Spółką A., której przedmiotem były zbiorniki na gaz płynny, zaś drugie to odpowiedź skarżącej Spółki na wezwanie organu podatkowego, datowana na 22 marca 2010 r. Z drugiego z wymienionych pism wynika, że skarżąca Spółka jest właścicielem kilkudziesięciu zbiorników gazu LPG zainstalowanych na terenie R.. Skarżąca wyszczególniła również wartość poszczególnych zbiorników podając, że jest to cena nabycia tych urządzeń. Powyższe informacje są dalece niewystarczające do wydania decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości. Organy podatkowe nie poczyniły bowiem żadnych ustaleń dotyczących danych technicznych spornych zbiorników, w tym choćby ich objętości. Nie wiadomo, czy są to urządzenia przenośne, czy znajdują się wewnątrz budynków tworząc całość wraz z instalacją gazową, czy też na zewnątrz, czy są to urządzenia trwale związane z gruntem poprzez zamocowanie na betonowym fundamencie. Przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego definiując czym jest budowla, wymienia zbiorniki bez jakiegokolwiek dookreślenia tego terminu. Należy jednak zgodzić się ze skarżąca Spółką, iż nie każde urządzenie służące do przechowywania gazu, będzie zbiornikiem, w rozumieniu tego przepisu. Niewątpliwie przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie będą zbiorniki przenośne o niewielkiej pojemności lub cysterny służące do transportowania gazu. Z tych względów ustalenia dotyczące danych technicznych spornych zbiorników są niezbędne. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie podatkowe powinno również dostarczyć danych w zakresie podstawy opodatkowania oraz momentu powstania obowiązku podatkowego. Elementów tych również zabrakło w zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca trafnie podniosła, że wydając decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2009 organy podatkowe powinny były ustalić wartość budowli na dzień 1 stycznia 2009 r. Stosownie bowiem do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Brak ustaleń faktycznych w tym zakresie uniemożliwia prawidłowe obliczenie wysokości podatku jak również uniemożliwia zweryfikowanie twierdzeń strony skarżącej, iż przyjęto wadliwą wartość przedmiotu opodatkowania. Jest to zatem naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analogicznie należy ocenić brak ustaleń faktycznych w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego. Rozpatrując ponownie sprawę ograny podatkowe winny poczynić ustalenia faktyczne dotyczące przedmiotu opodatkowania, tj. zbiorników gazu LPG. Jeśli uznają, że zebrany materiał dowodowy uzasadnia ocenę, iż zbiorniki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, winny określić postawę opodatkowania oraz moment powstania obowiązku podatkowego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 w/w ustawy orzeczono, iż decyzja nie podlega wykonaniu do czasu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Sąd postanowił o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej. Sz.Ch.